ชายาเสวียนอู่ のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

บทที่ 27 สงครามเริ่มต้น หลายวันมานี้มีอะไรบางอย่างรบกวนจิตใจมนต์นภาตลอดขณะที่ดวงตะวันกำลังเคลื่อนคล้อยขึ้นกลางศีรษะ มีนกสีขาวตัวใหญ่บินโฉบบดบังแสงจากดวงตะวันวูบหนึ่ง ปีกของนกตัวนี้ใหญ่โตจนเกิดคลื่นลมวูบใหญ่ สายตาของผู้อยู่บนนภาจับจ้องเป้าหมายอยู่ที่พระชายาแห่งจวนฉีอ๋อง มนต์นภารู้สึกสั่นวูบ รับรู้ถึงความไม่เป็นมิตรที่แผ่พุ่งตรงมา เมื่อเหลียวมองไปรอบๆ เพื่อค้นหาสาเหตุจนกระทั่งเงยหน้าขึ้นมองยอดไม้ นกตัวใหญ่นั้นก็หายลับไปในพริบตามนต์นภาอ้าปากค้างนั่นมันอะไร?!“พี่เจิน การจะยิงเกาทัณฑ์ต้องมีสมาธินะ แขนต้องตั้งฉาก เหนี่ยวสาย เล็งศรไปที่เป้าและปล่อยให้เกาทัณฑ์ทำหน้าที่ของมัน” พวกทหารกำลังฝึกซ้อมเพื่อเตรียมพร้อมร่างกาย มนต์นภาเองก็ตกลงใจจะฝึกเช่นกัน องค์หญิงหย่งอานจึงเสนอตัวช่วยสอนทักษะที่จำเป็นให้ ซึ่งข้อแลกเปลี่ยนที่ทั้งคู่พอใจร่วมกันก็คือมนต์นภาจะออกหน้า แอบพาองค์หญิงไปด้วย“พี่เจิน! มัวแต่มองอะไรอยู่”“จ๊ะๆ”“ทำไมท่านหน้าซีดแบบนี้ เมื่อครู่จ้องอะไรอยู่หรือ” “ไม่ ไม่มีอะไรหรอกเพคะ หม่อมฉันคงจะตาฝาดไปเอง ฝึกยิงเกาทัณฑ์กันต่อดีกว่าเพคะ” มนต์นภาลองยิงเกาทัณฑ์ใส่เป้า

“จริงๆ แล้ว หม่อมฉันสวมผิดขนาด... คือว่ามันต้องใหญ่กว่านี้ถึงจะสวย”“ข้าชอบแบบนี้ เร้าใจมาก”เขาชะโงกหน้าเข้ามา ไม่แตะต้องอะไร แต่จงใจเป่าลมร้อนใส่ทรวงอกของนาง แค่นั้นก็ทำให้นางชูชันตอบสนองทันที เอี้ยนซ่านฉีส่งเสียงคราง พึงพอใจล้ำลึกชนิดที่ว่าไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ทดแทนความงดงามละลานตาตรงหน้านี้ได้ และไม่ทันตั้งตัว เขาก็ถลกบราเซียร์ตัวจ้อยนั้นขึ้น ปลดปล่อยโนมเนื้ออวบอิ่มให้เป็นอิสระ มนต์นภาเริ่มยืนโงนเงน รู้สึกถึงปลายลิ้นที่เย้าแหย่ยอดถันสีชมพู สะกิดแล้วตวัดเข้าสู่อุ้งปาก ดูดกลืนอย่างแรงชีพจรของมนต์นภาเต้นกระหน่ำ ขาสั่นระริก“ยืนตัวตรง”มนต์นภาตอบสนองคำสั่งโดยไม่รู้ตัว กลิ่นบุรุษเพศของเขากำลังรุกรานจนยากจะต้านทาน บางครั้งเขาก็ช่างออดอ้อนเหมือนแมวตัวโต แต่บางครั้งเขาก็กลายร่างเป็นเสือร้าย มนต์นภาอ่านความคิดของเขาไม่ออก เนื้อตัวสั่นสะท้านด้วยรสเกษมสันต์รุนแรง ลิ้นที่กำลังโลมไล้นั้นนุ่ม แต่มือของเขาสากกระด้าง ล้วงผ่านกางเกงชั้นในเข้ามาเชื่องช้า“ตอนที่เจ้าอยู่ในร่างเสี่ยวเจิน เวลาที่เจ้าน้ำตาคลอ บางวูบข้าก็อยากจะขยำขยี้เจ้าเช่นกัน”“คนบ้า”ไหล่ทั้งสองข้าง เนื้อตัว หรือแม้กระทั่งขาอ่อนของนา

