All Chapters of ม่านหมอก: Chapter 11 - Chapter 20

“เกลียดหมอกมากเลยเหรอพี่ทัพพ์” หมอกเอ่ยถามพร้อมกับยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน แต่ต่อให้เธอจะแสดงออกแบบนั้น ทว่ามันกลับตรงกันข้ามกับความรู้สึกที่แท้จริงโดยสิ้นเชิง“ทนหน่อยละกันนะคะ แค่ทนเจอหน้ากันแค่ครั้งคราวแหละ หมอกก็ไม่ได้รักพี่เหมือนกัน”“ให้มันจริงเถอะ อย่าดีแต่พูด”“เดี๋ยวหมอกรีบมีแฟนนะ เอาให้ดีกว่าพี่แน่นอน” หมอกผลักอกทัพพ์แรงๆ ให้เขาออกไปให้พ้นๆ หน้า เมื่อก่อนก็ไม่ได้ขนาดนี้นะ แต่หลังจากคืนนั้นแหละ คืนที่เขาคิดว่าเธอคือพี่ม่าน ความสัมพันธ์ระหว่างเรามันเลยแย่มากลงทุกวันก็ไม่ใช่เขาหรอกเหรอที่เป็นคนลากเธอเข้าไปในห้องนั้น ใจคอจะเอาแต่โทษเธออยู่แค่ฝ่ายเดียวหรือไง ถ้ามันจะผิด ไม่ใช่ผิดกันทั้งคู่เหรอ แล้วทำไมเอาแต่โทษเธอ“ขอให้รีบมีเถอะ อย่าให้ความรักของพี่กับม่านพังเพราะเธอ” ขนาดเธอหันหลังเดินออกมาแล้วแท้ๆ แต่เขาก็ยังอุตส่าห์พูดตามหลัง หมอกเชิดใบหน้าขึ้นก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา ถ้าจะขนาดนี้ก็พูดคำว่าเกลียดออกมาเลยเถอะ บอกว่าเกลียดเธอตรงๆ เลยก็ได้ เธอคงไม่เจ็บและรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้แล้ววันต่อมาหมอกเดินลงมาจากชั้นสองในตอนหกโมงเช้าด้วยชุดแอร์พอร์ตลุคสีขาว บนบ่าสะพายกระเป๋าเ

“แบบนั้นเหรอคือสิ่งที่พี่ต้องการ พี่แค่อยากเห็นหมอกถูกทิ้ง ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสนใจแบบนั้นใช่ไหม” หมอกยกแขนเรียวขึ้นกอดอกพลางปรายสายตามองขณะถาม เธอไม่รู้ว่าทัพพ์มาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ได้ยังไง แต่ถ้าเป็นแทนคุณเธอจะไม่แปลกใจเลยแม้แต่นิดเดียว “แล้วดูจากสิ่งที่เธอทำ มันควรได้รับความรักความเมตตาจากคุณย่าเหรอ”“เรื่องนั้นควรเป็นตัวคุณย่าเองหรือเปล่าคะที่ควรตัดสินใจ ไม่ใช่พี่”“ก็นิสัยแบบเนี่ย แล้วจะไม่ให้พี่ไม่ชอบเธอได้ไง” ทัพพ์เอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด เขาไม่ได้คิดอะไรมากเลยพูดออกไปตามอารมณ์ล้วนๆ แต่เหมือนมันจะสะกิดใจคนฟัง “หมอกก็ไม่ได้บอกให้พี่มาชอบหมอกนะ ถ้าไม่ชอบกันก็แค่ต่างคนต่างอยู่ ไม่ควรมาก้าวก่ายหรือมาวุ่นวาย” “ก้าวก่ายเหรอ ก็ไม่ได้อยากยุ่งหรอก ไม่เคยอยากเห็นหน้าอยู่แล้ว วันไหนพี่แต่งงานกับพี่สาวเธอ พี่จะพาม่านไปอยู่ไกลๆ เธอเลย” แววตาที่แสนจะจริงจังคู่นั้นกระตุ้นให้หมอกเหยียดยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน แต่ต่อให้ทุกองค์ประกอบของใบหน้าจะแสดงออกว่ายิ้ม แต่แววตาคู่นี้มันไม่ได้ยิ้มตาม“ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นหรอกค่ะ หมอกไปเองง่ายกว่า และนี่หมอกก็กำลังทำอยู่นะ หมอกเริ่มแล้วหนึ่งก้าว แล้วจากนี้

