Semua Bab ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: Bab 181 - Bab 190

เมื่อในตลาดมีน้อยแต่ความต้องการกลับสูง ปุยนุ่นที่มีคุณสมบัติเบาและกันหนาวได้ดีจึงถูกพวกคหบดีและจวนขุนนางกว้านซื้อไปทำหมอนหนุนหรือเสื้อนวมจนราคาถูกปั่นจนเอื้อมไม่ถึงด้วยเหตุนี้ ของหรูหราที่กรรมวิธีทำยาก แย่งพื้นที่ปลูกข้าว และมักถูกทางการเกณฑ์เก็บเป็นภาษีเช่นนี้ หากไม่ใช่จวนขุนนางใหญ่หรือคหบดีผู้ร่ำรวยมหาศาล ย่อมไม่มีทางนำพวกมันมาทำเป็นเบาะรองนั่งหนา ๆ ได้เลย ส่วนใหญ่ชาวบ้านทั่วไปทำได้เพียงใช้ฟางแห้ง แกลบ หรือใบไม้แห้งรองนอนและยัดหมอนเท่านั้นแต่เบาะที่พวกเขากำลังขยับก้นนั่งอยู่ยามนี้ ทั้งเย็นสบาย ยืดหยุ่น และไม่ยุบตัวจนแข็งกระด้างเหมือนนุ่นเก่า ๆ เลยสักนิดระหว่างที่รอต้าเหล่ย สายตาของบุรุษทั้งสองต่างกวาดมองสำรวจไปทั่วห้องรับรองอย่างตื่นตาตื่นใจระคนหวาดระแวง พวกเขามองดูพรมทอผืนหนาลวดลายแปลกตาที่ปูอยู่บนพื้น มองดูเครื่องแก้วใสราวกระจกเงาที่สะท้อนแสงแดดวิบวับอยู่บนชั้นวางของ ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้ล้วนแปลกตามันทำให้ขุนนางทั้งสองอดสงสัยไม่ได้ในใจว่า... ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาคนนี้ เป็นเพียงบัณฑิตซิ่วไฉที่มาจากชนชั้นชาวนาธรรมดาจริง ๆ หรือ? เหตุใดเขาจึงมีของล้ำค่าที่แม้แต่ราชสำนักยัง

"ธนูของต้าเยี่ยส่วนมากเป็นธนูผสม ทำจากไม้ เขาสัตว์ และเอ็นสัตว์ จุดเด่นคือแรงยิงดี แต่แพ้ความชื้น ดูแลรักษายาก และใช้แรงน้าวสายสูงมาก"ต้าเหล่ยอธิบายแล้วชี้ไปที่ระบบรอกผ่อนแรงของธนูคอมพาวด์ในมือเฉินซือฉี"แต่ของสิ่งนี้ต่างออกไป แม้แรงดึงจะสูงมาก แต่เมื่อดึงสายจนสุด ระบบรอกจะช่วยผ่อนแรงลงอย่างมหาศาล ทำให้ผู้ยิงสามารถถือเล็งค้างไว้ได้นานขึ้น ยิงได้แม่นยำขึ้น และเหนื่อยล้าน้อยลง"ฟางเจี้ยนลองดึงสายดูอีกครั้งตามคำบอกก่อนดวงตาจะเบิกกว้าง"จริงด้วย!" ต้าเหล่ยพูดต่อทันที"และที่สำคัญ... คนธรรมดาฝึกฝนเพียงไม่กี่วันก็สามารถใช้งานได้อย่างชำนาญแล้วขอรับ"เฉินซือฉีหันไปมองหน้าไม้ในมือฟางเจี้ยนต่อ ต้าเหล่ยจึงอธิบายเพิ่ม"ส่วนหน้าไม้ของต้าเยี่ยส่วนมากมีน้ำหนักมาก ขึ้นสายช้า และมีกลไกโลหะที่เทอะทะ แต่หน้าไม้พวกนี้เบากว่า ทนทานต่อความชื้นได้ดีกว่า แม่นยำกว่า และยิงทะลุเกราะได้ง่ายกว่าหลายเท่า"ชายหนุ่มหยิบลูกดอกคาร์บอนหัวเหล็กกล้าขึ้นมาวางบนโต๊ะ"เมื่อรวมกับลูกดอกชนิดนี้ ต่อให้เป็นคนธรรมดาที่ไม่มีกำลังภายใน ก็ยังสามารถสังหารทหารเกราะหนักได้ขอรับ"ฟางเจี้ยนสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความทึ่ง ส่วนเฉินซือฉีก