ตอนที่มนต์นภาติดตามพระสวามีกลับมายังเมืองชายแดน หิมะกำลังโปรยปรายปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่างจนขาวโพลน อากาศหนาวเย็นเสียจนเวลาพูดจะมีควันออกจากปาก ดอกเหมยสีแดงสดที่ปลูกตามบ้านเรือนกำลังผลิบานท้าทายความหนาวอย่างน่าชื่นชม แต่งแต้มให้เมืองงดงามราวกับหยุดเวลาไว้ กองฟางอันแสนวุ่นวายในโรงเลี้ยงม้ายังคงอยู่เหมือนเดิม แม้แต่จวนเจ้าเมืองที่เคยดูน่าเกรงกลัวในวันวาน มนต์นภาก็รู้สึกผูกพันและใจหายอย่างบอกไม่ถูก ช่วงสาย แดดแรงกล้าพอให้ออกมาเล่นสนุกผ่อนคลาย เอี้ยนซ่านฉีหงุดหงิดเล็กน้อยที่แคว้นหลี่มีการเคลื่อนไหวเพื่อก่อกวน เขาไม่ต้องการให้พี่ชายเสียสมาธิจึงตั้งใจหาทางสยบแคว้นหลี่ให้อยู่นิ่งๆ ระหว่างที่กำลังเดินกลับเข้ามาจากข้างนอกจวน ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาก็พลันเปลี่ยนไปมีรอยยิ้มน้อยๆ ร่างกายที่ตึงๆ มาตั้งแต่เช้าหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง มนต์นภากำลังมัดเจ้าเทียนเทียน สุนัขตัวโปรดที่งามที่สุดของเขา เทียนเทียนทั้งดิ้นทั้งร้อง ต้องใช้คนช่วยกันจับถึงสามคนกว่าจะยกตัวเทียนเทียนขึ้นไปวางบนโต๊ะในศาลาได้ เอี้ยนซ่านฉีจึงก้าวเข้าไปดูว่าเมียของเขากำลังจะทำอะไร “เจ้านาย ช่วยด้วยๆๆ นางจะเชือดกระหม่

อาวุธของทั้งสองนั้นก็คือด้ายแดงที่ถักทอจากหัวใจนั่นเอง“นี่แหละรักแท้ พลังที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษย์” หงส์แดงกับคณะโป๊ยเซียนต่างทอดถอนหายใจ คิวปิดกับเฒ่าจันทราน่าจะเข้าใจความรักมากกว่าผู้ใดแท้ๆ แต่กลับมองไม่ออก“มันจบแล้ว!”กามเทพร่างอวบง้างคันศรจนสุดแล้วปล่อยมือในทันใด ศรแห่งวีนัสพุ่งแหวกอากาศอย่างรวดเร็วรุนแรงปานสายฟ้าฟาด เกิดประกายไฟลูกโตพุ่งทะยานจนมองตามแทบไม่ทัน ตามด้วยเสียงดังสนั่นสะเทือนฟ้าดิน“ช่างโง่นัก ด้ายแดงเส้นเล็กๆ ของพวกเจ้าจะถูกทำลายในพริบตา” คิวปิดหัวเราะเยาะ ลูกศรแห่งวีนัสพุ่งปักทะลุหัวใจของคุณหนูจ้าวหลาน ก่อนจะมุ่งตรงไปหาเอี้ยนซ่านฉี เขาจับมือมนต์นภาไว้แล้วยกด้ายแดงขึ้นมาต้านทานศรแห่งวีนัสปะทะด้ายแดงของทั้งคู่ด้วยพลังงานมหาศาล และต่อให้คิดต่อต้านเพียงใด ผู้ที่ต้องศรแห่งวีนัสไม่ว่าจะเป็นชายชราหงำเหงือกหรือนางชีเข้มงวด คนผู้นั้นจะร้อนรุ่มโหยหารักและต้องตกอยู่ในห้วงแห่งความรักเจ็ดภพเจ็ดชาติไม่มีวันดิ้นหลุด เฒ่าจันทราหน้านิ่วคิ้วขมวดมานาน ความรู้สึกเบื้องลึกนั้นเตือนตัวเองบ่อยๆ ว่ากำลังทำเรื่องไม่ถูกต้อง มนต์นภากับท่านฉีอ๋องรักกันจากหัวใจ แต่ศรแห่งวีนัสได้ถูกยิงออกมาแ

บทส่งท้าย ลูกคนแรกฤดูหนาวอันแสนโหดร้ายผ่านพ้นไปพร้อมสงคราม อากาศอุ่นขึ้นจนหิมะละลายเหลือเพียงกองหย่อม ทั่วทั้งเมืองเจียนหยางเต็มไปด้วยโบตั๋นดอกตูมซึ่งพร้อมจะผลิบานในเร็ววัน ถึงแม้ว่าองค์ชายเอี้ยนเซินจะถล่มแคว้นฉู่จนราบคาบอย่างรวดเร็ว สร้างผลงานความโหดร้ายเกรี้ยวกราดในสนามรบจนเป็นที่ขึ้นชื่อลือชาไปทุกทิศ แต่แววตาของเขาก็หาได้ยินดีในชัยชนะไม่ ความเจ็บปวดที่ฝังในใจทำให้เขาปฏิเสธการแต่งงานครั้งใหม่และทุ่มเทตัวเองให้ใช้ชีวิตหมดไปวันๆ กับสงครามแย่งชิงดินแดน เมื่อมนต์นภาในฐานะน้องสะใภ้มีโอกาสพบเอี้ยนเซินอีกครั้ง สิ่งแรกที่นางจ้องมองคือปลายนิ้วก้อยของเขาเอี้ยนซ่านฉียืนอยู่ข้างๆ เขากอดเอวนางแล้วดึงเข้าแนบอก“เจ้าเห็นเหมือนอย่างที่ข้าเห็นใช่ไหม”“เห็นสิเพคะ” มนต์นภาหัวเราะคิกคักอยู่กับเอี้ยนซ่านฉีสองคน พลางพยักพเยิดให้องค์หญิงหย่งอานดูด้วย “ไม่ต้องห่วงว่าองค์ชายใหญ่จะปิดกั้นตนเองไปตลอดชีวิตหรอกเพคะ ด้ายแดงขององค์ชายเส้นใหญ่กว่าเดิมอีกนะ รับรองว่าเนื้อคู่ขององค์ชายใหญ่ต้องสดใสน่ารักมากแน่ๆ”“ใครอยู่ที่ปลายด้ายอีกฝั่งหรือ” องค์หญิงมองไม่เห็นด้ายแดงจึงชะเง้อมองอยากรู้อยากเห็น “ข้ามีด้ายแดงของข้า