Lahat ng Kabanata ng ม่านหมอก: Kabanata 41 - Kabanata 50

“สรุปเธอคิดยังไงกับไอ้แทน” ทัพพ์ตั้งคำถามเมื่ออยู่บนรถตามลำพังกับหมอก ใจจริงอยากถามตั้งแต่ตอนที่เห็นความสนิทสนมของทั้งคู่แล้ว แต่คิดว่าขืนพูดไปตอนนั้นเรื่องมันก็คงยาว เขาไม่ได้อยากคุยนานขนาดนั้น“คิดยังไงนี่หมายถึงอะไร” “บอกมาเถอะน่า พี่แค่อยากรู้เฉยๆ เห็นเธอสนิทกับมันมาก เลยอยากรู้ว่าคิดอะไรอยู่ ชอบมันหรือเปล่า” “หมอกเห็นพี่แทนเป็นเหมือนพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น”“พูดจริง?”“หมอกไม่ใช่พี่นะพี่ทัพพ์ มีลูกกับหมอกแต่ก็อยากแต่งงานกับพี่สาวของหมอก ที่พี่พูดๆ มาอ่ะ มันเข้าตัวพี่เองหมดเลย” ทัพพ์หันมองคนข้างๆ นิ่งๆ นี่เขาอยู่ในจุดที่ต้องโดนยัยหมอกตอกกลับแบบนี้ทุกรอบเลยหรือไง แล้วเดี๋ยวนี้จะเถียงอะไรสุมสี่สุมห้าก็ไม่ได้ด้วย ทำให้ไม่พอใจขึ้นมาก็เป็นปัญหาอีก บอกตรงๆ ว่าเขารับสภาพตอนที่ทุกคนในบ้านเมินเฉยใส่เขาไม่ได้ ถึงได้ลุกขึ้นมาทำทุกอย่างให้มันถูกต้องเนี่ยแหละ “สรุปพรุ่งนี้ไปหาหมอกี่โมง” “ทำไมคะ ที่ถามเนี่ยคือจะพาไป?”“พี่จะไปตรวจเลือด แล้วพี่ต้องเตรียมตัวยังไง นอกจากตรวจเลือดต้องทำอะไรอีกบ้าง” “ถ้าพี่ไม่สะดวกก็ไม่ต้องไปก็ได้ ไม่มีอะไรให้ทำหรอก”“เนี่ย พอพี่พยายามสนใจเธอก็พูดแบบนี้ เราจะคุยก

ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน หมอกรีบไปกอดคุณย่าก่อนเลย คุณย่าที่ยังรักและคิดถึง ยังเป็นห่วงคนตัวเล็กที่เป็นความสดใสของบ้านอยู่ดี “สวยเหมือนเดิมเลย เอ๊ะ… หรือมากกว่าเดิมกันนะ” คุณย่าแซวด้วยรอยยิ้ม พลอยทำให้คนที่ถูกชมเปราะยิ้มตาม“คุณย่าปากกหวานและยังเป็นคนที่รักหมอกที่สุดเหมือนเดิมเลยค่ะ” ไม่ว่าเปล่า แขนขาวๆ สอดเข้าไปกอดคุณย่าไว้แน่น หมอกก็ยังเป็นหมอกที่ทำให้คนรอบข้างยิ้มได้อยู่ตลอดเลย “คุณย่ารักหมอกขนาดนั้น แล้วสรุปกลับมาอยู่กับคุณย่าเลยไหม” ครั้งนี้ม่านเป็นคนถาม ดีใจมากที่เห็นน้องสาวยอมกลับมา “เขารับปากพี่แล้วว่าจะกลับมาอยู่บ้าน ทุกคนเป็นพยานเลยนะ” ทัพพ์สมทบขึ้นภายหลัง ไม่ได้พูดว่าเขาเสียให้เธอสิบล้านก่อนพากลับมา “กลับมาอยู่บ้านเราน่ะดีแล้วนะลูก มาอยู่ใกล้ย่า ใกล้พี่ม่าน ทุกคนจะได้ช่วยดูแลหมอกด้วย” “เข้าใจแล้วค่ะคุณย่า หมอกจะกลับมาอยู่กับคุณย่า อยู่กับพี่ม่านแล้ว” “แบบนั้นดีเลย พี่จะทำของอร่อยๆ ให้หมอกกินทุกวันเลย” หมอกยิ้มกว้าง สบตากับพี่สาวก่อนจะผละจากคุณย่าไปสวมกอดพี่สาวคนสวยอีกที“คิดถึงพี่ม่านจังเลยค่ะ คิดถึงกับข้าวฝีมือพี่ม่านด้วย” “พูดแบบนี้อยากกินอะไรบอกพี่มาเลยเดี๋ยวพี่ทำให้

