All Chapters of เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Chapter 71 - Chapter 80

หลังจากนางพยายามอธิบายสารพัดเหตุผล ทุกคนจึงยอมรับความจริงที่ว่าความสูงนี้เป็นผลมาจากการที่นางเคยขาดสารอาหารอย่างรุนแรงในวัยเด็ก ทว่าลึก ๆ แล้วทุกคนต่างก็พากันก่นด่าประณามบิดามารดาผู้ไร้เมตตาของนางอยู่ในใจไม่ขาดปากเหยียนลั่วหลีเพียงแต่ยิ้มบาง ๆ โดยไม่พูดสิ่งใด นางลืมเลือนใบหน้าและเรื่องราวของคนเหล่านั้นไปนานแสนนานแล้วความอิ่มหนำสำราญและชีวิตที่มั่งคั่งในเวลานี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เหยียนลั่วหลีไขว่คว้ามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของนางเองทั้งสิ้น หาได้มีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับครอบครัวสารเลวที่ทอดทิ้งนางไปเมื่อหลายปีก่อนไม่นางปาดคราบน้ำมันที่มุมปากพลางแค่นยิ้มเย็นชาในใจ ไม่รู้ว่าป่านนี้คนสายเลือดเดียวกันพวกนั้นจะกลายเป็นปุ๋ยฝังรากไม้ไปแล้ว หรือยังคงกระเสือกกระสนใช้ชีวิตเยี่ยงสุนัขจนตรอกอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งของแผ่นดินกันแน่ทว่านั่นหาใช่เรื่องที่นางต้องเก็บมาใส่ใจ สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้คือการรักษาป้อมปราการเป่ยซานแห่งนี้ไว้ให้มั่นคงท่ามกลางกลียุคที่กำลังคืบคลานเข้ามา“พี่ใหญ่ ท่านหยุดพักบ้างไม่ได้หรือ ดูสิ ท่านผอมลงไปตั้งมากแล้ว”เหยียนหยาจื่อในวัยเยาว์เม้มปากเอ่ยด้วยความไม่พอใจ พี่สาวของเขาผู้นี้มั

เหยียนลั่วหลียันกายลุกขึ้น ทิ้งกิ่งไม้ที่เหลือเพียงครึ่งท่อนลงพื้น นางรีบออกแรงผลักหินยักษ์กลับมาปิดปากถ้ำไว้อย่างแน่นหนาดั่งเดิม ลำพังเพียงแค่ยืนอยู่หน้าปากถ้ำ ความร้อนที่แผ่ออกมาก็แทบจะลวกผิวหนังให้พองสุกได้แล้ว ภายในหุบเขาแห่งนี้ ยามนี้คงกำลังเดือดพล่านราวกับกระทะทองแดงในนรกเป็นแน่“ลาวามิใช่สิ่งที่ควรอยู่ลึกลงไปใต้ดินนับพันจั้งหรอกรึ” เซียวเย่หยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หรือว่าลางร้ายเรื่องมหันตภัยจะเป็นเรื่องจริง“แรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงใต้แผ่นดินบีบคั้นให้สิ่งเหล่านี้พุ่งออกมา เวลานี้ข้าได้แต่หวังว่าเทือกเขาทั้งเจ็ดลูกที่กั้นระหว่างที่นี่กับหมู่บ้านเป่ยซานจะแข็งแกร่งพอที่จะเป็นปราการต้านทานมันไว้ได้”นางไม่คาดคิดเลยว่าพญามังกรดินพลิกตัวในคราวนี้จะดุดันและโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ทว่าหากพิจารณาจากลางบอกเหตุที่ยืดเยื้อมานานหลายปี ความรุนแรงระดับล้างโลกเช่นนี้ก็ดูสมเหตุสมผลอยู่ไม่น้อยทั้งสามคนเดินกลับหมู่บ้านด้วยความเงียบงัน ความกดดันอันหนักอึ้งโรยตัวลงปกคลุมจนไม่มีผู้ใดอยากเอ่ยปาก ในเมื่อความตายกำลังคืบคลานเข้ามา การตีโพยตีพายไปย่อมไร้ประโยชน์ สิ่งที่ทำได้มีเพียงเผชิญหน้ากับมั

