ชายาเสวียนอู่ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

“เดี๋ยว อย่าๆ อย่านะ” เสียงทักท้วงของนางช้ากว่ามือของเขา เมื่อเอี้ยนซ่านฉีดึงเสื้อของนางเพราะคิดว่าคงจะเจอเอี๊ยม แต่เปล่าเลย นางช่างใจกล้านักที่ไม่ใส่ชั้นใน เอี้ยนซ่านฉีอ้าปากค้าง รีบปล่อยมือเหมือนถูกน้ำร้อนลวก“ขออภัยด้วย”เขาขออภัยที่ล่วงเกินแต่กลับไม่ยอมถอยออกไป ละอองทองของเทพเสวียนอู่นั้นก็ยังวนเวียนไม่ไปไหน ก่อนจะหยุดนิ่งที่สะโพกงอนงาม เอี้ยนซ่านฉีมัวแต่สนใจจับให้ได้จึงตะปบมือลงไปป้าบ! “โอ้ย” ร่างบางสะดุ้งโหยง เขาอาจจะคิดว่าตบลงมาเบาๆ แต่ความจริงแล้วแรงชนิดที่ตบคนหลับให้ตื่นได้ คราวนี้มือสองข้างของเขาจึงกุมก้นของนางเต็มเปา กลับกลายเป็นว่าเขาตกใจเสียเอง รีบปล่อยมือออกทำให้มนต์นภาเสียหลัก ร่างสูงใหญ่จึงรั้งนางไว้โดยไม่ต้องออกแรง พยุงให้นางยืนตัวตรง แต่มีเพียงนางที่ประดักประเดิด “โฮ่งๆๆ” เจ้าต้องการให้พวกข้าช่วยหรือไม่... พวกสุนัขที่มนต์นภาดูแลอยู่พากันกลับมาอารักขานายหญิง มนต์นภาไม่อยากให้เขาทำร้ายพวกมันจึงสั่งห้าม “จุๆ พวกเจ้ากลับไปนอนเฝ้าพี่ม้าเหมือนเดิมเถอะ พี่จุด... ถอยไป พี่ขาว หยุดเห่า... พี่หล่อ อยู่เป็นเพื่อนข้า” สุนัขแต่ละตัวทำตามคำสั่ง

“ยัง ยังไม่ยอมเงียบอีก ดื้อนัก” เขาตวัดริมฝีปากเข้าหาเธออีกอย่างรวดเร็ว มนต์นภาก็ยังคงกรีดร้อง ส่งเสียงอึกอักในลำคอขณะเกี่ยวปลายลิ้นกับชายฉกรรจ์อย่างร้อนรุ่ม ทั้งสองคนต่างตกอยู่ในอ้อมแขนของกันและกัน ลมหายใจของนางเป็นของเขา และลมหายใจของเขาก็เป็นของนาง แลกเปลี่ยนกันอย่างเท่าเทียมร่างกายกำยำเริ่มตื่นตัวขึ้น ไม่คิดมาก่อนเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อยู่อ้อมแขนจะแสนวิเศษเช่นนี้“เอาสิ! ร้องเลย ถ้าร้องอีกข้าจะจับซาลาเปาขาวๆ ของเจ้าเล่นทั้งวัน จะยอมเงียบไหม?!”“งะ...เงียบแล้ว” มนต์นภาสะอื้น ไม่เหลืออาการพยศอีก เอี้ยนซ่านฉีก็ยังบดจูบด้วยความมันเขี้ยวอีกรอบ จุมพิตร้อนแรงอ้อยอิ่งอยู่นาน ตวัดลิ้นเกี่ยวกระหวัดนัวเนียราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดจากการควบคุม ร่างบางสำลักจูบจนหายใจไม่ทัน แตกตื่นจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อเผยอริมฝีปากเพื่อจะร้องขอความช่วยเหลือก็ถูกจุมพิตร้ายกาจช่วงชิงเสียงไปจนหมดสิ้นเขาไม่อนุญาตให้นางถอนริมฝีปาก ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้เสื้อเนื้อหยาบมอมแมม สัมผัสความเปล่าเปลือยของนาง อวบอูมเต็มมือ นุ่มเนียนเสียจนอยากจะขอจับทั้งวัน“ดวงตาช่างงามนัก เหตุใดจึงตกต่ำกลายเป็นหยิงจี้”“ไม่ ไม่ใช่ ปล่อย ปล่อ

