All Chapters of แอบเล่นเสียว Series SS2 | PWP: Chapter 11 - Chapter 18

ย่านหอพักนักศึกษาและคนทำงานแถบชานเมืองมักจะมีสิ่งหนึ่งที่ทุกคนต้องยอมรับร่วมกัน นั่นคือ ‘คุณภาพตามราคา’ อพาร์ตเมนต์เปิดใหม่ที่ฉัน ‘ริสา’ เลือกย้ายเข้ามาอยู่เพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปทำงานก็เช่นกัน ตัวตึกภายนอกดูโมเดิร์นสวยงาม ห้องพักขนาดกะทัดรัดเฟอร์นิเจอร์ครบครัน ทว่าสิ่งหนึ่งที่ผู้เช่าไม่มีวันรู้จนกว่าจะได้เข้ามานอนค้างคืนจริง ๆ คือผนังห้องที่บางราวกับทำมาจากแผ่นกระดาษ คืนนี้เป็นคืนวันศุกร์ บรรยากาศภายนอกค่อนข้างเงียบสงบเนื่องจากผู้เช่าส่วนใหญ่ต่างออกไปสังสรรค์ด้านนอก ฉันในชุดลำลองเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นนั่งตรวจเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานที่ตั้งชิดติดกับผนังห้องฝั่งทิศตะวันตก ซึ่งเป็นผนังร่วมที่กั้นระหว่างห้องของฉัน ห้อง 402 กับห้องข้าง ๆ คือห้อง 403 ตั้งแต่ย้ายเข้ามาได้เกือบสัปดาห์ ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของเจ้าของห้อง 403 เลยแม้แต่ครั้งเดียว ทราบจากป้าแม่บ้านแค่ว่าเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ที่มักจะกลับเข้าห้องในช่วงดึก ๆ เท่านั้น ความเงียบสงัดของค่ำคืนนี้ทำให้เสียงเข็มนาฬิกาเดินดังระงับ ทว่าในความเงียบนั้น... กลับมีเสียงบางอย่างเริ่มทะลุผ่านแผ่นคอนกรีตบาง ๆ เข้ามา

ความสัมพันธ์ที่ของฉันและหนุ่มข้างห้องดำเนินมาถึงจุดที่เราทั้งคู่ได้แลกคอนแท็คและพิมพ์คุยกันแบบลับ ๆ และยังไม่มีอะไรเกินเลย ทว่าคืนนี้มีความพิเศษและท้าทายกว่าทุกครั้ง เพราะท็อปเพิ่งจะส่งข้อความมาหาฉันตอนหัวค่ำว่า “คืนนี้เรามาเล่นเกมสนุก ๆ กันนะริสา ผมอยากรู้ว่าคุณจะทนเสียงผมได้นานแค่ไหน” ข้อความสั้น ๆ นั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยของฉันเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ คืนนี้ฉันจงใจอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนอนไม่ได้นอนสีดำสนิท เนื้อผ้าลูกไม้บางเบาจนแทบมองเห็นเรือนร่างท่อนบนและอกอวบอิ่มได้อย่างชัดเจน ส่วนท่อนล่างปล่อยเปลือยเปล่าไร้ปราการกั้น ฉันปิดไฟในห้อง 402 จนมืดสนิท มีเพียงแสงไฟรำไรจากตึกฝั่งตรงข้ามที่ส่องเข้ามาพอให้เห็นเงา ฉันเดินตรงไปที่ผนังห้องฝั่งทิศตะวันตกผนังร่วมเจ้าปัญหาที่กั้นระหว่างห้องของฉันกับห้อง 403 ของเขา ฉันทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นพรม นำแผ่นหลังบางเนียนคอดกิ่วขยับเข้าไปแนบชิดติดกับผิวคอนกรีตสาก ๆ อากาศค่ำคืนนี้ค่อนข้างเย็น ทว่าผิวเนื้อที่สัมผัสถูกกำแพงกลับเริ่มส่งกระแสความร้อนรุ่มเข้าจู่โจมจนร่างกายของฉันเริ่มสั่นสะท้านด้วยความกระสันอยาก ‘ตึก... ตึก...’ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของท็อปดังแว

