All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 201 - Chapter 210

Kiarra De Vera's POVKinabukasan, tinanggap ko na opisyal ang posisyon. Tinawag ang board, inaprubahan lahat. Proud si Papa. Supportive si Ashton. Pati si Damien, napangiti at napailing.“International expansion?” tanong nito sa akin.“Apparently," maiksing sagot ko sa kanya. Sumipol siya at tumingin sa akin, mababakas sa kanyang mga mata ang labis na paghanga. “Look at you.” Porud na proud na sabi niya sa akin. Napailing ako habang natatawa.“Don't make a big deal out of it.”“I'm absolutely making a big deal out of it.”Ngumiti siya, parang proud na proud talaga siya sa akin, which makes me more confident of myself. “You're leaving us," kunwari ay malungkot na sabi niya sa akin. “For work," nakangiting sagot ko sa kanya. “Same thing.”Tumawa ako, ramdam ang supporta.Lumapit si Ashton matapos ang meeting, kaswal na tinanong ako.“You nervous?”Tumango ako.“A little.”“Good.”Napatingin ako, nagtatanong.“Why good?”“Because being nervous means you care.”Pinag-isipan niya san

Kiarra De Vera's POV“New country. New people. New expectations,” dagdag ko, nilalaro ang gilid ng papel. “And you.”“Me?” tanong niya, mahina.“Yeah,” sagot ko, pilit ngumiti.“Why me?”“Because I’ve gotten used to having you around,” sagot ko, ibinaba ang tingin.Tahimik siya. “I don’t like that I’m going to have to get used to not having you around,” dagdag ko, pilit pinapagaan ang boses.Hinawakan niya ang kamay ko. “You don’t have to get used to it,” sabi niya, malumanay ang mga mata.Napatingin ako sa kanya. “Why?”“Because I’m still going to be here,” sagot niya, marahang hinihimas ang kamay ko.“Distance doesn’t erase anything,” dagdag pa niya.“Sometimes it changes things,” sagot ko, napabuntong-hininga.“I know,” sabi niya, tumango.“People change.”“I know.”“Relationships change.”“I know.”Napatingin ako sa kanya. “Then why aren’t you worried?”Ngumiti siya, malumanay. “Because I’m not dating the person you are today,” sagot niya.Napakunot ang noo ko. “What?”“I’m dating

Kiarra De Vera's POVThat evening, nag-dinner kami kasama ang pamilya ko. Wala namang formal, pero habang nakaupo kami sa table, ramdam kong alam ng lahat na malapit na akong umalis.Ashton was the first to bring it up. “So, three days,” sambit niya habang hinihiwa ang pagkain at sumulyap sa akin.“Don't remind me,” sagot ko, napapailing.“I'm just counting," sabi namann niua sa akin.“Stop counting.”“Why?”“Because I'm already doing it in my head.”Tumawa si Ashton. “Fair.”Napansin kong ngumiti si Larkin sa tabi ko, kaya tinapunan ko siya ng tingin.“What?” tanonhg ko sa kanya. “Nothing,” sagot niya habang umiinom ng tubig.“You're smiling.” Napailing na lang ako.Matapos ang hapunan, habang abala ang iba sa kwento at habang nagliligpit ang mga tita ko, lumapit si Ashton sa akin at bahagyang sumandal sa counter.“You're nervous,” bulong niya.“A little,” sagot ko, habang nakatitig lang sa baso ko.“Just don't spend the whole trip worrying about what's happening here.”Napatingin a

LARKIN DEL FUEGO'S POVHindi ko agad mapakali pagkatapos ko siyang ihatid sa airport. Nasa loob pa rin ako ng kotse, nakahinto sa parking lot. Nakapatay ang makina, tahimik, pero ang utak ko parang hindi matigil sa ingay. Hawak-hawak ko pa rin yung phone ko, paulit-ulit na tinititigan ang messenger thread namin.Napailing ako at napatawa ng mahina.“Ano bang hinihintay mo?” bulong ko sa sarili. “Hindi pa nga siya nakakarating.”Tumunog bigla ang phone. Sandaling tumalon ang puso ko, pero agad ding bumalik sa normal nang makita ko kung sino.“Ashton,” binasa ko sa isip.Sinagot ko ang tawag.“You’re still there?” tanong niya, halatang natatawa.“I’m leaving,” sagot ko, sabay start ng makina.“You’ve been saying that for fifteen minutes.”“I was saying goodbye.”“She already left, bro.”Napangiti ako, napailing. Minsan, kailangan mo talaga ng kaibigan na prangka. Hindi mo pwedeng lokohin ang sarili mo ng matagal.Pag-uwi ko sa apartment, automatic na lumabas sa bibig ko ang,“I’m home.”

LARKIN DEL FUEGO'S POVMagaan ang simoy ng umaga pero parang may kulang, parang may tahimik na puwang sa tabi ko habang nagising ako. Instinctively, inabot ko ang kabila ng kama—malamig, walang tao, at doon ko naalala… wala si Kiarra. Nasa ibang bansa pa rin siya, lumalaban sa jet lag at sariling takot. Napangiti ako ng mahina, kahit medyo mahapdi ang pakiramdam. Hinila ko ang phone, hoping for a message, kahit isang sticker lang sana. Wala pa rin.“Busy girl,” bulong ko, pilit na pinapakalma ang sarili. Okay lang. Alam kong hindi lang ako ang may bagong sinusubukang routine.Nagbihis ako para sa trabaho, sinimulan ang araw na parang normal lang, pero bawat galaw, ramdam ko ang pagbabago. Mas tahimik ang apartment, mas mabilis ang routine, pero mas malaki ang espasyo na iniwan niya. Hindi masakit, pero ramdam.Sa opisina, halos hindi na ako makaahon sa sunod-sunod na meetings. May mga briefing, calls, at endless na diskusyon tungkol sa restructuring ng kumpanya. Nagdala ito ng bago at