ชายาเสวียนอู่ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“เอ้า! จะรอบิดาเจ้ามาช่วยอาบน้ำรึ ไอ้ลูกหมาลงไปอาบน้ำ”ว่าแล้วก็เตะก้นนางลงไปในสระ มนต์นภาไม่ทันตั้งตัวจึงถลาหน้าคะมำ ผืนน้ำแตกกระจายดังตูม!               บ้าเอ๊ย! กว่าร่างบางจะตั้งหลักได้ก็กลืนน้ำลงท้องไปหลายอึก ตั้งแต่เกิดจากท้องพ่อท้องแม่ นางไม่เคยโดนรังแกแบบนี้มาก่อน จากเดิมที่หวาดเกรงท่านแม่ทัพใจโหดคนนี้ มนต์นภาก็ปะทุจุดเดือด ทั้งโกรธทั้งเคือง มองหน้าเขาตาเขียวปั๊ด            “เฮ้ย มองข้าด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่าอะไร”            แง... มนต์นภาแพ้สายตาดุร้ายของผู้ชายคนนี้ น่ากลัวฉิบหายเลย มนต์นภาหดคอหนี ไหนเทพเต่าบรรยายสรรพคุณว่าช่างออดช่างอ้อน เช้าถึงเย็นถึงไง แล้วทำไมถึงกลายเป็นเลี้ยงนางด้วยลำแข้งแทนเล่า?!            ตั้งแต่ทะลุมิติมา ไม่เห็นจะมีอะไรดีสักอย่าง   &nb

มนต์นภาได้กลิ่นหอมสมุนไพรและดอกไม้ลอยปะปนมาพร้อมไอน้ำร้อน และนั่น! สบู่ สบู่กลิ่นกุหลาบ หอมเหลือเกินนางถึงกับยืนโงนเงน ซบหน้าลงร้องไห้กับฝ่ามือ ไหนพวกเขาบอกว่าไม่รู้จักสบู่ไง“สบู่นี่ทำจากไขมันแพะผสมกับขี้เถ้าไม้ แล้วก็ใส่น้ำมันหอมลงไป ฟังเหมือนง่าย แต่ทำแต่ละครั้งต้องใช้เงินมากและก็ไม่ค่อยได้ผล เพราะฉะนั้นคนทั่วไปไม่มีสิทธิ์ใช้หรอกนะ” องค์หญิงสั่งให้สาวใช้ช่วยกันถอดชุดให้มนต์นภา แต่สาวงามถอดชุดออกเองด้วยความยินดี เผยความงดงามที่ไม่เคยเปิดเผยออกมาให้ใครได้รู้ เรือนร่างเพรียวบางปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกทีละชิ้นจนกระทั่งเปล่าเปลือยนางกระโดดลงอ่างในแบบที่กุลสตรีไม่คิดทำ พวกสาวใช้พากันหัวเราะคิกคักมนต์นภาไม่คิดเลยว่าการอาบน้ำจะช่วยฟื้นฟูทั้งร่างกายและจิตใจได้ถึงเพียงนี้ บาดแผลน้อยที่ได้รับตอนล้มลุกคลุกคลานโดนน้ำแล้วแสบอยู่บ้าง แต่นางก็พอใจที่ได้มุดตัวอยู่ใต้น้ำร้อนแล้วโผล่ขึ้นมาอย่างสดชื่น มือขาวผ่องลูบผมไปด้านหลังอย่างรู้สึกดี ใบหน้างดงามแต่งแต้มไปด้วยหยดน้ำแพรวพราว ขับเน้นความอ่อนหวานให้เปล่งประกายชวนให้ใกล้ชิด นางคว้าสบู่มาฟอกตัว ล้างคราบโคลนครา

สองสามวันต่อมา เมื่อช่างไม้นำอุปกรณ์ที่มนต์นภาสั่งทำมาติดตั้ง เสียงเรียกร้องของเจ้าม้าทั้งหลายก็หายเป็นปลิดทิ้ง มีแต่เสียงม้าร้องครางอย่างมีความสุขออกมาจากโรงเลี้ยงม้าแทน แม้แต่เอี้ยนซ่านฉียังแปลกใจว่าเหตุใดม้าศึกของตนถึงได้วิ่งควบในสนามรบอย่างอารมณ์ดี แรงไม่ตกเลยสักนิด เขาคิดจะแอบไปดูวิธีเลี้ยงม้าของเสี่ยวเจินเพื่อไขความลับ แต่ไม่มีเวลาปลีกตัวไปเสียที จนกระทั่งวันหนึ่ง            “แย่แล้วๆๆ ม้าของท่านแม่ทัพเลือดออกเต็มตัวเลย”เสี่ยวเจินวิ่งหน้าตาตื่น ในมือมีผ้าเช็ดตัวซึ่งเปรอะไปด้วยเลือด เจ้าเมฆทะยานเพิ่งจะกลับมาจากสนามรบ นางกำลังเช็ดตัวให้เจ้าเมฆทะยานอยู่ดีๆ เลือดก็ออกมาเต็มไปหมดเลยร่างบางเรียกให้คนช่วย แต่คนเลี้ยงม้าทุกคนเฉย“รีบไปดูเมฆทะยานเถอะ ใครก็ได้ช่วยตามหมอมาที”“เจ้าเป็นคนดูแลม้าของท่านแม่ทัพ แถมยังเคยรักษาอาการของเจ้ามังกรดำมาแล้ว เจ้าก็ดูเองสิ”“โธ่เอ๊ย เจ้าเมฆทะยานเลือดออกเยอะขนาดนี้ มันเกินความสามารถของข้า พวกท่านอย่าเพิ่งประชดข้

