Semua Bab From Maid to Billionaire's Wife: Bab 171 - Bab 180

Pakiramdam ko ay nabawasan ako ng sampung kilo sa loob lang ng isang linggong pamamahinga namin dito sa pad.Sino nga ba ang hindi mamamayat at manghihina sa mga ginagawa ni Angelo? Inaangkin niya ang katawan ko nang hindi bababa sa dalawang beses sa isang araw—araw-araw, walang patid, walang patawad. Sukong-suko na ang buo kong pagkatao. Minsan, kahit tulog na tulog ako sa matinding pagod sa hatinggabi, mararamdaman ko na lang ang mabigat niyang katawan sa ibabaw ko at ang kaniyang paggalaw sa aking loob. Ginagawa niya ang gusto niya habang ako ay walang nagagawa kundi ang umiyak na lang nang tahimik sa unan.Mukha na akong basahan. Hukot, mamumutla, at pagod na pagod ang aking hitsura. Dahil doon, pilit na siyang nanghiram ng dalawang maid mula sa mansiyon ni Mommy Selena upang mag-asikaso rito sa pad, sapagkat wala na talaga akong natitirang lakas para kumilos o maglinis man lang. Minsan, pati ang simpleng pagligo at pagbibihis ay siya na rin ang gumagawa para sa akin—hindi dahil s

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng banyo nang lumabas ako habang nakabalot pa ang tuwalya sa aking baywang. Ang aking mga mata ay agad na humahanap sa iisang tao sa loob ng malawak at tahimik na silid.Naroon pa rin si Jamilla sa gitna ng malaking kama. Nakabaluktot ang kaniyang maliit na katawan sa ilalim ng gulo-gulong kumot, tulad ng huli kong pagkakatitig sa kaniya bago ako pumasok sa banyo. Tahimik na ang kaniyang paghinga—pantay, mabagal, at may kaunting pamumula pa rin sa kaniyang mga pilikmata at pisngi. Nakatulog na siya sa sobrang pagod at sa pag-iyak na ako mismo ang nagdulot.Lumapit ako nang walang kaingay-ingay sa tabi ng kama. ibinuka ko ang aking mga daliri at dahan-dahan kong itinaas ang aking kamay. Gustong-gusto kong dumaosdos ang mga daliri ko sa kaniyang mamula-mulang pisngi, hawiin ang ilang strands ng buhok na nakadikit sa kaniyang basang mukha, at ihingi ng tawad ang bawat luhang pumatak sa kaniyang mga mata.Subalit nang ilang pulgada na lang ang distansya

"Angelo... p-pakinggan mo naman ako!" nagmamakaawa kong usal habang pilit kong ibinababa ang aking pride. "Nanghiram at nagpiyansa lang ako ng limang daang libo para sa pansamantala kong kalayaan! Halos mabaon na kami sa utang, Angelo! Ang kumpanya namin, ang pamilya ko... naghihirap na kami dahil sa mga demanda at blacklisting na ginawa mo! Please, iurong mo na ang mga kaso... tulungan mo ako..."Tinitigan niya ako nang malamig—isang titig na wala man lang kaunting awa o emosyon. Walang bahid ng lumang Angelo na kilala ko."Wala akong pakialam," malamig, pormal, at walang kukurap-kurap niyang sagot."Angelo, please!" napatili ako nang bahagya, pilit na humahakbang papalapit sa kaniya kahit itinutulak niya ako gamit ang kaniyang masamang tingin. "Naalala mo ba kung gaano mo ako minahal?! Naalala mo ba ang lahat ng pinagsamahan natin?! Hindi mo magagawang sirain ang buhay ko nang tuluyan dahil lang sa galit ka sa akin! I know you still care about me, Angelo! Hindi mo ako matitiis! You

POV: JamillaNagising ako dahil sa matinding pagkalam at paghahapdi ng aking sikmura. Mula sa maliit na siwang ng kurtina sa bintana ng kwarto, ramdam kong tanghaling-tapat na, subalit ang buong silid ay nakatabon pa rin sa malamig, madilim, at napakatahimik na kapaligiran. Pilit kong ibinuka ang aking mabibigat na pilikmata, ngunit agad din akong napapikit at napadaing nang salubungin ako ng napakasakit at napakabigat na pakiramdam sa buo kong katawan.Bawat piglas o bahagyang paggalaw ng aking mga binti sa ilalim ng kumot ay parang binubugbog ng napakaraming mabibigat na bato. May matinding kirot, hapdi, at pangingirot sa aking singit, sa aking balakang, at maging sa ibaba ng aking likod. Parang walang bahagi ng aking katawan ang nakaligtas mula sa marahas na pag-angkin sa akin kagabi."Abnoy na Angelo 'yun!" pabulong ngunit punong-puno ng gigil, inis, at galit kong mura sa aking sarili habang pilit kong itinutulak ang mabigat na kumot palayo sa aking katawan. "Napakahilig! Napakawa

Matapos kong simutin ang huling patak ng malamig na cucumber water, isinandal ko ang aking likod sa silya habang hinihimas ang aking busog na busog na tiyan. Nakagagaan sa pakiramdam ang masustansyang pagkain. Kahit paano, nagkaroon ng sapat na lakas ang aking nanghihinang katawan at nabawasan ang kirot sa aking balakang."Ma'am Jamilla, kami na po ang magliligpit nito," nakangiting presinta ni Alexa habang dahan-dahang kinukuha ang mga bakanteng plato."Maraming salamat sa inyo, Krissa, Alexa. Napakasarap ng niluto niyo," tapat kong pasalamat sa kanila bago ako dahan-dahang tumayo.Dahil nabubusog at medyo naiinitan ako sa loob ng bahay, naisipan kong lumabas muna sa may veranda upang makasinghot ng sariwang hangin at mailabas ang nararamdamang kabagutan. Subalit bago pa man ako makatapak sa malaking pinto patungo sa balkonahe, agad na pumukaw sa aking paningin ang isang pamilyar na tapat at matangkad na anyo na nakatayo sa tabi ng kotse.Si Justine. Ang personal na assistant ni Ange