“ปกติลูกดิ้นเก่งแบบนี้ตลอดไหม” ทัพพ์เงยหน้าขึ้นถาม แน่นอนว่าสองแขนของเขาไม่ยอมผละออกจากตัวเธอง่ายๆ “ก็ดิ้นแบบนี้แหละ” “เหรอ พี่นึกว่าลูกดิ้นสู้มือเพราะลูกอยากให้พ่อกอดเขาแบบนี้ซะอีก” “พูดไปเรื่อยนะพี่ทัพพ์”“พูดไปเรื่อยที่ไหนหมอก นี่ไม่ใช่ลูกเธอคนเดียวนะ เขาเป็นลูกพี่ด้วยเหมือนกัน” คนที่อยู่ๆ ก็หวงลูกขึ้นมาโอบกอดคนที่อยู่ในท้องแม่เอาไว้อย่างหวงแหน“ลูกที่เกิดจากความไม่ได้ตั้งใจ” “อย่าพูดแบบนั้นได้ไหมหมอก ถึงเขาจะเกิดมาจากความไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพี่จะไม่ใส่ใจหรือสนใจเขานะ เขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพี่เหมือนกันนะหมอก” หมอกก้มมองคนที่พูดด้วยเหตุผล คนที่อยู่ดีๆ วันนี้ก็มาพูดจาดีกับเธอ “หมอกไม่รู้หรอกนะว่าพี่จะมาไม้ไหนกันแน่ หมอกตามอารมณ์ของพี่ไม่ทันหรอก”“อารมณ์ไหน ไม่มีอารมณ์ไหนเลย พี่แค่อยากคุยกับลูก อยากกอดลูก อยากหอมลูกบ้าง” คนตอบเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธออยู่แบบนั้น และสัมผัสได้ว่าวงแขนที่โอบรัดอยู่เริ่มโอบแน่นขึ้น ไม่ได้ให้ความรู้สึกอึดอัด แต่เป็นความรู้สึกหวงแหน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงเข้าใจว่ามันเป็นรู้สึกแบบนั้น “ตอนไหนจะพอใจคะ หมอกง่วงนอนแล้ว”“ง่วงแล้
Magbasa pa
Mag-log in
