All Chapters of ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: Chapter 171 - Chapter 180

สายลมเย็นยามค่ำพัดเอากลิ่นอายสดชื่นจากทะเลสาบจินจีลอยละล่องมาตามทางเดิน แสงไฟจากตึกระฟ้าทอดยาวสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับราวกับดวงดารานับล้าน ที่ถูกโปรยปรายลงมาเหนือผืนน้ำกว้างใหญ่ถังต้าเหล่ยจูงมือภรรยาไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างอุ้มโต้วโต้วเอาไว้แนบอกอย่างมั่นคง เด็กน้อยในอ้อมแขนหมุนศีรษะมองซ้ายทีขวาทีไม่ยอมหยุด ดวงตากลมโตสะท้อนแสงไฟหลากสีจนดูเปล่งประกายลึกลับน่าเอ็นดู"คุณพ่อคะ…ตรงนี้สว่างเหมือนกลางวันเลยค่ะ" เสียงเล็กใสกระซิบถามพลางจ้องมองผนังตึกที่เปลี่ยนสีได้ราวกับร่ายมนตร์"หลอดไฟหลากสี อาศัยพลังงานไฟฟ้าทำให้ส่องสว่าง" ต้าเหล่ยหัวเราะเบา ๆ แล้วอธิบายให้หนูน้อยฟัง โต้วโต้วพยักหน้าหงึก ๆ เลียนแบบท่าทางผู้ใหญ่เหมือนจะเข้าใจ แต่สุดท้ายก็ยังอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเสาไฟสีส้มสว่างด้วยสีหน้างุนงงปนสงสัย "เหมือนหลอดไฟพลังงานแสงอาทิตย์ที่บ้านเราใช้เหรอคะคุณพ่อ?""ถูกต้อง โต้วโต้วรู้จักสังเกต เก่งไม่น้อยเลยลูกสาวพ่อ"หมิงจูมองดูปฏิกิริยาของลูกสาวแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้ ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่โลกในปี 2026 นี้ ลูกสาวของนางก็เหมือนนกน้อยที่หัดบินเผชิญในโลกกว้าง ทุกสิ่งรอบกายที่ดูธรรมดาสำหรับผู้คนที่

ทว่าด้วยกฎระเบียบอันเด็ดขาดที่ถูกตั้งเอาไว้ ว่าสิ่งใดที่ไม่ควรสอดรู้ก็ห้ามปากสว่าง คำขาดนั้นจึงทำให้พวกเขาเลือกที่จะเก็บความสงสัยไว้และปิดปากเงียบสนิท"ตามสบายเถอะ ดูแลจวนให้ดีนะ เวลาไปเอากับข้าวหรือไปทำธุระส่วนตัวให้สับเปลี่ยนกันไป ให้ชุดที่เดินลาดตระเวนมายืนเฝ้าแทน""ขอรับ!"ต้าเหล่ยหยิบเซาปิ่งเนื้อที่เพิ่งนำออกมาจากมิติส่งให้พวกเขาคนละ 2 ชิ้น "เอ้า... กินรองท้องไปก่อน อีกเดี๋ยวค่อยไปเอาอาหาร""ขอคุณนายท่านสี่ขอรับ"เขาเดินต่อไปยังเรือนพักคนงาน ซึ่งเป็นจังหวะที่คนงานและครอบครัวเริ่มทยอยมากินข้าวมื้อสาย พ่ออันเห็นลูกเขยเดินมาแต่ไกลก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาด้วยแววตาเป็นห่วง"ลูกเขย! แล้วหมิงจูกับโต้วโต้วล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง ข้าเป็นห่วงเหลือเกิน""ท่านพ่อตาไม่ต้องกังวลไปขอรับ ทั้งคู่กำลังนอนพักอยู่ เพิ่งกลับมาถึงคงจะอ่อนเพลียจากการเดินทาง สักสองชั่วยามคงตื่นขอรับ" ต้าเหล่ยตอบด้วยรอยยิ้มเพื่อให้พ่อตาคลายกังวล"ได้ยินแบบนั้นพ่อก็เบาใจ" พ่ออันพยักหน้าแล้วเดินกลับไปทำหน้าที่ของตนต้าเหล่ยหันไปมองกลุ่มคนงานใหม่ที่พ่ออันกำลังกวดขันฝึกซ้อมอยู่ สายตาคมสำรวจทีละคนอย่างละเอียด สังเกตเห็นว่า