“จะทดสอบอะไรก็ว่ามา” มนต์นภาตัดความรำคาญ ใครอยากได้ตำแหน่งหัวหน้าคนเลี้ยงม้าก็เอาไปเถอะ การทดสอบไม่อยากไม่ง่าย แต่คนเลี้ยงม้าต่างมั่นใจว่ามนต์นภาจะต้องจำนนแน่ๆ เมื่อพวกเขาจูงม้าตัวเมียเข้ามาคู่หนึ่ง รูปร่างและลักษณะคล้ายคลึงกันจนแทบแยกไม่ออก “นี่เป็นม้าชั้นยอดที่ยึดมาได้จากทัพหลี่ พวกเราจะนำไปถวายท่านฉีอ๋อง ขอเพียงตอบได้ว่าตัวไหนเป็นแม่ ตัวไหนเป็นลูก พวกเราก็...” “ตัวซ้ายคือลูก” มนต์นภาเหลือบดูด้วยหางตาก่อนจะตอบเสียงเรียบๆ พวกคนเลี้ยงม้ายังพูดไม่ทันจบเลยด้วยซ้ำ“บอกเหตุผลมา ทำไมถึงคิดว่าตัวซ้ายเป็นลูก”มนต์นภายืนพิงสะโพกของเจ้ามังกรดำ ก้มหยิบเศษฟางมาถักเปียเล่น “ม้าตัวไหนเป็นแม่ตัวไหนเป็นลูก ก็ให้ดูว่าม้าตัวไหนดันหญ้าให้อีกตัวกิน ตัวนั้นก็เป็นแม่ ดูง่ายจะตาย เด็กสามขวบยังรู้เลย”พวกคนเลี้ยงม้ามองหน้ากัน ยืนอ้ำอึ้งกันอยู่ ส่วนมนต์นภาร่ายยาว“ม้าคู่นี้ถึงจะสูงใหญ่ แต่หูก็ใหญ่ลู่ต่ำ ไหล่ตกไม่สง่างามจัดเป็นม้าเลว ใช้เทียมรถลากก็พอ ส่วนตัวนี้หูเล็กแหลมและยังชี้ตั้ง ตอนสะบัดดูมีชีวิตชีวา ไหล่ต้องยาวตรง นี่สิลักษณะม้าดี แต่จะเลือกม้าให้ท่านแม่ทัพต้องไม่ลืมดูเอวม้า เอว

“เสี่ยวเจิน! ไอ้เด็กเลี้ยงม้ามันหายไปไหน”ยามใกล้รุ่ง พวกคนเลี้ยงม้านิสัยเกเรเดินโซเซเข้ามาเรียก กลิ่นสุราที่โชยจากตัวทำให้ทราบว่าพวกเขาแอบดื่มเหล้ากัน เมื่อเมาได้ที่ก็ชอบเอะอะด่าทอ พวกเขาถูกเพ่งเล็งจากเรื่องที่แอบยักยอกข้าวสาลีไปขาย อีกทั้งยังต้องก้มหัวรับใช้หัวหน้าคนใหม่หน้าอ่อน พวกคนเลี้ยงม้าจึงสะสมความไม่พอใจไว้ไม่น้อยมนต์นภาตัดสินใจหลบซ่อนตัวในกองฟาง หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมออกไปเพราะขนาดตอนกลางวัน นางอยู่ในร่างผู้ชาย พวกมันยังชอบมาวอแวลูบคลำเนื้อตัว ดีที่จงเป่าคนสนิทของเอี้ยนซ่านฉีคอยช่วย ยิ่งตอนนี้นางเป็นผู้หญิง มีหวังเกิดเรื่องอันตรายแน่นอน “น่าแปลกจริงๆ พอฟ้ามืดทีไร มันหายหัวไม่ยอมออกมา ขนาดท่านแม่ทัพเรียกใช้ก็ยังไม่โผล่หน้า เดือดร้อนพวกเราโดนด่าทุกที นิสัยอวดดี น่าหมั่นไส้นัก” “แต่ข้าชอบมันวะ ผิวเนียนกว่าเมียที่บ้านอีก ถ้าไม่ดูให้ดีนึกว่าผู้หญิง”“เออ ใช่ๆ นึกว่าข้าคิดไปคนเดียวซะอีก หัวหน้าของเราสวยจริงๆ พวกทหารมองกันตาลอย”“งั้นต่อไปเรียกมันว่าคนสวยดีไหม พรุ่งนี้ให้คนสวยโก่งก้นให้ดูดีกว่า ฮ่าๆ”“เฮ้ยๆ คนสวยมันเป็นท่านพ่อของพวกเรานะ ฮ่าๆ เกรงใจกันหน่อ