ชายชรายิ้มบาง ๆ แล้วคิดในใจ...นี่มันเหมือนการหาข้อมูลเพื่อศึกษาตรงไหน ใครก็ดูออกว่าเป็นการเตรียมตัวไปสอบชัด ๆ ดูก็รู้ว่าเจ้าเด็กคนนี้รู้แล้วว่าฉันรู้ความลับของเขา แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร เอาเถอะ! ช่วยคนต้องช่วยให้สุด "แต่มีแนวข้อสอบแบบที่ 3 ที่ลุงคิดว่านายจะได้เปรียบผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ อย่างมหาศาล นั่นคือคำถามประเภทที่ว่า หากเมืองเกิดความอดอยาก ผู้ว่าการควรทำสิ่งใดก่อน"ต้าเหล่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากจุดรอยยิ้มจาง ๆ ทันทีโดยที่ลุงหลี่ไม่ต้องอธิบายเพิ่ม"ใช่ไหมล่ะ บัณฑิตส่วนใหญ่ในยุคนั้นเติบโตมาในหอคอยงาช้าง ท่องจำแต่ตำราเพื่องานรื่นเริงและการเมือง เวลาตอบคำถามประเภทนี้ พวกเขาจึงมักจะเขียนแต่เรื่องการลดภาษี เปิดยุ้งฉางหลวง หรือไม่ก็สวดมนต์อ้อนวอนขอฝนจากสรวงสวรรค์" ลุงหลี่ลูบเคราตัวเองเบา ๆ พลางหัวเราะในลำคอ "...""แต่เสี่ยวเหล่ยของลุงไม่ใช่แบบนั้น หลานมีความรู้จริงในเรื่องการเกษตร การจัดการเสบียง และระบบการจัดการน้ำที่ลงมือทำจริงมาแล้ว หากหลานนำความรู้เชิงปฏิบัติเหล่านี้มาผสมผสานเข้ากับแนวคิดคุณธรรมของผู้ปกครองในหลักขงจื๊อ คนตรวจข้อสอบจะต้องตกใจจนอ้าปากค้างแน่นอน""นอกจากเขียน

"เฮ้ ๆ เสี่ยวเหล่ย นายคิดดีแล้วเหรอ? ซื้อโรงงานมันต้องใช้เงินมหาศาลเลยนะ" ฉินฉือพยายามปรามด้วยความห่วงใย"เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ แต่ผมไม่รู้ว่าต้องใช้เงินจำนวนมากแค่ไหน" ต้าเหล่ยคลี่รอยยิ้มบาง พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ทองคำ 2 หีบ กับหยกเนื้อดีอีก 2 หีบนี้…จะเพียงพอไหมครับพี่ฉิน พี่หลินเฟิง"พูดจบ ต้าเหล่ยก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปยังมุมห้องด้านหนึ่ง ซึ่งมีหีบไม้ใบใหญ่ลวดลายโบราณแปลกตาจำนวน 4 ใบตั้งเรียงอยู่ เขาเอื้อมมือไปเปิดฝาหีบทั้งหมดออกพร้อมกัน ทันใดนั้น แสงสะท้อนสีทองอร่ามและประกายสีเขียวมรกตก็สาดส่องกระทบสายตาของทุกคนในห้องฉินฉือและหลินเฟิงราวกับถูกมนต์สะกด ทั้งสองลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติแล้วก้าวเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ปริมาณทองคำแท่งที่อัดแน่นอยู่ภายในหีบสองใบแรกทำให้ลมหายใจของฉินฉือสะดุด เขาเอื้อมมือลงไปหยิบทองคำแท่งหนึ่งขึ้นมาชั่งน้ำหนักดูคร่าว ๆ ด้วยมือเปล่า ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าทองคำ 1 แท่งนี้หนักประมาณ 3 กิโลกรัม เมื่อกวาดสายตาคำนวณดู ในหีบมีราว ๆ 100 แท่ง ตีเป็น 1 หีบมีทองคำหนักถึง 300 กิโลกรัม!ทว่า สิ่งที่ทำให้ฉินฉือถึงกับชะงักงันและลืมหายใจ ไม

หลายวันต่อมาสายลมพัดกรรโชกผ่านแนวป่า ท้องฟ้าเหนือสวนสกุลถังในค่ำคืนนี้มืดมิดราวกับถูกน้ำหมึกเทราด ไร้แสงจันทร์ ไร้ดวงดาว มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนร้องระงมสลับกับเสียงยอดไม้ไหวลู่ลมกลางยามจื่ออันเป็นเวลาเที่ยงคืนสงัด บนหอคอยเฝ้ายามสูงลิ่วที่ตั้งอยู่ขอบแปลงนา แสงไฟจากคบเพลิงวูบวาบตามแรงลม คนงานเฝ้ายามสองคนนั่งกอดอกพิงเสา พยายามเพ่งมองฝ่าความมืดลงมาด้านล่าง แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงเงาร่างตะคุ่มเลือนรางของบุรุษ 5 คนที่เดินเรียงแถวตรงไปยังแปลงนาอย่างเงียบเชียบ"นั่นใครน่ะ? เดินดึกดื่นปานนี้" คนเฝ้ายามคนหนึ่งขยี้ตา พลางหรี่ตามอง"ชู่... เบาเสียงหน่อย นั่นท่านผู้เฒ่ากับนายท่านทั้งสี่อย่างไรเล่า คืนนี้นายท่านกำชับมาแล้วว่าจะลงมาตรวจแปลงนาด้วยตัวเอง พวกเราทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ" อีกคนกระซิบตอบ ก่อนจะหันไปสุมไฟเพิ่ม โดยไม่คิดจะลงจากหอคอยไปรบกวนผู้เป็นนายในความมืดมิดนั้น ถังต้าเหล่ยเดินนำหน้าบิดาและพี่ชายทั้ง 3 คน ตรงไปยังร่องน้ำหลักของแปลงนาใหญ่ ในมือของทุกคนถือถังน้ำไม้ขนาดใหญ่ทั้ง 2 ข้าง เสียงส้นเท้ากระทบผืนดินแห้งกรังดังกึกกักแผ่วเบา"เจ้าสี่... พวกเราต้องทำอย่างไรบ้าง?" ต้าซานเอ่ยถ