ความเงียบสงบในค่ำคืนวันเสาร์ไม่ได้ช่วยทำให้จิตใจของฉันสงบลงได้เลย หลังจากเหตุการณ์เมื่อวันก่อนที่ฉันเผลอใจเริงสวาทกับ ‘ท็อป’ หนุ่มข้างห้อง 403 ร่างกายและสมองของฉันก็เหมือนจะจดจำแต่รสสัมผัสชวนสยิวนั้นจนไม่เป็นอันทำอะไร คืนนี้ฉันนั่งอยู่บนเตียงนอน สายตาคอยแต่จะชำเลืองมองไปยังกำแพงสีครีมฝั่งทิศตะวันตกอยู่เป็นระยะ ๆ ในใจทั้งรู้สึกละอายและเรียกร้องอยากได้ยินเสียงทุ้มต่ำนั่นอีกครั้ง และแล้ว สิ่งที่ทั้งคาดหวังและหวาดกลัวก็มาถึง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ คู่เดิมเดินกลับเข้ามาในห้อง 403 ทว่าคราวนี้ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าแหลมเล็กของรองเท้าส้นสูงและเสียงหัวเราะต่อกระซิกชวนหมั่นไส้ของผู้หญิงคนใหม่ ท็อปไม่ได้พาหวานกลับมา แต่เป็นผู้หญิงอีกคนที่น้ำเสียงแหลมเล็กและดัดจริตกว่าเดิม “แหม... ท็อปสนใจกันหน่อยสิคะ ย้ายมาตั้งนานไม่ยอมชวนเค้กมาห้องเลยนะ” เสียงผู้หญิงที่ชื่อเค้กออดอ้อนออเซาะดังทะลุแผ่นคอนกรีตบาง ๆ เข้ามาค่อนข้างชัดเจน “ก็ช่วงนี้ผมยุ่ง ๆ นี่ครับเค้ก แต่วันนี้ผมว่าง... ‘จัด’ ให้คุณทั้งคืนเลยดีไหมครับ” เสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และเต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดของท็อปตอบกลับมา มันทำเอาหัวใจของฉันกระตุกวูบและกึ

เช้าวันอาทิตย์ดำเนินไปอย่างเชื่องช้าจนน่าทรมาน จิตใจของฉัน ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยแม้แต่วินาทีเดียว คำพูดเมื่แคืนของหนุ่มข้างห้อง 403 ที่กระซิบผ่านรูแตกบนกำแพงเมื่อคืนวานยังคงดังก้องอยู่ในสมอง “พรุ่งนี้คืนวันอาทิตย์... เตรียมตัวไว้ให้ดีนะครับริสา ผมจะไปจัดให้คุณลืมนิ้วมือตัวเองเลย...” มันเป็นประโยคสั้น ๆ ที่พลิกสถานะของฉันจาก ‘คนแอบดู’ กลายเป็น ‘เหยื่อ’ ที่กำลังเฝ้ารอการถูกล่า ตลอดทั้งวันฉันเอาแต่เดินวนเวียนอยู่ในห้อง 402 ทุกครั้งที่สายตาเหลือบไปเห็นรอยแตกเล็ก ๆ ตรงมุมหัวเตียง หัวใจของฉันจะเต้นรัวกระหน่ำจนแทบหลุดออกมาจากอก ความกลัวและความละอายใจถูกตัณหาอันเร่าร้อนเข้าบดบังจนหมดสิ้น ผิวเนื้อสาวเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเป็นระยะเมื่อจินตนาการไปถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ จนกระทั่งเวลาเดินทางมาถึงสี่ทุ่ม บรรยากาศรอบตึกเงียบสงัดลงตามกาลเวลา คืนนี้ฉันจงใจไม่ปิดไฟสลัวเหมือนทุกที แต่เปิดไฟโคมหัวเตียงให้แสงสีส้มอ่อน ๆ สาดส่องทั่วบริเวณเตียงนอนและผนังห้องสีครีม ฉันเลือกสวมใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงเพลิง เนื้อผ้านุ่มลื่นทิ้งตัวแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกาย โดยเฉพาะสะโพกผาย และแน่