Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

แสงไฟระยิบระยับของค่ำคืนในเมืองหลวงส่องผ่านกระจกฟิล์มมืดสนิทของรถยนต์คันหรู ภายในห้องโดยสารเงียบเชียบมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา 'เกล' เอนศีรษะพิงกับเบาะหนังแท้ ดวงตาคู่สวยปรือปรอยด้วยความมึนเมา ลมหายใจของเธออุ่นจัดและมีกลิ่นค็อกเทลผลไม้จาง ๆ ละมุนอยู่ในอากาศ สายตาของหญิงสาวจับจ้องไปยังแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มในชุดสูทสากลสีดำสนิทที่กำลังทำหน้าที่บังคับพวงมาลัยอย่างตั้งอกตั้งใจ 'คินทร์' บอดี้การ์ดส่วนตัวที่บิดาของเธอส่งมาประกบติดทุกฝีก้าว เขาคือผู้ชายที่จืดชืด ไร้ความรู้สึก และรักษาระยะห่างได้อย่างน่าหงุดหงิดที่สุดในโลก ไม่ว่าเธอจะพยายามกลั่นแกล้งหรือยั่วเย้าด้วยวิธีใด คินทร์ก็มักจะตอบรับด้วยใบหน้าเรียบเฉยและคำว่า 'ครับคุณหนู' เสมอมา แต่ในค่ำคืนนี้ ความเงียบและฤทธิ์แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดกลับทำให้ความรู้สึกบางอย่างที่เกลซุกซ่อนไว้เริ่มลุกโชนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอมองเสี้ยวหน้าคมคาย และริมฝีปากหยักลึกที่มักจะเม้มสนิทอยู่ตลอดเวลา แล้วความดื้อรั้นในใจก็สั่งการให้เธออยากจะทำลายหน้ากากอันเฉยชานั้นลงเสียเหลือเกิน รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้าจอดในคฤหาสน์ตระกูลดังอย่างนุ่มน

ข่าวเรื่องการหมั้นหมายอย่างกะทันหันระหว่างคุณหนูเกลกับอนาวิน นักธุรกิจหนุ่มโปรไฟล์หรู แพร่สะพัดไปทั่วราวกับไฟลามทุ่ง บิดาของเกลยื่นคำขาดคำไหนคำนั้น และที่สำคัญที่สุด... คนที่เดินเข้ามาแจ้งกำหนดการวันนัดดูตัวให้กับเธอด้วยตัวเอง กลับเป็นผู้ชายที่เธอแอบมอบทั้งกายและใจให้ไปหมดแล้วอย่างคินทร์ "หมายความว่ายังไงคินทร์..." เกลเอ่ยเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกจ้องมองชายหนุ่มในชุดสูทสีดำที่ยืนหลังตรง หน้าตาย ไร้ความรู้สึกอยู่เบื้องหน้า "นายรู้เรื่องนี้อยู่แล้วใช่ไหม? ทำไมยังยืนเฉยอยู่ได้!" "มันเป็นคำสั่งของคุณท่านครับ และคุณอนาวินก็เป็นผู้ชายที่เหมาะสมกับคุณหนูทุกประการ" คินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้โทนอารมณ์ใด ๆ ราวกับค่ำคืนอันเร่าร้อนวันนั้นเป็นเพียงแค่ความฝัน "เหมาะสมงั้นเหรอ? แล้วเรื่องของเราล่ะคินทร์! นายกอดฉัน นายจูบฉัน แล้วจู่ ๆ นายก็ขว้างฉันไปให้ผู้ชายคนอื่นเนี่ยนะ!" เกลตวาดลั่น น้ำตาแห่งความเสียใจและขุ่นเคืองเอ่อล้นขอบตา เธอเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อสูทของเขา ออกแรงทุบลงบนแผ่นอกแกร่งซ้ำ ๆ เพื่อหวังจะเห็นร่องรอยความเจ็บปวดหรือความรู้สึกจากเขาบ้าง ทว่าคินทร์กลับยังคงนิ

ไอแดดยามเที่ยงวันแผดเผาลงมาตรงชานบ้านสวนริมคลองจนต้นมะม่วงและกอไผ่ลู่เอนตามลมร้อน บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องจักรเย็บผ้าของแม่ที่ดัง ตึก... ตึก... ตึก... อยู่ตรงชานหน้าบ้านอย่างสม่ำเสมอ พ่อออกไปล้อมวงก๊งเหล้าขาวกับพวกผู้ใหญ่บ้านที่ท้ายหมู่บ้านตั้งแต่ช่วงสาย ทิ้งให้ฉันอยู่บ้านเฝ้าครัวหลังบ้านเพียงลำพังฉันชื่ออิง สาวบ้านสวนวัยขบเผาะที่ซ่อนความเร่าร้อนไว้ใต้ผ้าถุงผืนบางสีสด วันนี้อากาศร้อนจัดจนเหงื่อซึมตามร่องอกอวบ ฉันเลือกสวมเสื้อคอกลมตัวสั้นสีขาวเนื้อบางเฉียบ คู่กับผ้าถุงผืนเก่าที่มัดปมไว้หลวม ๆ ตรงเอวคอดแกร๊ก...เสียงเปิดประตูครัวหลังบ้านทำเอาฉันเสียววาบ หันไปมองทันที ร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวเข้มคร้ามแดดของน้าชัยปรากฏตัวขึ้น น้าชัยเป็นเพื่อนสนิทรุ่นน้องของพ่อ มีอาชีพเป็นช่างตัดไม้ ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นและรอยสักดุดันเต็มแผ่นหลังและท่อนแขน วันนี้เขาเดินนุ่งกางเกงขาสั้นตัวเดียว เปลือยท่อนบน โชว์แผงอกที่มีไรขนและเหงื่อไหลซึม กลิ่นกายชายหนุ่มโชยเข้าจมูกจนฉันลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่“อ้าว... น้าชัย พ่อไม่อยู่นะคะ ออกไปตั้งวงท้ายหมู่บ้านนู่นแล้ว” ฉันแกล้งเอ่ยเสียงหวานอ่อย ข

