Semua Bab ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: Bab 211 - Bab 220

พี่ชายตัวดีตะโกนลั่นอย่างหน้าไม่อาย ในขณะที่ยายเฒ่าโจวก็กรีดร้องทุบตีทหาร พลางด่าทอลูกสาวตนเองด้วยถ้อยคำหยาบคาย"นังลูกเนรคุณ! นังตัวกาลกิณี! แกนั่งบื้ออยู่ทำไม เหตุใดไม่ยืดอกออกมารับโทษทั้งหมดไปฮะ! เป็นเพราะแกคนเดียวที่ไม่บอกเรื่องสัญญานั่น แล้วยังทำให้พ่อแม่กับพี่ชายต้องมาถูกกล่าวหาจนต้องติดคุกติดตะราง! นังลูกไม่รักดี วันนี้ข้าจะตีแกให้ตายคามือ!"คำพูดทวงบุญคุณบิดเบือนความจริง แรงอารมณ์ผลักไสไล่ส่งอย่างสัตว์ป่าของครอบครัวตนเอง กรีดแทงลงบนใจของโจวฮุ่ยจนนางเจ็บปวดจวนจะกระอักเลือด ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างนึกรังเกียจของชาวบ้านที่ล้อมดูอยู่รอบร้านโจวฮุ่ยในสภาพน้ำตาอาบหน้า ร่างกายบอบช้ำ นางคลานเข่าเข้าไปหาต้าเหล่ยและถังจื่อห่าวผู้เป็นบุตรชายด้วยความสำนึกผิดในการกระทำของตนเองจื่อห่าวมองหน้าท่านอาสี่ แม้ใจหนึ่งจะรู้สึกสงสารและอยากจะก้มลงไปประคองมารดา ทว่าความผิดหวังและรอยแผลที่นางเคยทำไว้กับครอบครัวยังคงฝังลึกอยู่ในใจ เด็กหนุ่มจึงได้แต่ยืนนิ่งหันหน้าหนีไปทางอื่นนางทุบกำปั้นตัวเองลงกับพื้นดินดัง ปึก ปึก ด้วยความเจ็บปวด บัดนี้ความถือดีของเถ้าแก่เนี้ยร้านบะหมี่มลายหายไปสิ้น เหลือเพี

เพียงแต่เงินทองและทรัพย์สินทั้งหมดของสองสามีภรรยาในตอนนี้ ถูกพ่อถังแม่ถังเก็บไว้ให้จื่อห่าว ซึ่งเรื่องนี้ต้าเหล่ยได้ตกลงกับต้าซานไว้ก่อนที่จะแยกตัวออกมาแล้ว ทั้งหมดก็ทำเพื่อตลบหลังและดัดนิสัยพวกคนโลภ ให้คนพวกนั้นได้เห็นว่า หากคิดจะมาเกาะแกะสกุลถัง จะไม่ได้สิ่งใดกลับไปเลยนอกจากความว่างเปล่า"มากันหมดทุกคนเลยหรือ ข้าจะให้โจวฮุ่ยไปเตรียมกับข้าวเพิ่มสักหน่อย" ใบหน้าของต้าซานมีรอยยิ้มและดูสดใสขึ้นกว่าแต่ก่อน"ไม่ต้องหรอกเจ้าใหญ่ ว่าแต่อยู่ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง ปรับความเข้าใจกันหรือยัง?" พ่อถังเอ่ยขึ้นพลางทอดสายตามองลูกชายกับลูกสะใภ้ด้วยความเป็นห่วง ในใจก็ครุ่นคิดว่า หากไม่มีลูกชายคนเล็กคอยสะสางเรื่องราวทุกอย่าง ไม่รู้ป่านนี้เรื่องยุ่ง ๆ จะจบลงอย่างไร"เข้าใจกันดีแล้วขอรับท่านพ่อ... เป็นลูกเองที่ไร้ความสามารถ ที่ผ่านมาทำตัวอ่อนแอจนทำให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องเป็นห่วง"โจวฮุ่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ น้ำตาคลอเบ้า นางก้าวออกมาข้างหน้าแล้วคุกเข่าโขกศีรษะลงบนพื้นดินตรงหน้าพ่อแม่สามี"สะใภ้โง่เขลาเบาปัญญา ชักศึกเข้าบ้านจนทำผิดต่อความไว้เนื้อเชื่อใจของท่านพ่อท่านแม่... สะใภ้รู้ซึ้งถึงความผิดแล้วจริง ๆ ท่านพ

