บททั้งหมดของ ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: บทที่ 201 - บทที่ 210

หมิงจูหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู นางพยายามดันอกสามีเบา ๆ พลางหันมองรอบกายด้วยความขวยเขิน แม้คนงานแถวนั้นจะมีไม่มาก ทว่าทุกคนต่างก็อมยิ้มยามมองนาง"ได้ ๆ เฮ้อ... เอาล่ะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับบ้านใหญ่ ว่ามาเถอะหมิงจู ข้าเห็นท่าทีของพี่ใหญ่กับพวกคนงานแล้วรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล้ว"ต้าเหล่ยยอมคลายอ้อมกอดแต่ยังคงกุมมือนางไว้ สีหน้าของหมิงจูแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดลงในทันที นางถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ "เจ้าค่ะ... แต่ท่านพี่รอประเดี๋ยวนะเจ้าคะ ข้าจะให้ชิวหลินเตรียมสำรับอาหารมาให้ท่านก่อน เดินทางมาเหนื่อย ๆ คงจะหิวแย่แล้ว"ต้าเหล่ยพยักหน้ารับคำ ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งยาวในโรงอาหาร รอคอยด้วยจิตใจที่หนักอึ้ง ไม่นานนักหมิงจูก็ดินกลับมานั่งลงข้างกาย แล้วเริ่มเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดหลายวันที่ผ่านมา"หลังจากท่านพี่เดินทางไปทำงานได้เพียง 1 วัน พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ก็มีปากเสียงกันอย่างรุนแรงอยู่หลายวันเจ้าค่ะ เรื่องเริ่มมาจากที่พี่สะใภ้ใหญ่ต้องการจะเปิดร้านบะหมี่ นางอยากดึงเอาคนจากบ้านเดิมของนางเข้ามาช่วยงานในร้าน แต่พี่ใหญ่นั้นรู้ดีว่าภรรยาของพี่ชายพี่สะใภ้เป็นคนโลภมาก เห็นแก่ตัว และชอบฉวยโอกา

ยามโหย่ว (17.00-19.00)บรรยากาศภายบนโต๊ะกินข้าวของจวนถังบ้านใหญ่ อึมครึมและหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินขนาดมหึมากดทับไว้ แสงจากหลอดไฟเผยให้เห็นใบหน้าของคนในครอบครัวที่นั่งอยู่พร้อมหน้า กับข้าวบนโต๊ะล้วนเป็นของโปรดของทุกคน ทั้งหมูสามชั้นน้ำแดง ไก่ต้มเหล้า ขาหมูตุ๋นยาจีน แต่ตอนนี้กลิ่นหอมของมันกลับไม่อาจกระตุ้นความอยากอาหารของใครได้เลยพ่อถังแม่ถังนั่งนิ่ง สีหน้าหมองคล้ำอมทุกข์ ต้าซานนั่งคอตกแววตาหมองหม่น ส่วนโจวฮุ่ยสะใภ้ใหญ่ขอบตาบวมช้ำ นั่งแยกฝั่งอยู่อีกมุมหนึ่งโดยไม่ชายตามองสามีแม้แต่น้อย เสียงตะเกียงกระทบชามข้าวดังขึ้นเป็นระยะ แต่ละคนกลืนข้าวลงคออย่างยากลำบากต้าเหล่ยนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบนั้น เขากินข้าวไปเพียง 2-3 คำก่อนจะวางตะเกียบลงบนที่พักอย่างแผ่วเบา แต่เสียงนั้นกลับดังก้องในความรู้สึกของทุกคน ชายหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองคนในบ้านใหญ่ทีละคน ก่อนจะเอ่ยคำขาด"พรุ่งนี้ข้าจะสะสางเรื่องทั้งหมด หวังว่าทุกคนจะให้ความร่วมมือ... จื่อห่าว เจ้าตามอามาที่เรือน""ขอรับท่านอาสี่" เด็กหนุ่มที่นั่งเงียบมาตลอดรีบวางตะเกียบ ลุกขึ้นประสานมือรับคำอย่างนอบน้อม แววตาของหลานชายคนโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแ

