Alle Kapitel von The Billionaire's Runaway Maid: Kapitel 71 – Kapitel 80

Eduardo De Vera"The People Worth Coming Home To"Isang linggo na ang lumipas mula nang mag-renovate kami ng learning center. Sa De Vera Mansion, maaga akong nagising, mas maaga kaysa dati. Hindi ko binasa ang European market reports; mas pinili kong maglakad-lakad sa hardin. Tahimik ang paligid, pero may kakaibang sigla—ang mga bulaklak namulaklak na naman, naririnig ko ang maids na nagtatawanan sa kusina, at ang mga guard, nagbabatian na parang magkakapatid. Naisip ko, “A house really does sound different when everyone inside is happy.”Narinig ni Mang Ben, ang hardinero, habang naggugupit ng rosas, ngumiti siya, “Because laughter echoes farther than silence, Sir.”Napangiti ako, isinulat ko iyon sa maliit kong notebook.Sa dining room, iba na ang pakiramdam. Si Ashton, tahimik na nagbabasa ng emails. Si Kiarra, abala sa pag-aayos ng lunchbox para kay Letty. Ako, nagtitimpla ng kape. Si Letty, seryoso habang nilalagay ang blueberries sa pancake.“Food has feelings,” sabi niya, para

Larkin Del FuegoIsang umaga pagkatapos ng inauguration ng learning center, dapat normal lang ang lahat—pero may kakaiba. Maaga pa akong dumating sa Del Fuego Corporation. Lively ang lobby, abala ang mga tao, lahat bumabati. Sinuklian ko ng ngiti bawat greeting.Sumabay sa akin si Marcus, hawak ang schedule ng araw.Marcus, casual pero mapanuring tono, “You’ve looked out that window six times.”Nagkunwari akong hindi ko alam ang tinutukoy niya, nakatitig pa rin sa elevator display. “Have I?”Ngumiti siya, halatang alam ang totoo. “You’re waiting.”Kumunot ang noo ko, tunay na nalito. “For what?”Nagkibit-balikat si Marcus, “That’s the interesting part. I don’t think you know.”Tumigil ang usapan, pero hindi ko na natanggal sa isip ko ang sinabi niya.Sa De Vera Holdings, abala ang lahat—Andrea sa meetings, Bea sa HR, Carlo na laging may debate sa Finance, Melissa sa reception, Cherry sa coffee run. Normal lang ang lahat, pero napansin ni Kiarra na ilang beses siyang napalingon sa hall

Kiarra De VeraMartes ng umaga—isa pang tahimik, ordinaryong araw. Walang misteryo, walang banta, walang nagmamadaling investigator. De Vera Holdings, buhay na buhay: mga empleyado nagbabatian, maintenance naglalagay ng bagong ilaw, HR busy sa interviews, marketing nag-aaway tungkol sa kulay ng campaign, finance stressed na kahit 8:30 pa lang.Pumasok si Andrea, bitbit ang tatlong folder, kalmado na parang sanay na sanay na sa ganitong umaga.Andrea, maayos ang tono, “Good morning, Ma’am. The board presentation is ready. Legal approved the contracts. Marketing wants your opinion.”Sinulyapan ko siya, sabay stretching ng balikat. “It’s only eight-thirty. How is everyone already panicking?”Natatawa siya. Parang alam na niya—ganito talaga ang buhay namin.Biglang may construction delay sa charity learning center. Kailangan ng structural decision. Lahat may suwestyon: engineers, architects, consultants.Hindi ko namalayan, bigla akong nagsabi, “Let’s ask Larkin.”Tumahimik ang lahat. Dah

Larkin Del FuegoHindi ko inasahan na darating ang umaga na hindi ko na babatiin ang sarili ko ng lungkot. Sa penthouse, mas maaga akong gumising sa dati—pero hindi para magbasa ng financial report, kundi para magtimpla ng sariling kape, diligan ang maliit na bonsai na bigay ni Morcan, at buksan ang balcony para panoorin ang lungsod na unti-unting nagigising. Sa unang beses sa matagal na panahon, may kapayapaan akong nararamdaman. Mas magaan ang katawan ko, mas tahimik ang isip, mas madali ang bawat paghinga.Dumating si Morcan, may dala pa ring folder, pero napahinto nang mapansin ang atmosphere.Morcan, nakangiti, “You’re humming.”Napaangat ang kilay ko, hindi ko namalayan. “…Was I?”Napatawa siya, “You used to terrify elevators.”Napangiti ako, “I’ve improved.”Ngumiti siya, malalim. “That’s not what I meant.”Hindi ko agad naintindihan. Pero alam kong may ibig siyang sabihin na hindi ko pa kayang pangalanan.Hindi pulong ang agenda ngayon. Imbes, tinawag ni Eduardo lahat—Del Fueg

Larkin Del FuegoMonday mornings used to mean nothing to me except deadlines and numbers, but today, the hum inside Del Fuego Corporation feels different—almost like a playlist you didn’t realize you missed. The lobby’s alive with the sound of receptionists laughing about last night’s teleserye, security swapping dad jokes, and a group of interns whispering nervously over their first client presentation. Someone in Facilities is already apologizing about the broken coffee machine.Marcus is kneeling beside it, sleeves rolled, looking like a man trying to disarm a bomb."I have an MBA," he groans, wrestling with the filter.Isabella leans against the counter, arms folded, smirking. "Apparently not in coffee repair."The interns snort. Someone snaps a photo.I catch the tail end of the banter as I pass, but instead of just walking by, I crouch beside Marcus, rolling up my sleeves with a grin."Did anyone try plugging it in?" I ask, keeping my tone light.Everyone freezes. Marcus checks