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อสายตาเผลอหยุดมองเสื้อผ้าชิ้นเล็กสองชิ้นที่อยู่ในมือ เกิดมาเขาไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ไม่เคยหลับนอนกับใครทั้งนั้น คิดว่าคนแรกของเขาต้องเป็นม่าน แต่ความจริงดันเป็นหมอก ถึงจะหงุดหงิดอยู่ในใจแต่พอนึกขึ้นได้ว่าหมอกก็มีแค่เขา ไม่ใช่แค่เธอที่เป็นคนแรกของเขา แต่เขาก็เป็นคนแรกของเธอเหมือนกัน เหตุการณ์ในคืนนั้นประเดประดังเข้าใส่ เขาไม่ใช่หรือไงที่เข้าไปกอดเธอ จูบเธอ แล้วดึงเธอไปที่เตียง คืนนั้นเขาเองก็เมามาก ถึงหมอกจะบอกให้หยุด บางทีตัวเขาเองก็หยุดตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ทัพพ์ถอนลมหายใจยาวเหยียด ฝ่ามือกุมชุดชิ้นเล็กชิ้นน้อยของหมอกเอาไว้แน่น หลับตาลงช้าๆ แล้วตัดสินใจเดินต่อ มันไม่ใช่แค่ตัวเขาที่ไม่พร้อม แต่หมอกก็ไม่พร้อม แต่เธอยังพยายามจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด แล้วแบบนั้นเขาจะปล่อยให้เธอเป็นคนแบกรับทุกอย่างเพียงคนเดียวได้ยังไง คนที่หายไปนานสองนานกลับมาอีกครั้งพร้อมชุดในมือ ทันทีที่หมอกเห็นชุดชั้นในเธอในมือเขา ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น อยู่ๆ หัวใจดวงน้อยมันก็เต้นรัวแรงขึ้นมาดื้อๆ “พี่เอามาให้ครบไหม”“หมอกบอกให้ไปเอาแค่เสื้อกับกางเกง”“แล้วกางเกงใน

@วันต่อมาหมอกเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าประมาณสี่ห้าชุด เผื่อเหลือเผื่อขาด ตื่นมาตอนเช้าเธอถามย้ำพ่อของลูกแล้วว่าวันนี้จะไปกันแค่สองคนจริงเหรอ เขาอยากชวนใครไปด้วยไหม แต่เขายังยืนยันคำเดิมว่าครั้งนี้เราจะไปกันตามลำพัง ทัพพ์ถือกระเป๋าไปเก็บที่รถ หมอกเดินออกมานอกบ้านพร้อมกับพี่สาวเพียงคนเดียวที่อาสาออกมาส่ง ความอึดอัดและลำบากใจมันก่อตัวขึ้นเงียบๆ เธอรู้และเดาไม่ออกว่าความสัมพันธ์ระหว่างพี่สาวเธอและทัพพ์ในตอนนี้มันเป็นยังไง“พี่ม่านไปด้วยกันไหมคะ ตอนพี่ทัพพ์ออกไปทำงานหมอกจะได้มีเพื่อน” หมอกจับมือพี่สาวเอาไว้แน่น เธอแคร์พี่เธอมาก ยิ่งความสัมพันธ์ระหว่างเราสามคนคลุมเครืออยู่แบบนี้ ตัวเธอเองก็ลำบากใจเช่นกัน “พี่ทัพพ์ไม่ปล่อยให้หมอกอยู่คนเดียวหรอกน่า ไม่ต้องห่วงนะ” ม่านบอกด้วยรอยยิ้ม พยายามคลายความกังวลของน้องสาวด้วยการลูบหลังมืออย่างแผ่วเบา “จริงๆ ไปด้วยกันก็ได้นะคะ” “พี่ต้องดูแลคุณย่า และอีกอย่างพี่ยังมีเวลา จะไปตอนไหนก็ได้ แต่ตอนนี้ให้หมอกเที่ยวก่อน เพราะหลังจากที่คลอด ตอนนั้นหมอกจะไม่มีเวลาเลย เที่ยวให้สนุกนะ อย่าเครียด ไปพักผ่อนให้เต็มที่ ไปกินของอร่อยๆ ที่อยากกิน หมอกไม่ต้องเป็นห่วงพี่

หมอกจัดแจงอาหารพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูป และหลังจากทานข้าวเสร็จเธอจะถ่ายทุกซอกทุกมุมของที่พักนั่นแหละ หลังจากถ่ายรูปเสร็จเลยมองหาอีกคนที่มาด้วยกัน เขายังอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือยืนสูบบุหรี่น่าตาเฉย ต่อให้จะยืนสูบในพื้นที่ที่ทางวิลล่าอนุญาตก็เถอะ หมอกเดินไปตามเขามาทานข้าว เธอไม่ได้เลื่อนกระจกเพื่อเรียก แต่เลือกที่จะยกมือขึ้นเคาะกระจกสองสามครั้งเพื่อเรียกเขาแทน ทัพพ์หันกลับมาตามเสียงเรียกพร้อมกับใช้นิ้วคีบบุหรี่ออกจากปาก เขาทิ้งบุหรี่ทันทีก่อนจะเปิดประตูมาคุยกับเธอ “ว่าไงหมอก” “หมอกมาตามพี่ไปกินข้าว” “พี่เห็นแล้ว เดี๋ยวตามไป” หมอกนิ่วหน้าให้กับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ ต่อให้เธอจะไม่ได้สูดดมกลิ่นควันเข้าไปตรงๆ แต่ก็ไม่ชอบอยู่ดีหมอกหมุนตัวกลับเข้ามาด้านในโดยมีคนตัวโตเดินตาม“เธอกินเลย กินข้าวเยอะๆ แต่พี่ยังไม่เอาข้าวนะ” ทัพพ์หยิบแก้วพร้อมกับขวดแอลกอฮอล์มาเปิด อย่างอื่นกินได้ แต่ข้าวเอาไว้ก่อน ซึ่งหมอกก็ไม่ติดอยู่แล้ว เขาอยากดื่มก็ดื่มไป ก็มาถึงที่พักแล้ว ไม่ต้องขับรถและไม่ต้องเดินทางไปไหนต่อ ดื่มแค่ในห้อง เมาก็นอนแค่นั้นเลย หมอกหยิบกุ้งเผาตัวโตจากจานมาแกะอย่างใจเย็น