Semua Bab ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: Bab 201 - Bab 210

ลมโชยเอื่อยพัดผ่านเรือนพักคนงาน ผสานกับเสียงกุกกักของเครื่องยนต์กลไกรูปร่างประหลาดที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจใหญ่ที่โกดังข้างจวนสกุลถัง ต้าเหล่ยสละเวลาช่วงบ่ายสอนพี่ชายทั้ง 3 คนขับสามล้อเครื่อง แม้ในคราแรก ต้าซาน ต้าเหอ ต้าเจียง จะดูตื่นตระหนกกับระบบและเครื่องกลที่ส่งเสียงดังคำราม แต่ไม่นานพวกเขาก็สามารถควบคุมแฮนด์รถและคันเร่งได้อย่างคล่องแคล่วทว่า ตลอดเส้นทางที่ขับขี่เคียงข้างกันมา ต้าเหล่ยลอบสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง แผ่นหลังของพี่ใหญ่ที่เคยเหยียดตรงดูค่อมลงเล็กน้อย คิ้วหนาขมวดมุ่น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเรื่องราวที่พยายามซ่อนเร้น"พี่ใหญ่ เหตุใดสีหน้าของท่านจึงดูไม่สู้ดีนัก เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" ต้าเหล่ยชะลอความเร็วรถลงพลางเอ่ยถามฝ่าสายลม ต้าซานสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าคมเข้มแปรเปลี่ยนเป็นอ้ำอึ้ง ริมฝีปากขยับคล้ายจะเอ่ยปากแต่ก็เงียบไป เขาหันไปมองหน้าต้าเจียงกับต้าเหอที่ขับรถตามมาข้างหลัง เชิงขอความช่วยเหลือทว่าน้องชายทั้งสองกลับหลบสายตา ต้าเจียงแสร้งทำเป็นมองนกมองไม้ ส่วนต้าเหอก็กระแอมไอเบา ๆ แววตาของพวกเขาสื่อความหมายชัดเจนว่า... เรื่องภายในของบ้านใหญ่ พวกเ

"เจ้าอย่ากังวลไปเลย คนในครอบครัวเราพี่ตั้งใจจะตั้งเงินเดือนคนละ 5 ตำลึงก่อน เฉพาะผู้ใหญ่ 13 คนก็เป็น 65 ตำลึง รวมค่าแรงคนงานกับค่าใช้จ่ายอื่น ๆ อีก 170 ตำลึง เดือน ๆ หนึ่งค่าใช้จ่ายอยู่ที่ 235 ตำลึง เจ้าวางใจได้ ในช่วง 1 ปีแรกเราคงต้องแบกรับต้นทุนพวกนี้ไปก่อน รอให้ผลผลิตเก็บเกี่ยวมาแปรรูปได้ ราคาของมันจะทำให้เจ้าหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย ถึงตอนนั้นค่อยเพิ่มเงินเดือนให้ทุกคนก็ไม่สาย""ข้าเชื่อท่านพี่เจ้าค่ะ"ระหว่างนั้นเอง ชิวหลินก็ยกถาดอาหารที่ส่งกลิ่นหอมฉุยออกมาจากห้องครัว นางค่อย ๆ จัดวางชามอาหารลงบนโต๊ะตรงหน้าต้าเหล่ยอย่างเบามือ "วันนี้ท่านแม่ทำสามชั้นตุ๋นผักดอง กะหล่ำปลีผัดเห็ดหอม แล้วก็น้ำแกงหน่อไม้ใส่กระดูกหมูร้อน ๆ เจ้าค่ะนายท่านสี่"ต้าเหล่ยสูดกลิ่นหอมของอาหารพลางยิ้มรับ "ลำบากเจ้าแล้วชิวหลิน ฝากขอบคุณท่านป้าเหลียนด้วย"ชิวหลินก้มศีรษะลงเล็กน้อย ใบหน้ามีรอยยิ้มบางปรากฏอยู่ "เป็นสิ่งที่บ่าวควรทำอยู่แล้วเจ้าค่ะ"ต้าเหล่ยตักน้ำแกงซดอึกหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ชิวหลิน... ช่วงนี้เจ้ากับท่านป้าเหลียนช่วยมองหาคนที่ไว้ใจได้ ประวัติขาวสะอาดเข้ามาช่วยงานในครัวเ