มนต์นภายังจำที่เฒ่าจันทราบอกได้ว่าเขามีของดีใหญ่เท่าแขน มนต์นภาจึงกระเด้งตัวกลับทันที“ข้าขออภัยที่ทำให้เจ้าตกใจ ให้อภัยข้าด้วยเถิด เจ้าเป็นคุณหนูบ้านไหนหรือ” น้ำเสียงของเขานุ่มนวล ล่อลวงได้แม้กระทั่งนางชี ดวงตาเปล่งประกายของเขากลับร้ายกาจยิ่งกว่า ร่างบางถึงกับโงนเงน พยายามทรงตัวเพราะเจ้ามังกรดำดุนหัวใส่หลังของนางตลอดเวลา เขาก็มิได้คุกคามใดๆ กลับยิ้มอย่างที่ทำให้ดวงตาสีดำเข้มมีเสน่ห์พร่างพราย “บอกชื่อให้ข้ารู้เถิด”มนต์นภาอ้าปากพะงาบ นางเคยชินกับสายตาเข้มงวดของเขามากกว่า เมื่อเจอรอยยิ้มหวานๆ ของเขาเข้าไป นางก็คิดว่าช่างอันตรายยิ่งนัก“เจินเม่ย...”“เจินเม่ย ชื่อนี้เพราะนัก ข้าสาบานว่าจะไม่มีวันลืม” ร่างบางกำลังจะขยับหนี แต่ยังไม่เร็วพอ เพียงเขาเอื้อมมือมากอดรัดเอวอย่างนุ่มนวลปานปีกผีเสื้อโบกโบย มนต์นภาไม่ทันตั้งตัวจึงสบตาเขาเข้าเต็มๆ“ไหนลองบอกชื่อคู่หมั้นของเจ้าอีกครั้งสิ”“สะ...เสี่ยวเจิน”“หน้าตาของเจ้ากับคู่หมั้นช่างเหมือนกันราวกับพี่น้องคลานตามกันมา”เขายิ้มอย่างรู้ทันแต่มนต์นภายังสับสนมึนงงอยู่ ตอนที่เขาจุมพิตนั้น นางแทบจะหยุดหายใจไปแล้วจริงๆ เขาอ่อนโยนนุ่มนวลราวกับปุยเมฆ ในขณะเ

มีวาสนาอยู่ไกลได้รู้จัก ไร้วาสนาอยู่ใกล้ยังไม่พบนะท่านแม่ทัพแห่งแคว้นเอี้ยน...เสียงลึกลับดังขึ้นในสมองของเขา เป็นเสียงเรื่อยๆ เย็นๆ เปี่ยมด้วยเมตตา เอี้ยนซ่านฉีจึงยืนนิ่งพลางเหลียวไปรอบๆ อย่างฉงนใจ คำกล่าวว่า ‘ไร้วาสนาอยู่ใกล้ยังไม่พบ’ รบกวนใจของเขาอย่างรุนแรง เอี้ยนซ่านฉีจึงนึกเคืองตัวเองยิ่งนัก “เสี่ยวเจิน นางเป็นคู่หมั้นของเจ้าจริงรึ” “ก็ใช่น่ะสิ ท่านดูไม่ออกเหรอ กระหม่อมเป็นคู่หมั้นของนาง” มนต์นภาหลับหูหลับตาเถียง “นางวิ่งร้องไห้ออกมา ท่านแม่ทัพรังแกนางใช่หรือไม่ ท่านทำลายเกียรติของผู้หญิงที่ยังมิได้ออกเรือนเช่นนี้ใช้ได้รึ กระหม่อมพลัดพรากจากคู่หมั้นมานาน ยังไม่ทันได้คุยกัน ท่านก็ทำให้นางเตลิดหนีไปอีกแล้ว กระหม่อมจะไปตามหานางได้ที่ไหน ท่านพ่อท่านแม่สั่งนักหนาให้กระหม่อมดูแลนาง เจินเม่ยที่น่าสงสาร โฮๆ” เอี้ยนซ่านฉีเถียงไม่ออก เขากัดฟันกรอด พยายามข่มความต้องการทิ้งไป เจ้าเสี่ยวเจินด่าได้ตรงเผง เขาเพิ่งจะหน้ามืดลวนลามหญิงสาวที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก กระทำตัวเหมือนพวกกักขฬะชอบข่มเหงผู้หญิง ขณะที่กำลังหัวเสียและคิดว่าจะโยนมันออกไปก่อนดี หรือจะจัดการ

เอี้ยนซ่านฉีเงียบ พยายามใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อเชื่อมตัวต่อให้เป็นภาพที่สมบูรณ์ แต่คิดเท่าไรก็ยังค้นหาตัวต่อที่เหลือไม่พบ แม้ว่าเรื่องสาวงามผู้นั้นยังวนเวียนในความคิด แต่กองทัพที่เขารับผิดชอบนั้นสำคัญกว่า การศึกวันนี้น่าจะดุเดือดเหมือนเดิม องค์ชายหลี่เซวียนหลงอายุเพียงสิบห้าและนำศึกเป็นครั้งแรก ทั้งที่กำลังจะเพลี่ยงพล้ำอยู่หลายรอบแต่ก็ยังปักหลักบนเนินเขา ใช้กำลังทหารที่มีอยู่ไม่กี่พันต้านทานทัพหลักหมื่นของเขาไว้ได้ นับว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดา หากปล่อยไว้ต่อไปภาคหน้าจะยิ่งเป็นอันตรายร้ายแรงแน่ เอี้ยนซ่านฉีจึงตกลงใจทุ่มกำลังเพื่อบั่นคอองค์ชายผู้นี้ให้จงได้“ขออนุญาตพ่ะย่ะค่ะ” จงเป่าประสานมือคำนับ สีหน้ายิ้มแย้มเหมือนมีเรื่องน่ายินดี“เข้ามาสิ”“กระหม่อมมีบางอย่างให้ท่านดู” จงเป่าปรบมือ ทหารรับใช้สี่คนก็ช่วยกันแบกแผนที่ทหารซึ่งเป็นแบบจำลองชัยภูมิสามมิติ มีภูเขา แม่น้ำ ทะเลสาบและตำแหน่งเมืองเสมือนจริงทุกประการ เอี้ยนซ่านฉีไม่เคยเห็นแผนที่ที่น่าทึ่งเช่นนี้มาก่อนจึงกระโดดเข้าไปดูอย่างละเอียดทันที“เดิมทีเราใช้แต่แผนที่กระดาษ ไม่ก็กระดานทรายวางกลศึก แต่มักจะไม่ชัดเจนพอ นี่เป็นแผนที่