All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 191 - Chapter 200

Kiarra De Vera’s POVNanatili ang kamay ko sa kamay ni Larkin habang nakatayo kami sa harap ng lumang pinto. Parang may sariling buhay ang katahimikan dito—lumalalim, sumisiksik sa mga sulok ng bahay, halos marinig mo ang bawat tibok ng puso mo.“May susi ka ba?” bulong ko, pilit kong pinapalakas ang loob.Umiling si Larkin, kunwari seryoso. “Wala.”Napairap ako, pilit binabawi ang kaba. “Useful.”Nagbuntong-hininga siya. “Thank you.”“You're welcome.”Napangiti siya, pero saglit lang iyon—nawala rin nang muling tumingin siya sa pinto. May kumikirot sa dibdib ko. Hindi takot. Curiosity. At marahil, kaunting kaba.“Sa tingin mo, bakit naka-lock?” tanong ko.Tiningnan niya ang lumang handle. “Maybe because nobody's been here in years.”“That's not an answer.”“It’s the only one I have.”Napabuntong-hininga ako. “Then let's find out.”Napansin ni Larkin ang lumang gabinete sa tabi ng pinto. Dahan-dahan niyang itinulak, at sa likod nito, may maliit na susi na nakasabit sa hook.Napatingin

Kiarra De Vera’s POVHindi pa tapos ang huling plano ng renovation nang biglang nag-ring ang phone ko. Tiningnan ko agad ang screen.Andrea.Sinagot ko, agad nag-shift sa professional mode.“Yes?”“Ma’am, may urgent meeting request from the board.”Napatuwid ako ng upo. “Today?”“Yes, ma’am.”“Who requested it?”Sandaling katahimikan.“The chairman.”Napabuntong-hininga ako. Of course. “I’ll be there.”Pagbaba ko ng tawag, napatingin ako sa kabila ng sala—si Larkin, nakayuko sa mga papeles. Napansin niyang tumahimik ako.“Problem?”“Board meeting.”“About Victor?”“Probably.”Tumango siya, bumalik sa ginagawa.Tinitigan ko siya. “That’s it?”Tumingin siya, nakangiti. “What do you want me to say?”Umiling ako, hindi mapigilan ang ngiti. Hindi niya ako inaalok samahan. Hindi niya pinipilit na siya ang sumalo sa problema.“You can handle it,” sagot niya, simple, buo.Doon lang ako napangiti ng malalim.“Thank you.”Pagdating sa boardroom ng De Vera Holdings, puno na ng tao. Executives, l

Kiarra De Vera’s POVNag-iba ang mundo ko nitong mga huling linggo. Hindi na lang ako basta anak ni Eduardo De Vera; ako na si Kiarra, project lead, babae sa likod ng bagong headquarters sa Batangas. Ngayon, mag-isa akong dumalo sa isang luncheon para sa project—wala si Larkin, may sariling business meeting siya sa syudad.Okay lang 'yon. Wala namang issue sa amin ni Larkin na hiwalay ang schedules namin ngayon. Sa totoo lang, ang sarap nung pakiramdam na independent. Ang dami kong nakausap na investors, mga executives, mga taong dati, sa pangalan ng tatay ko lang ako kilala.Isang matandang negosyante ang ngumiti sa akin.“Malaki na ang pangalan mo ngayon, Ms. De Vera.”Ngumiti ako. “Sinusubukan lang.”Sumingit ang kasamahan niya, pabiro.“Sa bilis ng asenso mo, baka hindi ka na ipakilala bilang anak ni Eduardo De Vera!”Napatawa ako. “Sana nga po.”Pakiramdam ko, sa wakas, nakikita na nila ako bilang sarili kong tao.Habang break, naglakad ako papunta sa coffee station. Tahimik akon

Kiarra De Vera’s POVNagising ako kinabukasan na may isang desisyon:Hindi ko iisipin si Ariana.O, yun ang sinabi ko sa sarili ko.Naligo ako, nagbihis, nagbasa ng email, sumabak sa dalawang meeting, at natapos ang kape ko nang hindi nagche-check ng social media.Maayos ang lahat.Hanggang pumasok si Damien sa opisina ko.“Good morning,” bati niya.Napatingin ako. “Morning.”Iniabot niya ang folder. “For your review.”Binuksan ko. “The Santillan project?”“Yes.”Sinuri ko ang unang ilang pahina—sapat para mapansin ang isang pangalan.Montecillo Holdings.Napahinto ang mata ko. Napansin ni Damien. Siyempre.“You know her?” tanong niya, kalmado.Tumingin ako. “Ariana?”Tumango siya. “You’ve met her?”“Not personally.”Sumandal siya sa desk. “You’ll meet her today.”Parang biglang may sumikip sa sikmura ko. “Today?”“She’s joining the meeting this afternoon.”Sinara ko ang folder. “Of course she is.”Pinagmasdan ako ni Damien. “You okay?”“I'm fine.”Ngumiti siya, pilyo. “You really nee

Kiarra De Vera's POVHindi ako nakatulog nang maayos. Pilit kong pinipikit ang mga mata, pero paulit-ulit lang na bumabalik sa isip ko ang huling gabi. Ang paraan ng pagkakaupo ni Larkin, ang bigat ng kanyang tinig, at ang mga salitang,“I can’t tell you yet.”Hindi ko alam kung dapat ba akong magalit o malungkot, kung may karapatan ba akong magtanong, o kung ako na lang talaga ang hindi nakakabatid ng buong kwento. Parang ako na lang ang naiwan sa dilim, habang ang mundo sa paligid ko ay may nalalaman na ako mismo ang hindi binigyan ng pagkakataong makialam.Kanina pa ako nagbabalik-balik sa kama, kinukutya ng mga imahe—yung mga litrato nila ni Ariana, yung mga comments na para bang may alam silang hindi ko alam, yung mga titig ng mga tao sa opisina na parang hinihintay lang akong bumigay. Ramdam ko ang bigat ng cellphone sa tabi ng unan. Gusto kong magpadala ng mensahe, gusto kong itanong, pero ang pride ko’y pilit na pumipigil.Bandang alas-dos ng madaling araw, sumuko rin ako. Din