พายุราคะระลอกแรกเพิ่งสงบลงไปได้ไม่นาน ทว่าความหิวโหยที่สะสมมาตลอดหลายวันกลับไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปเลย ต้าเหล่ยทอดสายตามองร่างบางที่นอนตะแคงข้างหมดแรงอยู่บนฟูกหนา ลมหายใจของนางเริ่มสม่ำเสมอ ผิวกายเนียนละลานตาไปด้วยรอยรักสีแดงช้ำ โดยเฉพาะสร้อยคอจี้ทับทิมสีเลือดนกที่ยังคงคล้องอยู่บนลำคอระหง บัดนี้มันเอียงตกลงไปพาดอยู่บนเนินเนื้อกลมกลึงที่งอนเชิดขึ้นมาอย่างเย้ายวนภาพความงดงามปนตัณหาตรงหน้ากระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเสือร้ายให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มขยับกายเข้าไปซ้อนแผ่นหลังของภรรยาจากทางด้านหลัง ท่อนแขนแกร่งสอดใต้ลำคอและโอบกอดรัดรอบเอวบางรั้งให้ร่างของนางบดเบียดเข้าหาแผ่นอกกำยำ สะโพกสอบขยับกดเน้นแก่นกายอุ่นร้อนที่เริ่มกลับมาขยายตัวตั้งตึงอีกครั้ง บดเบียดถูไถเข้ากับช่องทางรักที่ยังฉ่ำแฉะจากด้านหลัง"อืม... ท่านพี่..."หมิงจูที่กำลังจะเคลิ้มหลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาเบา ๆ เมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งใหญ่โตอุ่นร้อนที่ขยับมาจ่อประชิดอยู่ที่ปากทางรัก ไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยทักท้วง ต้าเหล่ยก็ยกขาเรียวข้างหนึ่งของนางให้โก่งชันขึ้น แขนหนารวบกอดเอวคอดไว้แน่น ก่อนจะค่อย ๆ กดแทรกตัวตนส่วนลึกดันพรวดเข้าประสานร่วมเป็

สายหมอกยามเช้ายังไม่ทันสลายตัวดี บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างของเรือนพักคนงานกลับร้อนระอุจนแทบหลอมละลาย แสงแดดรำไรสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระทบใบหน้าของคนงานกว่า 150 ชีวิต รวมถึงสมาชิกสกุลถังที่ถูกเรียกมารวมตัวกันถังต้าเหล่ยยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าโต๊ะไม้ตัวยาว นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายในป่าลึกกวาดมองกลุ่มคนที่นั่งอยู่เบื้องหน้า โจวฮุ่ยพี่สะใภ้ใหญ่นั่งก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่มุมหนึ่ง ท่าทางแสนรันทดอีกด้านหนึ่งคือสองแม่ลูกสกุลหลิ่ว หลิ่วผิงผู้เป็นมารดากำลังบีบน้ำตาอย่างเอาเป็นเอาตาย ขณะที่หลิ่วหรูเยียนบุตรสาวแสร้งทำเป็นสั่นเทาหวาดกลัวดั่งลูกนกตกน้ำ หวังเรียกคะแนนความสงสารจากถังต้าซานที่นั่งคอตกอยู่ข้าง ๆความเงียบงันอันน่าอึดอัดดำเนินอยู่เพียงอึดใจ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำทว่าแฝงพลังกดดันของต้าเหล่ยจะดังก้องกังวานขึ้น ตัดผ่านเสียงสะอื้นทั้งปวง"ในเมื่อพี่สะใภ้ใหญ่ยืนกรานจะหย่าขาดความสัมพันธ์กับพี่ใหญ่ของข้า ทั้งยังป่าวประกาศไปทั่วว่าสกุลถังเราเป็นคนใจจืดใจดำ... เช่นนั้นก็ดี! ข้าจะไม่ห้ามปรามเด็ดขาด ให้พี่ใหญ่ลงชื่อในใบหย่าเสียเดี๋ยวนี้!""..."คำประกาศคำแรกทำเอาโจวฮุ่ยชะงักกึก ใบหน้าที่เคยเนื

1 สัปดาห์ต่อมา... ณ ร้านบะหมี่สกุลถัง ในตัวเมืองเป่ยหนานข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยว่า หลังจากโจวฮุ่ยหอบห่อผ้ากลับมาบ้านเดิม นางก็ถูกบิดามารดาและพี่ชายใจยักษ์ทุบตีอย่างทารุณ ก่อนจะจับนางล่ามโซ่เตรียมขายให้แก่ตาเฒ่าวัย 60 ปี เพื่อแลกเงินสินสอดก้อนโตส่วนร้านบะหมี่ที่กำลังรุ่งเรืองในตอนนี้ ก็ถูกครอบครัวสกุลโจวยึดครองไปให้ลูกชายคนโตกับสะใภ้ใหญ่บริหารอย่างหน้าชื่นตาบานในขณะที่โจวฮุ่ยกำลังถูกพี่ชายฉุดกระชากขึ้นรถม้าทั้งน้ำตานองหน้าและเสียงหวีดร้องปานจะขาดใจ ท่ามกลางสายตาเวทนาของชาวบ้าน ทันใดนั้น รถม้าของทางการก็แล่นเข้ามาจอดสนิทถังต้าเหล่ยก้าวขาลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม ตามมาด้วยท่านเจ้าเมืองฟ่านเจี้ยน และถังจื่อห่าวที่จ้องมองมารดาที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอมด้วยแววตาที่ร้อนผ่าวสั่นไหว ยามเห็นมารดาถูกทุบตีทำร้ายต่อหน้า แต่เขายังคงจำคำสั่งสอนของท่านอาสี่ได้เป็นอย่างดี มือแกร่งกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน อดทนรอเวลาอย่างสงบนิ่งไม่บุ่มบ่าม"ถ้าข้าไม่มาเห็นกับตา... ข้าคงไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด" ต้าเหล่ยเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก พลางก้าวเท้าเข้าไปในร้านบะหมี่ "...""เดิมทีข้าได้