ชายาเสวียนอู่ のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

บทที่ 18 ต้องพิษร้ายบริเวณเขาลูกนี้อยู่ใจกลางกองทัพศัตรู ไม่ควรจะเสียเวลาอ้อยอิ่งที่นี่ มนต์นภาจึงรีบวกกลับไปหามังกรดำ พยายามไม่สนใจเสียงตีกลองศึกดังระทึกขวัญ เมื่อมองลงไปที่ทุ่งสมรภูมินองเลือดอันน่าสยดสยอง นางก็พยายามตั้งสติ ประคองตัวเองไว้ให้มั่นบนหลังม้า ต้นไม้ในป่ารกทึบจู่ๆ ก็แยกเป็นสองต้นเหมือนกันทุกประการ นางถึงได้รู้ว่าตนกำลังตาลายเพราะต้องตื่นมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ แล้วมนต์นภาเหลียวกลับไปมองข้างหลังบ่อยๆ เผื่อว่าจะองค์หญิงหย่งอานจะร้องเรียก แต่ก็ไม่เลย ดังนั้นจึงช่วยไม่ได้ที่จะรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมา เมื่อก้มมองตัวเองเงียบๆ ความคิดก็พลอยล่องลอยนึกถึงชายผู้ที่ถูกลากเข้ามาพัวพันกับชะตาด้ายแดงของนาง เอี้ยนซ่านฉีเดือดร้อนเพราะนางแท้ๆสิ่งแรกที่นางควรทำคือเลิกหลอกตัวเองเสียที ต่อให้ใกล้ชิดกับเขามากกว่านี้พันเท่า มันก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงลิขิตด้ายแดงได้ ชายผู้เป็นตำนานเล่าขานในหมู่เทพจะต้องมีคุณหนูผู้มั่งคั่งและสูงศักดิ์เคียงข้าง คุณหนูจ้าวหลานผู้เป็นที่รัก นางคงจะงดงาม กิริยามารยาทอ่อนหวานและ...ความคิดของมนต์นภาชะงัก สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นซีดขาวเมื่อมีทหารแคว้นหลี่ไม่ต่ำกว่าสามคนกำลั

บทที่ 19 ความเป็นความตาย เขาสลบไปแล้ว แน่นิ่งไปเหมือนสัตว์ร้ายสิ้นฤทธิ์ มนต์นภายิ่งเคว้งคว้างหนักขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดกลางป่าทึบและทหารลาดตระเวนที่ยังคงวนเวียนอยู่ เร่งเร้าให้นางขวัญเสีย ตัวของเขาใหญ่ยักษ์ ล่ำบึ้กจนมนต์นภาแอบร้องด่าในใจว่าตัวใหญ่เยี่ยงควาย นางไม่มีปัญญาแบกร่างของแม่ทัพเอี้ยนซ่านฉีหรอก อย่าว่าแต่จะแบกเลย แค่ไม่มีเขา นางก็ทำอะไรไม่ถูกเสียแล้ว เสียงกิ่งไม้เสียดสีมาพร้อมกับเสียงสัตว์ป่าร้องโหยหวนสร้างความไม่สบายใจให้อย่างหนัก นางอยากจะก่อกองไฟแต่ก็กลัวว่าจะเป็นที่สังเกตเห็นจากฝ่ายตรงข้าม ความตึงเครียดทำให้มนต์นภาไม่ทันสนใจร่างกายของตนเองด้วยซ้ำว่ากลับคืนเป็นหญิงงามแล้ว“ใครก็ได้ช่วยท่านแม่ทัพด้วยเถอะ”ไม่ว่าจะพยายามร้องเรียกเทพเสวียนอู่เพียงใด ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา มีเพียงความมืดมิดกับเสียงของป่าอันแสนรบกวนจิตใจ มนต์นภาลูบเนื้อลูบตัวเอี้ยนซ่านฉีอย่างสิ้นหวัง เนื้อตัวของเขาร้อนดุจเพลิง เหมือนคนกำลังถูกเผาทั้งเป็น แผดผลาญผิวหนังของเขาลึกเข้าไปถึงกระดูก“หม่อมฉันไม่ได้มาอยู่ในยุคสมัยนี้เพื่อเห็นท่านตายนะเพคะ” หัวใจของนางกำลังจะแตกส

บทที่ 20 ความจริงเปิดเผย แสงตะวันมาพร้อมสติรับรู้ของเขา เอี้ยนซ่านฉีปรือตาขึ้นเชื่องช้า กะพริบตาอีกสองสามครั้งเพื่อปรับการมองเห็น ในที่สุดสายตาพร่าเลือนก็ค่อยๆ กลับมาชัดเจนอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคือลำแสงที่ลอดผ่านกิ่งก้านไม้ใหญ่ เกิดเป็นแสงเต้นระยิบระยับบนพื้นดิน ในป่าควรจะมีสรรพเสียงต่างๆ มากมาย แต่นี่กลับเงียบสนิท เขาจึงยังไม่ขยับตัวเพราะไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างกายของเขาเริ่มรับรู้ความรู้สึกต่างๆ ทีละน้อย ชายหนุ่มยกแขนข้างที่บาดเจ็บขึ้นมาดู บาดแผลร้ายกาจนั่นหายไปอย่างน่าพิศวง แต่ก็ยังคงมีอาการรวดร้าวตกค้างให้รู้ว่ามันเคยมีแผลอยู่ นอกจากความเจ็บแปลบนี้แล้ว ยังมีความร้อนจากแสงแดดกับไอเย็นจากดินชื้นๆ ที่บ่งบอกให้เขามั่นใจว่าตนยังมีชีวิตอยู่ ประสาทสัมผัสทั้งร่างกายเริ่มตื่นตัวและเผลอยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก สัมผัสถึงรสหวานที่ยังอ้อยอิ่งอยู่จางๆ เสียงกรอบแกรบดังขึ้น เอี้ยนซ่านฉีผุดลุกขึ้นในฉับพลันและคว้าอาวุธเป็นอย่างแรก ก่อนจะถอนใจพลางลดอาวุธลงเมื่อคนที่โผล่หน้ามาคือเสี่ยวเจิน เจ้าหนุ่มยังคงมอมแมมและแววตาตื่นๆ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงจนน่าขัน

