Semua Bab From Maid to Billionaire's Wife: Bab 91 - Bab 100

Huminga nang malalim si Angelo, gulo-gulo ang kaniyang buhok, at ang kaniyang mga mata ay nanlilisik sa galit. Walang bakas ng kaniyang pormal na disposisyon; ang kaniyang mukha ay namumula at ang kaniyang mga kamao ay mariing nakakuyom sa kaniyang magkabilang gilid. Galit na galit siya nang humarap sa amin, at ang kaniyang tingin ay diretsong tumama sa akin na tila ba ako ang pinakamasamang kriminal sa mundo."Mom! Jamilla! Ano ba ang pumasok sa mga isip ninyo?!" malakas na bulyaw ni Angelo, ang kaniyang boses ay umalingawngaw sa buong bahay na nagpalingon maging sa mga kasambahay na natutulog na. "Pumunta ako sa presinto ngayon lang! Nakita ko si Celestine na umiiyak, natatakot, at nakakulong sa loob ng isang maduming selda! Paano ninyo nagawang ipakulong at ipahiya ang nobya ko sa harap ng buong mundo?!"Dahan-dahan kong ibinaba ang aking tasa ng kape sa ibabaw ng mesa. Nanatili akong nakaupo, habang si Tita Selena naman ay dahan-dahang tumayo, tuwid ang likod at may malamig na tin

Pagkapasok ko sa aking bachelor’s pad, agad kong ibinagsak ang aking katawan sa malapad na sofa. Madilim ang buong paligid. Ang tanging liwanag na nagmumula sa labas ay ang malamig na asul na ilaw ng mga karatula ng mga katabing gusali na sumisilip sa malaking glass window. Katahimikan ang sumalubong sa akin—isang katahimikan na imbes na magbigay ng kapayapaan ay tila mas lalo lamang nagpalakas sa ingay ng aking sariling mga saloobin."Isipin mo si Celestine, Angelo. Isipin mo kung paano mo siya tutulungan bukas," utos ko sa aking sarili habang nakatitig sa kisame.Ipinikit ko ang aking mga mata at pinilit na mag-isip ng mga legal na hakbang. Kailangan kong tawagan ang pinakamagaling na abogado ng pamilya namin. Dapat kong isipin ang nobya ko na kasalukuyang natutulog sa malamig na semento ng selda.Subalit traydor ang aking isip. Sa bawat pagsisikap kong ilagay doon ang mukha ni Celestine, unti-unti itong lumalabo at napapalitan ng ibang imahe.Ang dahan-dahang gumuhit sa aking alaal

Nagising akong maaga kinabukasan. Kahit puyat at pagod na pagod ang utak ko dahil sa gulo kagabi—at sa mga mapangahas na imaheng gumugulo sa panaginip ko—pinilit ko pa ring bumangon. Pumunta ako sa banyo at naligo gamit ang malamig na tubig para lamang magising ang aking natutulog na diwa.Pagkatapos kong mag-ayos, dumeretso ako sa kusina ng aking pad upang maghanda ng simpleng almusal. Nagtimpla ako ng mainit na black coffee at naghanda ng isang mangkok ng oats. Habang humihigop ng kape, nakatitig lang ako sa kawalan. Ang isip ko ay parang isang sirang plaka na pabalik-balik ang takbo—mula kay Celestine na natutulog ngayon sa malamig na selda, hanggang kay Jamilla na unti-unting sumasakop sa aking buong pagkatao.Sa halip na magbihis para pumasok sa opisina, iba ang naging desisyon ko. Kinuha ko ang susi ng kotse at nagpasyang bumalik sa aming mansiyon. Alam kong maagang umalis si Jamilla dahil pangalawang araw ngayon ng jewelry expo at kailangan nitong bantayan ang booth ng Graham J

Inihanda ko ang aking sarili sa isang matinding pagsabog. Inasahan kong magwawala si Celestine, magsisigaw sa galit, at susumpain ang aking ina dahil sa napakagaspang na hiling na ito. Inasahan kong hahampasin niya ang mga bakal ng rehas habang umiiyak dahil sa selos at sakit.Subalit ang sumunod na nangyari ang tuluyang nag-alis ng lakas sa aking mga tuhod.Walang pagsigaw. Walang pagwawala.Biglang tumahimik si Celestine. Ang kaniyang mga mata na kanina lang ay puno ng luha at takot ay biglang lumamig at nagbago ang anyo. Mabilis na naglaho ang kaniyang pagiging kaawa-awa. Isang matigas at kalkuladong ekspresyon ang gumuhit sa kaniyang mukha. Hinawakan niya uli ang mga bakal, ngunit sa pagkakataong ito ay mas mahigpit, at ang kaniyang mukha ay inilapit niya sa aking tapat."Go ahead and marry her." mariin at seryoso niyang utos. Ang kaniyang boses ay patag, walang emosyon, at parang isang negosyanteng pumipirma ng kontrata.Nalaglag ang aking panga. Parang nabingi ako sa aking narin

Pagkarating ko sa opisina, agad akong naupo sa aking swivel chair. Sumandal ako doon, pinag-krus ang aking mga braso, at nag-isip nang bahagya habang nakatitig sa kisame.Sa huli, nagdesisyon na ako. Pagbibigyan ko si Celestine. Papayag akong makalaya siya sa kulungan, ngunit hindi dahil sa may nararamdaman ako sa kanya o dahil nag-aalala ako sa kaniyang kalagayan. Gagawin ko ito bilang bahagi na rin ng panggagamit ko sa kaniya—isang taktika upang tuluyan akong makalayo sa kaniyang mga impluwensya at sabay na talikuran ang nakaraan naming dalawa. Tapos na ang pagiging tanga ko.Susundin ko na lang ang pakikipagkasundo kay Mommy na pakasalan ko si Jamilla. Tutal naman, napakatigas ng ulo ng Batangueñang iyon, titingnan ko lang kung gaano siya katigas pagdating sa akin. Kapag asawa ko na siya, sisiguraduhin kong luluhod siya sa aking harapan. Gagawin ko siyang sunod-sunuran at magiging parang aso ko siya habang-buhay. Ipaparamdam ko sa kaniya kung gaano kalamig ang impyernong pinasok