บททั้งหมดของ ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: บทที่ 171 - บทที่ 180

เมืองทั้งเมืองในยามราตรีปรากฏแก่สายตา ถนนสายหลักเต็มไปด้วยแสงไฟสีทองอร่าม รถยนต์ที่วิ่งขวักไขว่ดูคล้ายสายธารของดวงดาวที่ไหลผ่านเมือง ตึกสูงรอบทะเลสาบส่งแสงประกายวิบวับราวกับเพชรพลอยที่ถูกประดับไว้บนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำ "คุณพ่อคะ! แสงสว่างมากมายเหมือนที่คุณพ่อบอกเลย!" โต้วโต้วรีบผละจากแขนพ่อไปแนบหน้ากับกระจกใส เด็กน้อยปรบมือรัว ๆ หัวเราะร่าด้วยความสุข ลูกโป่งกระต่ายลอยเด้งไปมาอยู่ข้างศีรษะตามแรงขยับตัว "สวยเหลือเกินค่ะสามี… สวยจนข้าแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา" หมิงจูเองก็มองทิวทัศน์เบื้องหน้าอย่างเคลิบเคลิ้ม ต้าเหล่ยมองภรรยาเงียบ ๆ แสงไฟจากภายนอกสะท้อนในดวงตาของนางจนดูงดงามกว่าทุกวัน ชิงช้าสวรรค์เคลื่อนตัวขึ้นถึงจุดสูงสุดช้า ๆ ให้ความรู้สึกราวกับทั้งครอบครัวกำลังล่องลอยอยู่เหนือโลกทั้งใบ "ตรงนั้นมีเรือด้วยค่ะ! โอ๊ะ! ตึกนั้นสลับสีฟ้าแล้ว! รถเยอะเหมือนมดเดินตามกันเลยค่ะ!"โต้วโต้วยังคงชี้ชวนให้ดูนั่นดูนี่ไม่หยุด เสียงเล็กใสดังจ้อกแจ้กไม่หยุดจนต้าเหล่ยและหมิงจูหลุดหัวเราะพร้อมกันอย่างอดไม่อยู่หลังจากลงมาจากชิงช้าสวรรค์ โต้วโต้วที่ยังมีพลังเหลือล้นก็เหลือบไปเห็นม้าโยกไฟฟ้าที่ตั้งเรียงรายอย

ต้าเหล่ยฟังรายงานเรื่องโทษทัณฑ์ของโจรชั่วด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่า...เรื่องทรัพสินที่ได้กลับคืนมามากกว่าที่ทำให้เขาสงสัย เขาจำได้ว่าหีบเงินทองที่ถูกขโมยไป เขาได้เก็บเข้ามิติแล้ว แล้วสิ่งของที่ทางการคืนให้มิใช่ว่าเขาได้เพิ่มมาหรอกหรือ ดูท่าโจรพวกนั้นคงสารภาพว่าขโมยอะไรไปบ้าง ทางการเลยคืนของมาให้ เห็นทีต้องดูว่าของในมิติที่เก็บกลับมาในคืนนั้นมีอะไรบ้าง... ต้าเหล่ยพักเรื่องนั้นไว้ก่อน ก่อนจะวกกลับมาเข้าเรื่องงานที่เป็นรากฐานสำคัญของจวน เขาหันไปสบตาพี่ชายแล้วถามถึงความคืบหน้าของงานในแปลงนา"พี่ใหญ่ แล้วเรื่องขุดคลองส่งน้ำเล่าขอรับ ไปถึงไหนกันแล้ว"ต้าซานยืดตัวขึ้นพลางคลี่รอยยิ้มภาคภูมิใจ "คลองใหญ่ที่พาดผ่านส่วนของแปลงผักกับนาข้าวขุดเสร็จสิ้นแล้วเจ้าสี่ ขนาดความกว้าง 1 จั้ง 2 ฉื่อตามที่เจ้าสั่งไว้พอดิบพอดี เราใช้คนงานเร่งมือกัน 10 วันก็สำเร็จ ส่วนคลองเล็กสายรองกำลังเร่งขุดกันอยู่ กว้าง 3 ฉื่อ ลึก 2 ฉื่อครึ่ง ตอนนี้ขุดได้วันละ 18 จั้ง พี่คำนวณให้แล้ว คาดว่าไม่เกิน 10 วันคงจะเสร็จทั่วทั้งพื้นที่"ต้าซานเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วเล่าต่อ "ส่วนเรื่องตลิ่งน้ำข้างคลอง ท่านลุงอันพาคนงานไปขนหินภูเขาจ