เมื่อดวงตะวันเริ่มลาลับขอบฟ้าทีละน้อย มนต์นภาจึงตัดสินใจหนีทว่ามือแกร่งฉวยข้อมือของนางไว้ ตรึงแน่นหนาดุจโซ่ตรวน“เจ้ามีอะไรปิดบังข้าอยู่ พูดออกมาสิ”มนต์นภาสบตาคมกริบดุจเหยี่ยว เนื้อตัวสั่นเทา อึกอักและเริ่มร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาปล่อยนาง เอี้ยนซ่านฉีไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อมีละอองสีทองเป็นประกายพร่างพรมรอบกาย ยิ่งดวงตะวันใกล้ลา นางก็ยิ่งมีแสงเจิดจ้าห่อหุ้มร่างกายดุจรังไหม‘จุมพิตสิ’ เสียงลึกลับดังขึ้น‘แม่ทัพแห่งแคว้นเอี้ยนเอ๋ย จงอย่าตั้งคำถามให้หัวใจของเจ้า จุมพิต... ด้วยหัวใจ มิฉะนั้นแสงสนธยาจะพรากนางไปจากเจ้าตลอดกาล’เสียงกระซิบนั้นดังก้องกังวาน ร่างกายของเขาไปไวกว่าความคิด มันคือสัญชาตญาณอันแสนอ่อนไหว เอี้ยนซ่านฉีประคองใบหน้าเรืองรองของเสี่ยวเจินแล้วบดจูบลงไปโดยไม่ลังเล เขารู้สึกได้ถึงกระแสอันคลุ้มคลั่งวิ่งวนทั่วองคาพยพ ดวงตาพร่าไปด้วยเปลวเพลิง ดุจแสงไฟระยิบระยับโปรยปรายลงมา ก่อนที่แสงสว่างนั้นจะคลายลง ปรากฏร่างเทพธิดาผู้เลอโฉมเนื้อตัวมอมแมมจุมพิตแห่งรักแท้เขาผละจุมพิตออกจากริมฝีปาก แล้วปล่อยให้ร่างบางทรุดฮวบลงไปกองที่พื้น ส่วนเอี้ยนซ่านฉีแทบจะหยุดหายใจเมื่อเห็นเรื่องเหลื

“นี่คือด้ายแดงที่เฒ่าจันทราผูกพันท่านกับคุณหนูจ้าวหลานเพคะ” มนต์นภาบอกไปตามจริงโดยไม่ปิดบัง “ส่วนด้ายแดงที่กำลังสานเข้าหากันกับของหม่อมฉันเป็นด้ายแดงของเราเอง”“ทำไมมันถึงขาดเสียเล่า”“ก็เพราะเรากำลังฝืนลิขิตอยู่เพคะ แม้ว่าใจของท่านจะต่อต้านด้ายแดงของเฒ่าจันทราด้วยการเผามันทิ้งเพียงใด แต่ชะตาเนื้อคู่ก็ยังคงดำเนินต่อไป ด้ายแดงที่เราต่างฝืนสร้างขึ้นจึงขาดจากกัน ไม่มีวันที่จะเชื่อมต่อกันได้”“งั้นข้าจะเชื่อมต่อมันเอง ต่อให้ขาดสักกี่ร้อยกี่พันครั้ง ข้าก็จะสร้างมันขึ้นมาใหม่”“แต่หากทำเช่นนั้น ท่านอาจต้องทัณฑ์สวรรค์”“ข้ายินดีรับไว้เองผู้เดียว”“แต่ว่า...”“เชื่อใจข้าเถิด” ทั้งคู่หลับตาลง แนบหน้าผากเข้าหากัน เรียกร้องและบงการ “ถึงแม้ว่าเราจะเริ่มต้นกันได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ข้ายืนยันว่านั่นเป็นความจริงใจของข้า...” เขาจูบเปลือกตาของนางเบาๆ พลางเกลี่ยแก้มทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน “อย่างหนึ่งที่ข้าต้องบอกเจ้าให้เข้าใจตรงกันก่อน ข้าไม่เคยมีนางบำเรอสี่ร้อยคนอย่างที่เจ้าได้ยินมาหรอกนะ แต่ข้าขยับสะโพกยกละสองร้อยครั้งจริง” “บ้า!” มนต์นภาอึกอักหน้าแดง นึกไม่ถึงว่าเขาจะจำได้ “