หมอกต้องร่วมทางกับอีกคนในตอนกลับบ้านอย่างไม่มีทางเลือก ตลอดการเดินทางคนตัวเล็กยัดแอร์พอดส์ใส่หูแล้วเปิดเพลงให้ดังที่สุดแล้วเอียงตัวซบประตูฝั่งของตัวเองตลอดการเดินทาง ไม่อยากวอแวหรือวุ่นวายกับเขา แม้แต่คุยก็ไม่อยากจะคุย ในช่วงเวลาเดินทางทัพพ์แวะร้านกาแฟตามปกติ เขายื่นกาแฟเมนูที่เธอดื่มเป็นประจำให้กับเธอ ในขณะที่อีกมือถือถุงขนมของฝาก คาดว่าเขาคงจะเอาไปฝากพี่สาวเธอแค่ปรายตามองยังรู้เลยว่าเขาเลือกขนมที่อร่อยและใช้แพ็กเก็ตในการห่อดีที่สุด“คุยกันหน่อยหมอก” คนบอกถือวิสาสะดึงแอร์พอดส์ออกจากหูเล็ก ใบหน้าสวยชักสีหน้ากลับไปอย่างไม่พอใจ แต่อีกคนไม่ได้แยแสเท่าไหร่“เรื่องเรียนเป็นไงบ้าง” ทัพพ์ชิงถาม เพราะตั้งแต่นั่งรถออกมาคือไม่ได้คุยกันเลย“ปกติดีค่ะ”“ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม” เขาอยากแน่ใจและวางแผนทุกอย่างให้มันเป๊ะมากที่สุด ในเมื่อม่านบอกว่าขอรอจนกว่าหมอกจะเรียนจบ ฉะนั้นเขาตั้งตารอเหมือนกัน รอวันนั้นที่จะสมหวังกับผู้หญิงที่เขารักสักที“ไม่มีค่ะ” “ถ้าการเรียนไม่มีปัญหา ก็หมายความว่าอีกไม่นานก็จบแล้วสิ ไม่ถึงเดือนแล้วนี่” หมอกหันขวับกลับมามองอีกคนทันที “นี่ตั้งตารอจนนับวันเลยเหรอ” “ก็พี่คิดว่าวั

ครืดดดด~ ครืดดดด~โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างลำตัวสั่นสะเทือนขึ้น เป็นเบอร์ของพี่สาวเธอที่โชว์อยู่บนนั้น หมอกพยายามควบคุมตัวเอง คุมเสียงไม่ให้สั่นก่อนจะรับสายม่านแต่โดยดี(ทำอะไรอยู่หมอก เย็นนี้พี่แทนพาไปกินอะไร)“ยังไม่กินเลย พี่แทนติดงาน น่าจะกลับเย็นๆ มั้ง”(กลับบ้านได้ไหม พี่มีเรื่องจะคุยด้วย)“ช่วงนี้หมอกยุ่งมากเลย พี่ม่านอยากคุยอะไร คุยในโทรศัพท์เลยได้ไหมคะ”(งั้นรับปากพี่นะว่าจะคุยกับพี่ ไม่วางสายหนี)“หมอกไม่ทำแบบนั้นหรอก พี่ม่านอยากคุยอะไร คุยได้เลยนะคะ”(พี่ไม่รู้ว่าหมอกเคยได้ยินเรื่องนี้ไหมนะ แต่หมอกเป็นน้องพี่ พี่เลยอยากบอกให้หมอกรู้ตัวก่อน)“เรื่องอะไรคะ”(ทันทีที่หมอกเรียนจบ คุณย่าจะขอหมอกให้พี่แทน คุณย่าอยากให้หมอกกับพี่แทนแต่งงานกัน พี่คิดว่าคุณย่าคงคุยเรื่องนี้วันที่หมอกรับปริญญาบัตรที่มหาลัย)“จะให้หมอกแต่งงานกับพี่แทนเนี่ยนะ”(หมอกโอเคไหม คุณย่ารักเราสองคนมาก พี่ไม่มีปัญหา พี่แต่งงานกับพี่ทัพพ์อยู่แล้ว ว่าแต่หมอกเถอะจะยังไง)“พี่ม่าน... แต่งกับพี่ทัพพ์แน่นอนใช่ไหม พี่รักพี่ทัพพ์จริงๆ ใช่ไหม”(เหตุผลหลายอย่างนั่นแหละหมอก พี่ทัพพ์ดีกับเรามากนะ ไม่มีใครดีกับพี่เท่าเขา

หมอกบอกความต้องการของตัวเองกับคุณย่าและพี่สาวเสร็จแล้วก็ขอตัวขึ้นมาพักที่ห้องก่อน คิดว่าจะถือโอกาสเก็บของบางอย่างที่จะเอาติดตัวไปด้วย แต่ทันทีที่ก้าวขาขึ้นมาบนชั้นสองใครอีกคนที่เธอเห็นห่างๆ ในตอนแรกก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า หมอกเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่า แววตาของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลย“จะไปวันไหน” คำถามแรกตรงประเด็นและสะกิดใจอย่างจัง หมอกสบตาอีกคนด้วยแววตาไร้ความรู้สึกไม่ต่างกัน“พรุ่งนี้ก็ไปแล้วค่ะ เสร็จธุระที่มหาลัยคือไปเลย” “เสร็จธุระก็คงเที่ยงๆ หรือไม่ก็คงไม่เกินบ่ายโมง จะย้อนกลับมาเอาของที่บ้านก่อนหรือจะออกไปเลย” “ไม่มาแล้วค่ะ จะเก็บของให้เสร็จวันนี้เลย” คำตอบในตอนนี้คือโคตรจะเบาหวิว ทั้งที่เป็นประโยคสั้นๆ แต่เหมือนหมดแรงจะพูดแล้ว“งั้นพรุ่งนี้สักเที่ยง พี่โอนเงินให้” หมอกพยักหน้ารับส่งๆ เอาจริงๆ ไม่เห็นต้องมาถามเลย ถึงเวลาเธอก็ไป ส่วนเขาก็แค่เคลียร์ยอดที่ขอมาแค่นั้น ไม่จำเป็นต้องมายืนดักรอ หรือต้องการพูดต่อหน้าให้เธอเจ็บเล่นๆ น่ะเหรอ งั้นก็เอาที่สบายใจเถอะ มันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะเจ็บเพราะคนอย่างเขาคิดได้แบบนั้นหมอกก็เบี่ยงตัวหลบเพื่อจะเข้าห้อง ทว่าข้