บททั้งหมดของ From Maid to Billionaire's Wife: บทที่ 241 - บทที่ 250

Nakahinga ako nang maluwag pagpasok sa aking silid. Agad kong hinubad ang nakatatawang baliktad na robe at pinalitan ito ng isang simpleng maong shorts at maluwag na cotton t-shirt. Matapos magsuklay nang maayos at maglagay ng kaunting lip balm upang mabawasan ang pamumutla ng aking mukha, huminga ako nang malalim bago dahan-dahang lumabas ng kuwarto.Paglabas ko, bumungad sa akin ang napakabango at kumakalat na amoy ng mainit na soup sa buong living room. Nakahanda na sa bar counter ang pagkaing dala ni Justine—may dalawang bowl ng umuusok pang sabaw, toasted bread, at dalawang baso ng mainit na tsokolate.Nakaupo si Justine sa isa sa mga bar stool habang nakatitig sa pintuan ng aking silid. Nang makita niya akong nakabihis na nang maayos, lumabas muli ang kaniyang napakatamis na ngiti. Kinuha niya ang malaking bouquet ng fresh red roses na nakapatong sa mesa at dahan-dahang lumapit sa akin."Para sa pinakamagandang babae sa buhay ko," malambing niyang sabi habang iniaabot ang mga

BLAG! BLAG! BLAG!Isang napakalakas at marahas na kalampag sa pintuan ng apartment ang biglang umalingawngaw sa buong bahay, kasabay ng isang familiar at napakalakas na sigaw mula sa labas."Hilary! Buksan mo 'to! Alam naming nandiyan ka sa loob at may ginagawa kayong kababalaghan ni Justine! Hulidap 'to!"Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa aming dalawa ni Hilary nang umalingawngaw ang marahas na kalampag na iyon. Napamulat ako nang mabilis, habang si Hilary naman ay nanlaki ang mga mata sa matinding pagkagulat. Napatigil ang kamay ko na nakahawak sa laylayan ng kaniyang t-shirt, at sa isang mabilis na segundo, kapwa nawala ang nag-aapoy na pagnanasa sa aming mga katawan—pinalitan ng matinding kaba, gulat, at takot!"Diyos ko! Sina Rendy 'yun!" pabulong ngunit natatarantang hiyaw ni Hilary habang mabilis akong itinutulak nang bahagya sa kaniyang ibabaw."Sila nga..." nauutal kong sagot habang matataranta ring bumabangon mula sa kaniya.Mabilis kaming naghiwalay at tumayo mula

Naging napakasaya at punong-puno ng tamis ang mga sumunod na araw ng aming pagsasama ni Hilary. Ang bawat umaga ay nagsisimula sa kaniyang mga malambing na mensahe, at ang bawat gabi ay nagtatapos sa aming mahabang kwentuhan sa telepono. Sa loob ng isang linggo, tila ba lumulutang ako sa ulap sa tuwing maaalalang akin na ang babaeng pangarap ko lang noon.Subalit dumating ang isang Huwebes kung saan naging baligtad ang lahat.Buong araw akong naging sobrang busy kahapon dahil sa sunod-sunod na meeting ng aking boss na si Boss Angelo. Mula sa umaga hanggang gabi, panay ang asikaso ko sa kaniyang mga schedule, pagmamaneho sa mga kliyente, at pag-aayos ng mga dokumento. Dahil doon, hindi ko nasasagot ang mga tawag ni Hilary. Nakikita ko ang kaniyang mga notification sa aking telepono, ngunit dahil sa pagmamadali, nasusuklian ko lamang ang kaniyang mahahabang mensahe ng maiikling tugon tulad ng "oo", "okay", at "same".Akala ko ay maayos lang ang lahat at maiintindihan niya ako dahil alam

"I-Ibinili mo ako ng Ramen at Gyoza?" utal niyang tanong."Oo, baby," sagot ko sabay halik sa dulo ng kaniyang ilong. "Dahil ayaw kong nalulungkot ka, at ayaw kong tinitiis mo ang sakit nang mag-isa. Mabilis man ang naging pagsisimula natin, pero seryoso ako kapag sinabi kong aalagaan kita araw-araw. Kahit sa mga araw na sumasakit ang puson mo, kahit sa mga araw na naiinis ka sa mundo, at kahit sa mga araw na masasabi mo sa akin ang 'ayoko na'—nandito lang ako para intindihin at mahalin ka."Isiniksik ni Hilary ang kaniyang mukha sa aking leeg at mahigpit akong niyakap. Naramdaman ko ang init ng kaniyang hininga at ang kaniyang mabilis na pagtibok ng puso na tumatama sa aking dibdib."Salamat, Justine... Sorry kung naging ganito ako," pabulong niyang sabi habang nakayakap sa akin. "Pangako, hindi ko na uulitin 'yun. Gutom na rin ako... at gusto ko nang kumain ng Ramen kasama ka."Natawa ako nang marahan at dahan-dahan ko siyang inalalayan paupo sa kama. "Halika na. Kainin na natin ito

Habang nakatitig sa aking telepono sa gitna ng abalang opisina, mabilis na lumipad ang aking mga daliri sa screen upang replyan ang kaniyang napakatamis na mensahe.["Good morning din, my princess! Opo, nakarating ako nang maayos at nakapaghatid na rin kay Boss Angelo sa airport. Nakakain na rin ako kahit paano. Ikaw? Kumusta na ang puson mo? Masakit pa rin ba?"]Hindi pa lumilipas ang sampung segundo ay agad nang lumabas ang tatlong tuldok sa screen na nagpapahiwatig na nagtatype na siya agad ng kaniyang sagot.["Medyo masakit pa nang kaunti, pero mas maayos na kumpara kahapon! Dahil siguro sa maayos na alaga ng bunny nurse ko kagabi hehe. Namimiss na kita agad! Para akong kulang kapag wala ka sa tabi ko ngayong umaga."]Napagitingin ako sa paligid para siguraduhing hindi nakatitig sa akin sina Jay at Denis, bago ako napakagat-labi sa matinding kilig. Nakatatawang isipin na sa edad naming ito—ako na bente-siyete at siya na bente-singko—ay para pa rin kaming mga teens kung magpalitan