All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 181 - Chapter 190

Mabigat at may halong tahimik na banta ang bawat hakbang ko patungo sa kinaroroonan ng aking assistant. Naramdaman siguro ni Justine ang matinding lamig at panganib sa paligid kaya hindi siya makatingin nang diretso sa akin at tila gustong lumubog sa semento sa labis na pagkataranta.Huminto ako sa mismong tapat niya, saka ko siya dahan-dahang nilingon gamit ang aking pinakamatalim at pinakamadilim na tingin."Ano ang pinag-uusapan niyo ng asawa ko?" madiin, mababa, at nagbabantang tanong ko sa kaniya habang nakakuyom ang aking kamay sa hawak kong paper bag. "Bakit siya namumula sa harap mo?""E-Eh... a-ano po, Sir..." nauutal, nanginginig, at halatang natatarantang sagot ng lokong ito habang dahan-dahang napaaatras nang kaunti."Ano?!" mahina iyon, subalit may nangingibabaw na gigil, banta, at matinding selos sa aking tinig. "Ano ang pinag-uusapan ninyong dalawa? Sabihin mo sa akin ngayon din!""Nagtatanong lang po siya tungkol sa inyo, Sir..." mahina at kabadong sagot ni Justine. Ha

Pumasok ako sa banyo, binuksan ang shower, at pumatak sa aking balat ang napakamalamig na tubig. Hindi ko na inabalang itama ang temperatura. Hinayaan kong direktang bumuhos ang malamig na tubig sa aking ulo at mukha upang damhin at maramdaman nang husto ang kabob*han at kat*ngahang sinabi ko kanina kay Jamilla.'Put*ngina. Bakit ko sinabing kay Mommy galing 'yun? Bakit napakaduwag ko?'Nakatayo ako sa ilalim ng buhos ng tubig, nakatitig sa basang pader, habang nagwawala ang aking isip. Bakit ba ako natatakot nang ganito? Ano ba talaga ang ikinakatakot ko kapag nakatapat ko ang sarili kong asawa?Rejection? Maaari. Natatakot akong buksan ang puso ko sa kaniya tapos ay idudura niya lang sa mukha ko ang mga salita ko at pagtatawanan ang nararamdaman ko.Maapakan ang pride? Siguro nga. Sa buong buhay ko, ako ang laging nasusunod. Ako ang lalaki, ako ang may hawak ng kontrol, at ako ang taong kailanman ay hindi nagmamakaawa sa kanino man. Pero ngayon... bakit pagdating kay Jamilla, para a

Inihain ko ang mainit na sinigang at ang mamula-mulang pritong karne sa gitna ng aming hapag-kainan. Kumuha ako ng dalawang malinis na pinggan, kutsara, at tinidor mula sa lalagyan, saka maingat at tahimik na inayos ang lahat sa ibabaw ng mesa.Bahagya akong sumulyap sa may pintuan ng kusina. Nakatayo pa rin doon si Angelo. Nakatitig lang siya sa akin nang tahimik, bahagyang nakatungo at halatang nag-aalinlangan—parang isang batang nakagawa ng kasalanan at naghihintay lang ng hudyat kung pwede na ba siyang pumasok o lumapit."Kain na," maikli at malumanay kong aya sa kaniya habang inaayos ang upuan.Hindi nagsalitang lumapit ang lalaki. Mabigat, dahan-dahan, at parang nagaalangan ang kaniyang mga hakbang habang naglalakad patungo sa hapag. Kinuha niya ang silya sa aking tapat at dahan-dahang naupo roon, nasa mukha pa rin niya ang kaniyang pormal ngunit halatang bahagyang bumabang postura kumpara sa nakagawian niyang pagmamataas.Lumapit ako sa kaniyang pwesto upang asikasuhin siya, t

Tahimik kong pinagmasdan ang kaniyang mukha habang maingat siyang humihigop mula sa kaniyang tasa. Ang malamig na hangin mula sa kagubatan ay patuloy na dumadampi sa aming balat, subalit ang init ng kape at ang shawl na ipinatong niya sa aking balikat ay sapat na upang pakalmahin ang aking buong pagkatao.Sa gitna ng aming tahimik na pagtititigan, biglang pumasok sa aking isip ang bagay na kanina pa nagpapatakbo sa aking utak—ang mamahaling bag na inihagis niya sa kama pagkauwi niya.Inayos ko ang pagkakahawak sa aking tasa, ibinaba iyon sa maliit na mesa sa aming gitna, at humarap nang tuluyan sa kaniya."Angelo..." mahina at malumanay kong tawag sa kaniyang pangalan.Napaangat ang kaniyang tingin mula sa kaniyang tasa. "Hmm?""Gusto ko palang magpasalamat," nakangiti kong sabi habang nakatitig nang diretso sa kaniyang mga mata. "Salamat sa bag. Nagustuhan ko... napakaganda."Biglang nabulunan si Angelo sa kape na kasalukuyan niyang nilalamon. Mabilis siyang napaubo, napaayos ng upo,

Bahagya pa akong nagulat at napalundag ang aking dibdib nang lumapit siya nang husto sa aking pwesto. Hinding-hindi ko inasahan ang kaniyang ginawa—dahan-dahan niyang inabot ang aking kamay na humahawak sa blower, maingat ngunit pormal na kinuha iyon mula sa akin, at siya na ang humawak sa nakabukas na hair dryer.Napatingin ako sa kaniya sa salamin, nanlalaki ang aking mga mata sa gulat."Ako na," mahina niyang bulong sa aking tainga. Ang kaniyang boses ay napaka sweet, malayo sa dating malamig at maawtoridad niyang boses.Hindi ako nakaimik. Napatitig lang ako sa kaniyang repleksyon sa salamin habang nakatayo siya sa aking likuran. Si Angelo—ang lalaking napakataas ng pride, ang lalaking nakasanayan kong pinaglilingkuran at hindi man lang humahawak ng anumang gawaing-bahay—ay nakatayo ngayon sa likod ko, maingat at matiyagang itinatapat ang warm air ng blower sa aking basang buhok.Bahagya siyang yumuko nang kaunti, at dahan-dahang sinuklay ng kaniyang mahahaba at malalambot na dal