All Chapters of ม่านหมอก: Chapter 21 - Chapter 30

ในวันที่หมอกสำเร็จการศึกษา ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ไม่มีใครซ้ำเติมในเรื่องที่หมอกผิดพลาด แต่เลือกที่จะแสดงความยินดีเพียงอย่างเดียว คำอวยพรของทั้งคุณย่า ม่านและแทนคุณทำคนตัวเล็กน้ำตาคลอเบ้า วันนี้ขาดแค่เขาคนนั้นที่หายไป ทัพพ์เลือกที่จะไม่มาแค่คนเดียว... แต่ก็ช่างเถอะ สำหรับเขา ชีวิตเขาไม่จำเป็นต้องมีเธอ... กลับมาถึงบ้านคุณย่าเรียกหมอกเข้ามาหาเพื่อคุยกันตามลำพังในห้อง ไม่อยากให้หมอกต้องรู้สึกกดดัน คุณย่ารับรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว ไม่มีต่อว่า ไม่มีดุด่า มีแค่คำขอโทษที่เอ่ยออกมา“ย่าอยากขอโทษหมอกกับเรื่องที่มันเกิดขึ้นนะลูก ย่าขอโทษจริงๆ” หมอกเงยหน้าสบตากับคนที่มองเธออย่างห่วงใยก่อนจะส่ายหน้ากลับไป“หมอกต่างหากค่ะที่ต้องขอโทษคุณย่า หมอกทำให้คุณย่าผิดหวัง แทนที่เรียนจบมาแล้วจะได้มาช่วยคุณย่าทำงาน แต่ทุกอย่างมันกลับมาเป็นแบบนี้” “ย่าไม่รู้นะว่าหมอกรู้เรื่องนี้ไหม จริงๆ ย่าตั้งใจจะขอหมอกให้กับเจ้าแทนเพราะย่าอยากได้หมอกมาเป็นลูกหลานที่จะทำให้หมอกอยากอยู่กับย่าตลอดไป ย่ารักหมอกมากนะลูกหนูรู้ไหม” ทั้งที่รู้เรื่องนี้จากม่านมาก่อนแล้ว แต่พอเห็นความตั้งใจของคุณย่าที่มันออกมาจากปากของคุณย่าจริงๆ มัน

เป็นคืนแรกที่หมอกต้องหลับนอนห้องเดียวกับพ่อของลูกหลังจากที่ทุกคนรับรู้ว่าทัพพ์ต้องการรับผิดชอบลูกและดูแลเธอ ไม่มีใครกล้าถามต่อว่าอนาคตจะเป็นยังไงต่อไป ทุกคนแค่อยากเห็นสถานการณ์รอบตัวมันดีมากกว่านี้ก่อนสักหน่อย เรื่องร้อนๆ ค่อยมาคุยกันหมอกสะดวกใจที่จะนอนห้องของตัวเอง ซึ่งอีกคนก็ไม่ติด เขาบอกว่าเขาตามมาดูแลเธอที่ห้องได้ และในตอนนี้เขาก็นอนเล่นในห้องเธอ หมอกรู้สึกแปลกๆ และอึดอัดเลยมาเคาะห้องพี่สาว ได้คุยกันก่อนไปนอนเห็นจะช่วยให้เธอหลับสบายได้ง่ายขึ้น“เป็นอะไรหมอก ทำไมมาเคาะห้องพี่ดึกๆ หรือว่าหิว” ม่านกุมมือขาวของน้องให้เข้ามานั่งในห้องนอนก่อน ห้องนอนโทนสีชมพูอ่อน เหมาะกับผู้หญิงสวยหวานแบบพี่สาวเธอเลย “ไม่ได้หิวค่ะ หมอกอยากมากอดพี่ม่าน” บอกแบบนั้นก่อนจะสวมกอดพี่สาวเอาไว้แน่น “อารมณ์ไหน อยู่ๆ มาคิดถึงพี่ หรือมีเรื่องอะไรไม่สบายใจ มีอะไรให้พี่ช่วยไหม” หมอกส่ายหน้าไปมาเบาๆ แทนคำตอบก่อนจะค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก “พี่ม่านโกรธหมอกไหมคะ” “โกรธเรื่องอะไร หมอกทำอะไรให้พี่ต้องโกรธ”“เรื่องพี่ทัพพ์....” “ไม่โกรธเลย ไม่มีอะไรหรือเหตุผลอะไรที่พี่ต้องโกรธหมอกเลย” “หมอกอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่ม่าน