ยามโหย่ว (17:00 – 19:00 น.) ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง ลมเย็นพัดโชยพาเอากลิ่นดินและกลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่วเรือนบนโต๊ะอาหารตัวใหญ่ที่ขยายต่อกันเพื่อรองรับคนจำนวนมาก สมาชิกทุกคนในครอบครัวนั่งล้อมวงกันอย่างพร้อมหน้า บรรยากาศในวันนี้ดูพิเศษกว่าทุกวัน เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบ 10 วันที่ทุกคนได้เห็นหน้าหมิงจูกับโต้วโต้ว นับตั้งแต่เหตุการณ์เรียกค่าไถ่ครั้งนั้นสายตาหลายคู่ลอบมองหมิงจูด้วยความห่วงใย แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปกป้องนางได้ในวันนั้น โดยเฉพาะพี่สะใภ้ทั้งสามที่เอาแต่จ้องมองแผ่นหลังและรอยแผลที่โผล่พ้นคอเสื้อออกมาเล็กน้อยอย่างพินิจ หมิงจูซึ่งสัมผัสได้ถึงความอึดอัดใจของทุกคนจึงคลี่ยิ้มออกมา"ข้าหายดีแล้วเจ้าค่ะ หมอที่นั่นเก่งมาก ตอนนี้แผลที่หลังแห้งสนิทแล้ว ไม่เจ็บไม่ปวดเลยสักนิดเจ้าค่ะ"สิ้นคำยืนยันนั้น เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ความตึงเครียดที่ปกคลุมอยู่สลายไปทันที โต้วโต้วที่นั่งอยู่ข้างบิดารีบกลืนข้าวคำเล็กลงคอแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแจ่มใส"ที่นั่นมีรถม้าที่เคลื่อนไหวเร็วมากเลยเจ้าค่ะ! ไม่มีม้าสักตัวแต่กลับวิ่งฉิวเลย ผู้คนใส

"และจำไว้ให้ดี... การที่เจ้าสี่หาเงินเก่ง มีความสามารถพิเศษ ไม่ได้แปลว่าเขามีหน้าที่ต้องเลี้ยงทุกคนไปตลอดชีวิต ตอนนี้พวกเรามีเสื้อผ้าดี ๆ ใส่ มีที่อยู่มั่นคง ไม่ต้องอดอยากเหมือนเมื่อก่อน แค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว พวกเจ้าเป็นพี่น้องกัน วันนี้รักกัน แต่วันหน้าหากเรื่องเงินไม่ชัดเจน รอยร้าวจะเกิดขึ้นได้ พ่อไม่อยากให้บ้านถังแตกแยกเพราะเรื่องพวกนั้น""ท่านพ่อวางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้ากับท่านพี่จะไม่ทำให้บ้านวุ่นวายเด็ดขาด" หลี่เหมยลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับพ่อถังอย่างนอบน้อม "หากวันใดร้านของนางรุ่งเรือง ข้าคงต้องเปลี่ยนจากไถนามาแบกม้วนผ้าแทนเสียแล้ว!" ต้าเหอหัวเราะร่าพลางตบไหล่ภรรยา เสียงหัวเราะดังกึกก้องไปทั่วห้องโถง ต้าเหล่ยลอบยิ้มพลางมองดูพ่อถังด้วยความเคารพ คำพูดของท่านเปรียบเสมือนเสาหลักที่ค้ำจุนบ้านหลังนี้ไว้ไม่ให้เอนเอียงไปตามกิเลสและเงินทอง ทำให้เขามั่นใจว่า ไม่ว่าแผ่นดินจะปั่นป่วนเพียงใด ครอบครัวสกุลถังจะยังคงยืนหยัดเคียงข้างกันอย่างมั่นคงยามเที่ยงวันต่อมา ณ เรือนพักคนงานแสงแดดระอุของยามเที่ยงในเมืองเป่ยหนานพัดพาเอาไอร้อนระยับขึ้นมาจากพื้นดินที่แห้งผาก แต่ภายในเรือนพักคนงานของสกุลถังกลับ

หลังจากมื้ออาหารคาวหวานและน้ำชาผลไม้ผ่านพ้นไป ความอิ่มหนำทำให้ทุกคนมีรอยยิ้ม คนงานในเรือนพักต่างทยอยพากันลงไปทำงานในแปลงนาและระบบคลองส่งน้ำต่อด้วยพละกำลังที่เต็มเปี่ยม ส่วนพวกคนครัวก็เริ่มขะมักเขม้นเก็บกวาดเช็ดถูจานชามทำความสะอาดพื้นที่ตามหน้าที่ของตนเองอย่างขยันขันแข็งท่านเจ้าเมืองฟางเจี้ยนลอบสังเกตสถานการณ์อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าผู้คนรอบข้างเริ่มแยกย้ายไปหมดแล้ว จึงขยับเข้าไปใกล้ต้าเหล่ย แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเอ่ยเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงที่ลดเบาลง "เสี่ยวเหล่ย... อันที่จริง ที่ข้ากับท่านผู้ตรวจการมาหาเจ้าในวันนี้ มีเรื่องสำคัญอย่างยิ่งยวดที่อยากจะพูดคุยและปรึกษากับเจ้าเป็นการส่วนตัว"ต้าเหล่ยสบตาฟางเจี้ยนสลับกับเฉินซือฉี ท่าทีของคนทั้งคู่ดูจริงจังจนเขาตระหนักได้ทันทีว่าเรื่องนี้ย่อมมิใช่เรื่องเล็ก ๆ แน่นอน "ข้าเข้าใจแล้วขอรับพี่ฟาง พี่เฉิน เช่นนั้นเราย้ายไปคุยกันที่เรือนหลักของข้าเถอะ อยู่ข้าง ๆ นี้เอง ที่นั่นเงียบสงบและเป็นส่วนตัวมากกว่าเรือนพักคนงานขอรับ"ต้าเหล่ยเดินนำหน้าบุรุษผู้ทรงอำนาจทั้งสองออกจากเรือนพักคนงาน มุ่งตรงไปยังจวนสกุลถังที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล เมื่