เมื่อบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง ต้าเหล่ยจึงหยิบของอีกชุดออกมาจากถุงผ้าข้างตัว คราวนี้เป็นหนังสือปกหนา 3 เล่มที่ห่อด้วยผ้าสะอาดอย่างดีเขาหันไปทางโจวฮุ่ย พี่สะใภ้ใหญ่ของบ้าน"พี่สะใภ้ใหญ่ อันนี้ข้ามอบให้ท่านขอรับ"โจวฮุ่ยรับหนังสือมาอย่างงุนงง ก่อนจะเปิดดูทีละหน้า ดวงตาของนางค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นภาพอาหารสีสันสวยงามที่ไม่เคยพบมาก่อนทั้งของทอด ของนึ่ง ของหวาน และอาหารอีกมากมายที่ไม่เคยเห็นมาก่อน"นี่มัน...""ตำราอาหารขอรับ" ต้าเหล่ยยิ้มบาง"ในนั้นมีทั้งอาหารธรรมดา อาหารสำหรับขาย แล้วก็ของกินเล่นสำหรับเด็ก""..."เขาชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือในมือหมิงจูต่อ"ในโทรศัพท์ยังมีคลิปสอนทำอาหารอีกหลายอย่าง พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองผลัดกันดูได้ขอรับ"โจวฮุ่ยรีบเปิดหน้าหนังสืออย่างตื่นเต้น ภาพขนมเค้กสีขาวนุ่ม ซาลาเปารูปสัตว์ และอาหารที่จัดจานงดงามทำให้นางแทบละสายตาไม่ได้"น้องสี่... ของพวกนี้มันล้ำค่าเกินไปแล้ว""ไม่หรอกขอรับ ข้ารู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่เก่งเรื่องงานครัว" ต้าเหล่ยส่ายหน้าเบา ๆ"...""พี่สะใภ้รองเก่งเรื่องเย็บปักถักร้อย" เขาหันไปมองหลี่เหมย"..."จากนั้นสายตาของเขาก็หันไปยังเฉินกุ้ย สะใภ้

ต้าเหล่ยเอ่ยถามอย่างนอบน้อม เฉินซือฉีหัวเราะเบา ๆ ในใจก็คิดว่า... นับตั้งแต่เขาได้นั่งตำแหน่งผู้ตรวจการแผ่นดิน มีเพียงถังซิ่วไฉผู้นี้ที่ทำให้เขาต้องเป็นฝ่ายเข้าหาด้วยตัวเอง เทียวไล้เทียวขื่ออยู่นับสิบวันก็ยังไม่ได้เห็นหน้า"จะถือโทษได้อย่างไร ยาที่ท่านให้มาล้วนเป็นของดี เพียงไม่กี่วันแผลของข้าก็สมานจนเกือบหายดีแล้ว แต่ว่าที่มาวันนี้..."โครก! "..."เสียงท้องร้องดังลั่นมาจากร่างของผู้ตรวจการแผ่นดิน เฉินซือฉีชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเกาท้ายทอยแก้เก้อพลางหัวเราะแห้ง ๆ "ข้าเสียมารยาทจริง กลิ่นอาหารบ้านท่านมันช่าง... เย้ายวนใจนัก""เป็นข้าน้อยเองที่เสียมารยาท เชิญท่านผู้ตรวจการกับท่านเจ้าเมืองนั่งก่อนขอรับ พี่สะใภ้ใหญ่ รีบยกบะหมี่มาให้ท่านทั้งสองเถอะ หมิงจู นำเค้กกับชาผลไม้มาต้อนรับแขกด้วย"ไม่นานนัก บะหมี่ตันตันเมี่ยนชามโตที่โปะไข่ดาวน้ำขอบกรอบไข่แดงเยิ้มก็ถูกยกมาวางตรงหน้าเฉินซือฉีและฟางเจี้ยน กลิ่นหอมของน้ำมันพริกปะทะจมูกจนทั้งคู่แทบอดใจไม่ไหวแขกผู้สูงศักดิ์ทั้งสองนั่งลงพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พวกเขาเห็นคนงานนั่งกินบะหมี่กันอย่างเอร็ดอร่อย บางคนเดินเอาชามไปเติมรอบที่ 2 รอบที่ 3 แถมยังม

เมื่อในตลาดมีน้อยแต่ความต้องการกลับสูง ปุยนุ่นที่มีคุณสมบัติเบาและกันหนาวได้ดีจึงถูกพวกคหบดีและจวนขุนนางกว้านซื้อไปทำหมอนหนุนหรือเสื้อนวมจนราคาถูกปั่นจนเอื้อมไม่ถึงด้วยเหตุนี้ ของหรูหราที่กรรมวิธีทำยาก แย่งพื้นที่ปลูกข้าว และมักถูกทางการเกณฑ์เก็บเป็นภาษีเช่นนี้ หากไม่ใช่จวนขุนนางใหญ่หรือคหบดีผู้ร่ำรวยมหาศาล ย่อมไม่มีทางนำพวกมันมาทำเป็นเบาะรองนั่งหนา ๆ ได้เลย ส่วนใหญ่ชาวบ้านทั่วไปทำได้เพียงใช้ฟางแห้ง แกลบ หรือใบไม้แห้งรองนอนและยัดหมอนเท่านั้นแต่เบาะที่พวกเขากำลังขยับก้นนั่งอยู่ยามนี้ ทั้งเย็นสบาย ยืดหยุ่น และไม่ยุบตัวจนแข็งกระด้างเหมือนนุ่นเก่า ๆ เลยสักนิดระหว่างที่รอต้าเหล่ย สายตาของบุรุษทั้งสองต่างกวาดมองสำรวจไปทั่วห้องรับรองอย่างตื่นตาตื่นใจระคนหวาดระแวง พวกเขามองดูพรมทอผืนหนาลวดลายแปลกตาที่ปูอยู่บนพื้น มองดูเครื่องแก้วใสราวกระจกเงาที่สะท้อนแสงแดดวิบวับอยู่บนชั้นวางของ ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้ล้วนแปลกตามันทำให้ขุนนางทั้งสองอดสงสัยไม่ได้ในใจว่า... ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาคนนี้ เป็นเพียงบัณฑิตซิ่วไฉที่มาจากชนชั้นชาวนาธรรมดาจริง ๆ หรือ? เหตุใดเขาจึงมีของล้ำค่าที่แม้แต่ราชสำนักยัง