All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 121 - Chapter 130

Click.Pagkasara ng pinto ng aking silid, napasandal agad ako sa likod niyon. Parang nawalan ng buto ang aking mga binti, at dahan-dahan akong napaupo sa malamig na sahig. Itiniklop ko ang aking mga tuhod at idinikit ang aking baba roon, habang tulalang nakatitig sa bakanteng espasyo ng kuwarto.Ang sakit. Napakasakit pala. Hindi ko akalaing makakaramdam ako ng ganitong klaseng kirot ng puso.Ayaw ko man itong aminin sa sarili ko noong una—dahil sa matinding pride kong Batangueña—pero matagal na. Matagal na talagang si Angelo ang tipo kong lalaki. Bago pa man ang mga gulong ito, tuwing nakikita ko ang kaniyang larawan sa mga magasin o tuwing naririnig ko ang kaniyang boses, may kakaibang pintig na sa aking dibdib.At nang magkaharap na kami? Kahit sinusungitan niya ako, kahit ginagawa niya akong katulong, at kahit halos magpatayan kami sa asaran, mas pinili kong lumaban. Hindi dahil sa galit ako sa kaniya, kundi dahil gusto kong magkaharap kami nang matagal. Ang pakikipagtalo sa kaniy

Inioff ko na ang shower at mabilis na nagtuyo ng katawan gamit ang malambot na tuwalya. Pinatuyo ko ang aking buhok bago naglakad patungo sa closet. Kailangan kong mag-ayos; ayokong makita ako ni Tita Selena na mukhang nanggaling sa pighati at pagkabroken-heart.Kumuha ako ng isang maiksing shorts at ang isang hang-in na crop top blouse na iniregalo sa akin kamakailan ni Tita Selena. Nang maisuot ko iyon at humarap ako sa salamin, napatingin ako sa sariling repleksyon. Bagay na bagay sa akin ang damit—kitang-kita ang makitid kong baywang at ang kaputian ng aking balat. Dahil sa tabas ng damit, kapans-pansin din ang hubog ng aking dibdib na halatang lumilitaw sa hapit na tela.Nagwisik ako ng kaunting mamahaling pabango sa aking leeg at pulso. Pilit kong itinaas ang aking energy, nag-aayos ng sarili para hindi halatang umiyak. Pakanta-kanta pa ako ng isang paborito kong kanta habang binubuksan ang pinto at nagsimulang bumaba sa malawak na hagdanan ng mansyon."I will survive.. I will s

Ilang minuto pa ang lumipas at tuluyan nang pumasok ang aming sasakyan sa bukana ng malaking cellar na kinalalagyan ng aming mansiyon. Ngunit pagkarating na pagkarating namin sa tapat ng malaking bahay, agad na kumunot ang aking noo. Mukhang may bisita.May nakaparadang isang mamahaling kulay itim na luxury sedan sa mismong tapat ng aming gate. Sigurado akong hindi sa amin ang sasakyang iyon, at lalong hindi kay Mommy.Nang ilapit ni Justine ang sasakyan, sinilip ko ang loob ng nakaparadang kotse sa pamamagitan ng nakabababang bintana nito. Naroon ang driver sa loob na nakasuit pa. Nang makita ako nito, agad itong bumaba at gumawa ng isang pormal na pagyuko bilang pagbati sa akin."Magandang tanghali po, Sir Angelo," bati ng driver.Hindi ko siya binati pabalik. Nanatiling malamig at matalim ang aking tingin sa kaniya dahil kilalang-kilala ko kung kanino ang lalaking ito—driver siya ng pamilya Ledesma. Driver siya ni Marco Ledesma.'Ano'ng ginagawa ng lalaking 'yon dito sa mansiyo

Napatingin ako nang diretso kay Mommy. Hindi ko mapigilang magtanong habang nakatitig sa umuusok pa ring serving bowl sa gitna ng mesa. May halong pagtataka ang aking tinig. Parang hindi ako makapaniwala na magkakatulad ang lutong ito, sa luto ni Jamilla sa pad ko."Sino ang nagluto ng adobong ito?" tanong ko sa isang mababa at seryosong boses.Nakangiting tumingin sa akin si Mommy bago sumagot. "Ah, 'yan ba? Iniuwi 'yan ni Jamilla kaninang umaga mula sa pad mo. Sabi niya ay iniwan mo lang daw sa mesa at mukhang hindi mo naman nagustuhan, kaya dinala na lang niya rito para hindi masayang. Mukha namang masarap, saka marami pa, kaya sabi ko sa mga maid, painitin na lang muna.. hindi naman araw araw na adobo ang ulam. Eksakto namang narito si Marco, kaya matitikman niya ito."Sa isang iglap, parang bombang sumabog ang galit sa aking dibdib at agad na nagdilim ang aking mukha.'Ano?!'Iyon ang adobong niluto niya para sa akin! Ang adobong akala ko ay makakain ko pa pag-uwi ko sa pad ko da

"Jamilla, mag-usap tayo. Sa greenhouse. Tayong dalawa lang." Napatingin ako kay Angelo nang sabihin niya iyon sa isang mababa, seryoso, at halos walang kasing-lamig na boses. Nakatayo na siya mula sa kaniyang kinalalagyan, nakatitig nang diretso sa akin habang nakasuksok ang isang kamay sa bulsa ng kaniyang pantalon.Bahagya akong natigilan. Napalingon ako kay Tita Selena na nakaupo sa aking tabi. Bahagyang tumango ang matanda sa akin, binibigyan ako ng isang maunawaing ngiti na tila sinasabing: "Mag usap kayong dalawa ng maayos."Dahan-dahan kong iniangat ang aking tasa at inubos muna ang huling sipsip ng mainit na kape. Ayokong magmukhang nagmamadali o natataranta sa utos niya. Nang mailapag ko nang maayos ang tasa sa lamesita, tumayo ako at tahimik na sumunod sa kaniyang likuran patungo sa greenhouse.Pagdating namin sa loob ng malamig at napapaligiran ng mga halamang greenhouse, hindi agad nagsalita si Angelo. Nakatalikod siya sa akin, ang kaniyang dalawang kamay ay nakahawak sa