ทัพพ์ขับรถผ่านคนที่ทำตัวน่าหมั่นไส้ออกมาอย่างรวดเร็ว อยากอวดเก่งนักก็ลองลิ้มรสการเดินดูซะบ้าง คนยิ่งหงุดหงิดอยู่ ทีนี้ยัยหมอกจะได้รู้ว่าไม่ควรมาลองดีกับคนอย่างเขา ร่างสูงเดินเข้ามาสั่งกาแฟในร้านและนั่งเล่นในห้องแอร์เย็นๆ ฉ่ำๆ จากนั้นก็ตั้งใจเลือกขนมกลับไปฝากม่าน มีบ้างที่เหลือบสายตาดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือและเดาๆ อยู่ว่าจะแวะไปดูยัยหมอกอีกทีตอนไหน จังหวะนั้นเองมีสายเข้าเรื่องงานทัพพ์จึงกดรับ สมองจึงหลุดโฟกัสจากการดูเวลาเพื่อไปรับหมอกอีกต่อไป หมอกโบกมือเรียกแท็กซี่หลังจากที่อีกคนขับรถหนีไป เรื่องอะไรเธอจะยอมเดินให้มันเหนื่อย ไม่มีเหตุผลที่ต้องประชดประชันคนอย่างเขา เขาจะไปไหนมันก็เรื่องของเขา รู้ตัวอยู่แล้วว่าเธอไม่ได้สำคัญอะไรกับคนอย่างเขาขนาดนั้นหมอกมาฝากครรภ์ที่โรงพยาบาล มีเจ้าหน้าที่พาไปที่แผนกสูตินรี เก็บปัสสาวะเพื่อตรวจอีกครั้งและประเมินอายุครรภ์ ถึงเขาจะเกิดมาโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ แต่หมอกคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าเธอจะดูแลเด็กคนนี้ให้ดีที่สุด ไม่ให้เขาต้องรู้สึกขาดอะไรอย่างแน่นอน คุณหมอจ่ายยาบำรุงครรภ์และแนะนำวิธีดูแลตัวเองอย่างละเอียด หลังออกจากโรงพยาบาลหมอกพาตัวเองไปที่ร้านอาหารที่น

ทัพพ์ถือถุงข้าวมันไก่ตั้งใจจะเข้าไปหาม่านที่อยู่ในบ้าน ไม่ได้สนใจใครอีกคนที่ทำเหมือนไม่ได้สนใจเขา แต่พบเข้ากับคุณย่าซะก่อนที่เดินออกมาพอดี “คุณย่า....”“ช่วงนี้ทัพพ์พักกลางวันแล้วแวะกลับมาที่บ้านด้วยเหรอ แล้วนั่นถืออะไรมา” “ข้าวมันไก่น่ะครับ คุณย่าทานข้าวเที่ยงหรือยังครับ” เพราะคิดว่าคุณย่าคงทานเรียบร้อยแล้วเพราะปกติคุณย่าทานข้าวตรงเวลาเสมอ วันนี้เลยไม่ได้ซื้อข้าวมันไก่มาเผื่อ แต่โชคดีหน่อยที่หมอกออกไปกินก๋วยเตี๋ยว เขาเลยเผื่อของหมอกให้คุณย่าได้หากคุณย่ายังไม่ทาน “ซื้อข้าวมันไก่มาสองกล่อง ของย่ากับของหมอกเหรอ” เอ่ยถามพร้อมกับมองหน้าหลานชายตัวดีที่ป่านนี้ยังทำตัวแปลกๆ ชอบกล ทั้งที่ต้องรับผิดชอบอีกคน แต่ยังทำให้อีกคนสบายใจไม่ได้เลย ว่าไปแล้วทัพพ์ก็น่าตีอยู่เหมือนกัน“ครับ” ทัพพ์ตอบรับส่งๆ แต่ก็โดนคุณย่าดักทางเอาไว้อยู่ดี “แปลกดีนะที่ทัพพ์ไม่ได้ซื้ออะไรกลับมาฝากม่านเลยทั้งที่เมื่อก่อนก็เห็นชอบซื้อมาฝากประจำ และย่าก็เห็นว่าหมอกก็กำลังจะออกไปกินก๋วยเตี๋ยว ก็ไม่เห็นทัพพ์จะรั้งน้องให้กินข้าวมันไก่ที่ซื้อมาเลย” “ผมบอกเขาแล้วครับคุณย่า แต่เขาอยากกินก๋วยเตี๋ยวมากกว่า” “แล้วเราก็ไม่ยอมอาสา

วันต่อมาหมอกถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังอยู่หน้าห้อง ร่างบางงัวเงียขึ้นจากเตียงยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองเบาๆ แล้วรีบตรงไปที่ประตูทันทีแกร๊ก~“พี่ทัพพ์....” คนหน้าประตูชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าอีกคนน่าจะเพิ่งตื่น เพิ่งตื่นที่หมายถึงลุกจากเตียงแล้วเดินมาเปิดประตูห้องให้เขาเลย“เข้าไปก่อนๆ” ทัพพ์บอกเสียงเบา ฝ่ามือแตะลงบนเอวคอดแล้วรั้งหมอกกลับเข้าไปในห้อง จังหวะนั้นแหละที่เผลอก้มมองร่างเล็กกว่าที่เคลื่อนไหวตามแรงส่งของเขาแบบงงๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ จากหมอกมันทำให้ใจสั่นเบาๆ เข้าไปด้านในได้ก็รีบปิดประตูลงตามเดิม “มีอะไรหรือเปล่าพี่ทัพพ์”“พี่บอกว่าอย่าล็อกประตู ทำไมไม่ฟังกันเลย เดี๋ยวคนอื่นสงสัยนะว่าพี่ไม่ได้นอนในห้องเธออ่ะ” สบตาคนที่มองเขาอย่างไม่เข้าใจพร้อมกับขยับตัวออกห่างเล็กน้อย“ไม่มีใครมาเคาะประตูห้องหมอกแต่เช้าอยู่แล้ว” บอกด้วยเสียงง่วงๆ พร้อมกับเดินกลับมาหย่อนตัวบนเตียงตามเดิม “นี่ไม่เช้าแล้ว ทำไมวันนี้ตื่นสายกว่าทุกวัน ไม่สบายหรือเปล่า” ทัพพ์ถามพร้อมกับเดินมาใช้หลังมืออังหน้าผากมนอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาเห็นสีหน้าเธอดูไม่โอเคตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว“ตัวอ