แสงแดดจัดยามบ่ายโมงแผดเผาลงมาจนใบมะพร้าวและกอไผ่หลังบ้านสวนลู่แห้ง อากาศร้อนอบอ้าวชวนให้เนื้อตัวเหนียวเหนอะหนะจนแสบผิว พ่อนั่งก๊งเหล้าขาวอยู่ใต้ถุนบ้านไม้หลังเก่าส่งเสียงคุยจ้อกับพวกผู้ใหญ่บ้านไม่ขาดสาย ทันใดนั้นพ่อก็ตะโกนเรียกฉันเสียงดังลั่นบ้าน“อีอิง! ตักน้ำแข็งใส่แก้วแล้วเอาเหล้าขาวขวดใหม่ไปส่งให้ไอ้ชัยมันหลังบ้านหน่อยซิ! มันกำลังซ่อมหลังคาเล้าไก่ชนอยู่ท้ายสวนนู่น!”ฉันสะดุ้งโหยงแสร้งทำเป็นขานรับเสียงอ่อย หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อของน้าชัย ชายจอมหื่นที่เพิ่งบรรเลงฉากสยิวกับฉันเมื่อวานนี้ ฉันอยู่ในชุดเสื้อคอกระเช้าสีส้มสดเนื้อบางเฉียบโชว์เนินอกขาวผ่อง คู่กับกางเกงสั้นกุดเอวยางยืดหลวม ๆ ร่องเนื้อสาวอุ่นนุ่มเริ่มขยับตอดรัดตึบ ๆ ทันที มีหยาดน้ำหวานใสซึมเยิ้มออกมาจนเสียววาบฉันถือแก้วพลาสติกใส่น้ำแข็งและขวดเหล้าขาวก้าวขาเดินเลี่ยงออกมาทางหลังบ้าน มุ่งหน้าสู่เล้าไก่ชนที่ตั้งอยู่ใต้ร่มเงาต้นมะม่วงใหญ่ท้ายสวน เสียงไก่ชนในสุ่มขันสลับกับเสียงค้อนตอกตะปูดัง ปึก... ปึก... บ่งบอกว่าน้าชัยกำลังทำงานอยู่ ด้านในเล้าไก่ล้อมด้วยมุ้งลวดตาข่ายเก่า

เสียงกระดิ่งลมหน้าร้านสั่นกริ๊งแผ่วเบา ท่ามกลางบรรยากาศช่วงบ่ายแก่ ๆ ภายในร้านสักย่านชุมชนที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและไฟส้มสลัว ‘กรณ์’ ชายหนุ่มวัย 27 ปี เจ้าของร้านสักฝีมือประณีต กำลังนั่งเช็ดอุปกรณ์เข็มและทำความสะอาดเครื่องสักอยู่หลังเคาน์เตอร์หลังจากเพิ่งสักลูกค้าคนล่าสุดเสร็จไป ทันใดนั้นเงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเก้ ๆ กัง ๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าร้าน เธอสวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งแต่ทว่าใบหน้ากลับแดงก่ำ แววตาลุกลี้ลุกลนเหมือนคนกำลังตัดสินใจเรื่องคอขาดบาดตายบางอย่างกรณ์วางสำลีในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มต้อนรับตามมารยาท“สวัสดีครับ สนใจดูแบบรอยสัก หรืออยากให้ผมออกแบบลายไหนเป็นพิเศษไหมครับ เข้ามาด้านในก่อน ๆ” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไป แต่ทว่าหญิงสาวคนนั้นกลับยิ่งก้มหน้าหลบสายตา มือเล็ก ๆ ขยุ้มชายเสื้อฮู้ดเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่าเธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์มากขึ้น กวาดสายตามองซ้ายมองขวาเหมือนกลัวว่าจะมีใครได้ยิน แล้วโน้มตัวลงกระซิบเสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน “เอ่อ... พี่คะ... คือว่า... หนูอยากสักตรงนั้น พี่รับสักมั้ยคะ?”กรณ์ชะงักไปชั่วขณะ ขมวดคิ้วด้วยความงุน