“กลุ่มช่างฝีมือของพวกเราก็สำรวจความพร้อมแล้วขอรับ วันนี้ตรวจสอบแล้วมีไถไม้ 8 ตัว อานม้า 25 ชุด และรั้วไม้หนามรุ่นปรับปรุงใหม่หลายสิบชุดจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบในลานบ้าน รับรองว่าใช้งานได้ดีเยี่ยมและแข็งแกร่งกว่าเดิมแน่นอน”“ท่านช่างจาง เตียงที่ข้าสั่งให้ท่านทำเมื่อวานน่ะ เสร็จหรือยัง” ชายผู้หนึ่งชะโงกหน้าถาม“พวกเจ้าเบา ๆ ความเคลื่อนไหวลงหน่อยจะได้หรือไม่ ปีนี้บ้านเจ้าสั่งทำเตียงใหม่เป็นครั้งที่ห้าแล้วนะ เหตุใดกัน แม่หมูที่คอกเขายังตกลูกไปหลายครอกแล้ว แต่เมียเจ้ายิ่งไม่มีวี่แววอันใดเลย”“โธ่ ท่านช่าง แม่หมูจะมาเทียบกับมนุษย์ได้อย่างไร ข้าน่ะกำลังทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อเพิ่มประชากรให้หมู่บ้านเป่ยซานตามที่ท่านผู้อาวุโสต้องการอย่างไรเล่า” นี่มิใช่ว่าข้ากำลังขานรับนโยบายส่งเสริมการมีบุตรของท่านผู้อาวุโสเหยียนหรอกรึ“ถ้าอย่างนั้นก็ลงไปกลิ้งบนพื้นดินให้เสียเรื่องเสียราวไปเถิด รอให้ลูกเจ้าเกิดมาเมื่อใด ข้าจะรังสรรค์เตียงโยกที่งดงามที่สุดในใต้หล้าให้เจ้าเอง”“ฮ่า ๆ ๆ ๆ เช่นนั้นก็ประหยัดแรงไปได้มากโข”“พวกท่านน่ะดีแต่พูด ข้า โอ๊ย ๆ ๆ ยอดรักจ๋า เบามือหน่อย เบามือหน่อย”บุรุษผู้นั้นยังมิทันได้เอ

เส้นทางที่พวกเขาเดินนั้นแตกต่างกันตั้งแต่ต้น เจ้าเคยเห็นคุณหนูจวนขุนนางบ้านใดที่ร่ำเรียนทั้งสี่วิชาห้าคัมภีร์และตำราพิชัยสงครามซุนวูจนแตกฉานเช่นนี้บ้างเฮ้อ ก็นับเป็นฝีมือการบ่มเพาะของพี่ภรรยาผู้นี้แหละ ไม่แน่ว่าวันหน้าเหยียนหยาจื่ออาจจะสามารถออกไปคุมกองทัพวางแผนรบได้เลยด้วยซ้ำไม่ได้การ ๆ จะปล่อยให้เหยียนหยาจื่อเก่งเกินหน้าเกินตาไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอนาคตอำนาจการปกครองในบ้านของเขาคงต้องสั่นคลอนแน่ เซียวเย่หยางรีบสะบัดศีรษะไล่ความกังวลออกไป“เจ้าไปเล่นเถิด พี่ใหญ่จะไปเดินสำรวจรอบ ๆ เสียหน่อย” เหยียนลั่วหลีลูบศีรษะน้องชายเพื่อไล่เขาไปพักผ่อน เมื่อเห็นแผ่นหลังเล็ก ๆ เดินห่างออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ค่อย ๆ เลือนหายไป เปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมขณะมุ่งหน้าไปยังทางเข้าหมู่บ้าน“เหอเฟิง เจ้ามานี่หน่อย”ณ ทางเข้าหมู่บ้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก ชายฉกรรจ์กว่ายี่สิบนายต่างเปลือยท่อนบนอวดกล้ามเนื้อล่ำสัน กำลังขะมักเขม้นขุดหลุมวางกับดักรอบหมู่บ้าน“ท่านผู้อาวุโสมีคำสั่งอันใดหรือขอรับ”เหยียนลั่วหลีอาศัยจังหวะที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น ลากเหอเฟิงหลบเข้าไปในมุมอับสายตา “ข้ามีเรื่องสำคัญจะใ

ทำงานประสาอะไรปล่อยให้หมูหลุดคอกออกมาชนท่านผู้อาวุโสเหยียนเข้าจัง ๆ เช่นนี้ หากจะบอกว่าไม่เสียหน้าก็คงเป็นการโกหกคำโต ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างคือ พละกำลังอันมหาศาลของท่านผู้อาวุโสที่เคยได้ยินเพียงคำเล่าลือ ยามนี้ได้ประจักษ์แจ้งแก่สายตาแล้ว นี่มันใช่พละกำลังดุจวัวงานที่ไหนกัน กระทั่งวัวงานที่แข็งแรงที่สุดยังเทียบไม่ติดฝุ่นเลยกระมังถุย ๆ ๆ จะเอาวัวมาเปรียบเทียบกับท่านผู้อาวุโสได้อย่างไรกัน ทุกคนต่างยืนอึ้งไม่กล้าก้าวเท้าเข้าไปหา ทันใดนั้น ป้าจางที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาติด ๆ ก็แจกมะเหงกใส่หัวชายฉกรรจ์เหล่านั้นไปคนละหนึ่งที“ไอ้พวกสวะ งานการไม่ทำดีแต่กินเป็นที่หนึ่ง ชายอกสามศอกตั้งหลายคน กระทั่งหมูตัวเดียวก็ยังเอาไม่อยู่”นางบ่นพึมพำพลางแหวกฝูงชนเข้าไปดูซากสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่นอนพังพาบอยู่บนพื้น ก่อนจะร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ“ว้าย เจ้าหมูป่าของข้า นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันเนี่ย”“ข้าบอกให้พวกเจ้าจับมันไว้ ไม่ได้บอกให้พวกเจ้าปลิดชีพมันเสียหน่อย เหตุใดกันพวกเจ้าหิวโหยจนอยากจะลิ้มรสเนื้อหมูป่ากันใจจะขาดแล้วหรือเยี่ยงไร”ป้าจางถลึงตาโตตะคอกใส่กลุ่มชายฉ