"ซื้อมามากมายปานนี้ข้าก็ไม่มีเวลาใส่อยู่ดีเจ้าค่ะ วัน ๆ ข้าอยู่แต่ในเรือน คุมคนงาน ปลูกผัก จะเอาเครื่องทองฝังเพชรพวกนี้ไปอวดใครกัน"หมิงจูบ่นอุบ แต่แววตากลับทอประกายความตื้นตันที่สามีใส่ใจ"ใส่หรือไม่ใส่... เจ้าก็ต้องมีไว้ในครอบครอง สินเดิมของโต้วโต้วควรเริ่มเตรียมเอาไว้ได้แล้ว ของพวกนี้มีแต่มูลค่าจะเพิ่มพูนขึ้น ไม่มีขาดทุนหรอก"ต้าเหล่ยเอ่ยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะพลางก้มลงกระซิบข้างหู"เช่นนั้นก็ตามใจท่านพี่เจ้าค่ะ"หมิงจูพยักหน้ายอมจำนน นางหันกลับไปหยิบผ้ามาเช็ดผมต่อเพื่อแก้เขิน ต้าเหล่ยเอื้อมมือไปหยิบสร้อยคอทองคำที่มีจี้ทับทิมสีเลือดนกขึ้นมา ชายหนุ่มโน้มกายลงไปด้านหน้าเบา ๆ บรรจงสวมใส่สร้อยที่ลำคอระหงของภรรยา แร่ธาตุสีแดงเข้มส่องประกายสลับตัดกับเรือนผมสีดำขลับที่ทิ้งตัวสยายและผิวกายขาวผ่องของนาง ขับเน้นให้ดวงหน้าและทรวงอกของนางดูผุดผ่องเย้ายวนใจยิ่งขึ้น"งดงามยิ่งนัก... หมิงจูของข้าใส่สิ่งใดก็งดงาม"หมิงจูสบตาสามีผ่านกระจกเงา แววตาของนางพลันไหววูบด้วยความกังวลบางอย่างที่ซ่อนเร้นมาตลอดวัน นางวางผ้าเช็ดผมลงแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว"ข้านับวันก็ยิ่งโรยราลงทุกวัน... แต่ท่านพี่กลับยิ่งมั่งคั่ง มี

สัมผัสอันป่าเถื่อนรุนแรงที่สามีมอบให้อย่างไม่มีผ่อนปรน กลับไม่ได้ทำให้หมิงจูหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน แรงอารมณ์ดิบเถื่อนจาง ๆ นี้กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณความต้องการลึก ๆ ในกายสาวให้ตื่นเพริดจนเสียวซ่านไปถึงขั้วหัวใจ นางชอบเหลือเกินยามที่สามีแสดงอำนาจและความหิวกระหายในเรือนร่างของนางอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้"อ๊ะ!... ท่านพี่... แรงอีก... กัดอีกเจ้าค่ะ... อ๊าาา!"หมิงจูครางระเส่าพรั่งพรูความสยิวอกออกมาอย่างลืมอาย นางจิกเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาจนขึ้นรอยแดง สะโพกกลมกลึงเบียดส่ายร่อนสู้รับแรงกระแทกจากเบื้องหลังอย่างรัญจวนใจ ช่องทางรักภายในยิ่งบีบรัดตอดขลิบระลอกแล้วระลอกเล่าราวกับจะสูบเอาแก่นกายขนาดยักษ์ให้ละลายหายเข้าไปในตัวนาง"ฮึ!... รู้ว่าเจ้าชอบ ข้าจะทำบ่อย ๆ วันหลังจะทำท่าอื่น... คราวนี้ให้เจ้าอยู่ข้างบนดีหรือไม่"เมื่อเห็นภรรยารักตอบสนองต่อความดิบเถื่อนอย่างถึงพริกถึงขิง ต้าเหล่ยก็ยิ่งคึกคะนองราวกับเสือร้ายที่ได้เลือด ชายหนุ่มไม่คิดจะออมแรงอีกต่อไป สะโพกสอบก้มหน้าก้มตาตอกอัดกระแทกกระทั้นเข้าใส่ช่องทางที่ชุ่มฉ่ำหนักหน่วงค่ำคืนนี้พายุรักระลอกสองดำเนินไปอย่างป่าเถื่อน ยาวนาน และร้อน

"พวกเจ้า!... พวกเจ้าวางแผนกับข้า" นิ้วเรียวชี้ไปที่ต้าเหล่ยอย่างเอาเรื่อง"ไม่เคยหลับนอนด้วยกันสินะ... วั่งไฉ เปิดประตู!"สิ้นเสียงสั่งการ ประตูบานยักษ์ของห้องโถงถูกผลักออกอย่างแรง สตรี 3 คนในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบเดินเรียงแถวเข้ามาด้านใน ทันทีที่หลิ่วหรูเยียนและหลิ่วผิงเห็นใบหน้าของสตรีทั้ง 3 คนชัด ๆ ร่างกายของพวกนางก็สั่นสะท้าน หน้าซีดเผือดราวกับคนตาย ขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่สตรีทั้งสามคนนี้คือภรรยาของบุรุษที่สองแม่ลูกวางแผนปอกลอก ล้วนเคยสูญเสียเงินทองชื่อเสียงให้แก่เล่ห์เหลี่ยมหลอกจับบุรุษของสองแม่ลูกคู่นี้มาแล้ว พวกนางไม่รอช้าพกพาความแค้นมาเต็มอก ปรี่เข้าหาทลายวงล้อมเข้าไปตบหน้าหลิ่วหรูเยียนและหลิ่วผิงฉาดใหญ่จนหน้าหันเพียะ! เพียะ!"นังแพศยา! นังสารเลว! เจ้าแสร้งทำเป็นอ่อนแอ บีบน้ำตาหลอกเอาเงินรักษามารดาขี้โรคของเจ้า จนสามีของข้าแอบลักขโมยเงินสินเดิมของข้า ยังแอบไปเงินกู้หนี้ยืมไปให้เจ้าก้อนใหญ่ไปให้พวกเจ้า! สุดท้ายพวกเจ้าก็หอบเงินหนีหาย!"สตรีคนแรกตะโกนลั่นพลางชี้หน้าด่าด้วยความแค้น"ยังไม่หมด! นางยังแอบอ้างกับสามีข้าว่าท้อง! บีบให้เขาไปซื้อเครื่องประดับทองคำและหยกเนื้อดีมาหมั้นหม