นับตั้งแต่สายฝนแรกพัดผ่านไป ชะตากรรมของหมู่บ้านเถาหยวนคล้ายถูกพลิกฟื้นด้วยมือของทุกคน ผลผลิตจากแปลงนาสกุลถังหลั่งไหลออกมาดั่งสายน้ำหลาก มันเทศเนื้อหวานฉ่ำถูกขุดขึ้นมาได้มากกว่า 15,000 จิน ขณะที่มันฝรั่งหัวโตเนื้อแน่นก็เก็บเกี่ยวได้ถึง 7,500 จิน ทรัพย์ในดินเหล่านี้ไม่ได้ถูกปล่อยให้เน่าเสียหรือขายทอดตลาดในราคาถูก แต่ต้าเหล่ยกลับมองการณ์ไกลกว่านั้น โรงโม่แป้ง โรงทำเส้น และโรงตากเส้นตากแป้งขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วมีแม่อันกับแม่ถังเป็นผู้ควบคุมดูแลอย่างใกล้ชิด ชาวบ้านในหมู่บ้านเถาหยวนต่างพากันละทิ้งความสิ้นหวัง หอบลูกจูงหลานขอเข้ามาเรียนรู้วิธีการแปรรูปมันเทศและมันฝรั่ง เพื่อหวังว่าวันหน้าเมื่อถึงตอนที่ตนเองเก็บเกี่ยว จะได้รู้วิธีจัดการกับมันเหล่านั้น จากหัวมันธรรมดาถูกแปรเปลี่ยนเป็นเส้นเหนียวนุ่ม แป้งฝุ่นสีขาวบริสุทธิ์ และขนมรสเลิศ กลิ่นอายความอดอยากในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวเราะและควันไฟจากเตานึ่งที่ลอยอบอวลไปทั่วผืนนากว้างขณะเดียวกัน ในตัวเมืองเป่ยหนานก็คึกคักมีชีวิตชีวา แฝงไปด้วยความกดดันอันเข้มข้นของการสอบเซี่ยงซื่อที่กำลังจะมาถึง บรรยากาศทั่วทั้งเมืองเปลี่ยนไป

บริเวณหน้าสนามสอบทัศนียภาพเบื้องหน้าเต็มไปด้วยความโกลาหล รถม้าหรูหราของตระกูลขุนนางและคหบดีนับร้อยคันจอดเรียงรายจนไม่มีที่ว่าง บรรดาบิดามารดาและญาติพี่น้องต่างพากันรุมล้อมบุตรหลานของตน คอยลูบเนื้อลูบตัว ตรวจตราความเรียบร้อยของเสื้อผ้าและกำชับเรื่องอาหารการกินหยูกยาอย่างไม่ขาดปาก บรรยากาศอบอวลไปด้วยความกดดันและความหวังของตระกูลกระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนถึงเหลือเวลาอีกเพียง 1 เค่อ (ประมาณ 15 นาที) ก่อนที่ประตูเหล็กบานยักษ์ของสนามสอบจะเปิดออก บัณฑิตจากทั่วสารทิศนับพันชีวิตต่างยืนเข้าแถวเรียงหนึ่งยาวเหยียดจนมองไม่เห็นหางแถว บรรยากาศจริงจังเคร่งเครียดจนชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง บรรดาเหล่าซิ่วไฉส่วนใหญ่ต่างสวมใส่ชุดคลุมยาวที่เรียบง่ายที่สุด สีสันจืดชืดไร้ลวดลาย กฎเหล็กของทางการที่ประกาศไว้ชัดเจนเพื่อป้องกันการทุจริต ห้ามเสื้อผ้าที่มีลายปักระยิบระยับ ห้ามสวมเสื้อผ้าซ้อนกันหลายชั้นเกินไป ห้ามพกพาเครื่องประดับมีค่ามากชิ้น และห้ามสวมใส่รองเท้าที่มีรูปทรงแปลกประหลาดอย่างเด็ดขาดที่บริเวณจุดตรวจค้น เจ้าหน้าที่ทางการและทหารเกราะหนักยืนคุมเชิงด้วยใบหน้าถมึงทึง การตรวจค้นเป็นไปอย่างเข้มงวดกวดขันจนน่าข

สิ้นเสียงประกาศก้องของขันที ความกลัวอันไร้ก้นบึ้งพลันจู่โจมเข้าสู่จิตใจของเหล่าซิ่วไฉ ทั่วทั้งลานสอบเกิดเสียงสูดหายใจด้วยความตระหนก บัณฑิตหลายคนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ขนลุกชันไปทั้งตัว เหงื่อกาฬไหลซึมผสมกับละอองฝนที่รินสาด ในใจของพวกเขาต่างกรีดร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า... 'ออกข้อสอบเช่นนี้ ไม่เท่ากับส่งพวกเราไปตายหรอกหรือ!'โดยเฉพาะข้อที่สาม หัวข้อนี้ล้ำลึกและอันตรายถึงชีวิต ไม่ได้ถามว่าฮ่องเต้องค์ใดโฉดฉลหรือไม่ แต่มันถามถึงการกระทำ วัดทั้งสติ ความกล้า การอ่านความเคลื่อนไหวทางการเมือง ที่สำคัญคือ... หัวข้อนี้ไม่มีคำตอบที่ปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย! หากเขียนตอบแบบทื่อ ๆ ว่าการชิงบัลลังก์คือคนโฉดแน่นอน ก็เท่ากับเอาหัวไปพาดเขียง กระทบกระเทียบพระราชประวัติของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันแต่ถ้าเขียนอวยเต็มคราบว่าผู้ชิงบัลลังก์คือวีรบุรุษ ก็จะกลายเป็นคนหัวรุนแรง ไร้หลักการ และอาจถูกเพ่งเล็งว่าเป็นกบฏในอนาคต คนฉลาดจึงต้องชั่งน้ำหนักให้ดีเป็นพิเศษ3 วันสุดท้ายนี้ ราวกับซิ่วไฉทุกคนได้ก้าวเท้าเข้าสู่ขุมนรกก็ไม่ปาน เวลาแต่ละชั่วยามผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทรมานจิตใจจนแทบคลั่ง สายฝนที่ตกพรำ ๆ ยิ่งตอกย้ำความสิ้