All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 211 - Chapter 220

KIARRA DE VERA'S POVHindi pa sumisikat ang araw, gising na ako. Hindi dahil excited ako, kundi dahil sa message ni Ethan kagabi na parang ghost sa isip ko: We need to talk before tomorrow’s meeting.Pinilit kong bumalik sa tulog, pero wala—ang ending, nakatitig lang ako sa kisame, iniisip kung ito ba ‘yung sign na dapat na akong mag-alala. Kinuha ko ang phone, nagbakasakali na may bagong message si Larkin. Sakto, may isa mula kagabi.I’m proud of you.Napangiti ako, kahit may kaba pa ring kumakapit sa dibdib ko. Tinype ko, I’m nervous, pero dinelete ko rin. Ayoko namang magpaka-damsel ngayon. Sa halip, nag-send ako ng pinaka-safe na reply: Good morning.Halos agad, nag-reply siya.Morning. Eat.Napailing ako, natatawa. “Bossy,” bulong ko, pero hindi ko rin mapigilang mapangiti habang binabasa ‘yon. Swerte ko pa rin, kahit malayo siya, personal alarm clock at food police ko pa rin.Maaga akong dumating sa opisina. Inabutan ko si Ethan, seryoso ang mukha, walang halong biro ngayon. Par

LARKIN DEL FUEGO'S POVMaaga pa lang, nasa opisina na ako. Hindi dahil sa sipag, kundi dahil hindi ko rin alam kung saan ko gustong mapunta yung araw ko. Sa totoo lang, bawat pag-ikot ng upuan, parang naghahanap ako ng distraction. Hanggang sa biglang dumating yung executive na nakausap ko nung isang araw—seryosong mukha, bitbit ang folder na parang vault ng secrets.“It’s official,” sabi niya habang tinutulak ang folder sa harap ko. “The board approved the position.”Tumingin ako, binasa ang nakalagay. Mas mataas na posisyon. Mas malaking sahod, mas maraming responsibility, mas malawak ang coverage—at, siyempre, mas madalas na biyahe sa labas ng bansa.Napaupo ako nang mas diretsong likod, parang biglang tumigas ang spine ko. “What’s the catch?” tanong ko, di maiwasang magtaas ng kilay.Ngumiti ang executive, parang sanay na sanay sa ganitong usapan. “There’s always a catch,” sagot niya, sabay baba ng boses. Kailangan ko raw mag-spend ng ilang linggo abroad bawat quarter. Internation

KIARRA DE VERA'S POVPagpasok ko pa lang sa opisina, ramdam ko na ang bigat ng araw. Hindi ito kaba na parang takot kundi yung uri ng anticipation na parang may nakaabang na bagong simula. Nakaupo na si Ethan sa conference room, at sa harap niya, nandoon ang proposal—mas makapal, mas pormal, at mas totoo kaysa dati.“Finalized na ‘yan,” sabi niya habang ini-slide papunta sa akin ang folder. “Regional Expansion Director. Six months initial, tapos may option for extension.”Tahimik akong nagbasa, sinisiyasat bawat detalye. Hindi na ako yung tipong mapapa-wow o kakabahan agad. Mas maingat akong magtanong ngayon, mas matino, at mas alam ko na ang gusto kong malaman. Pinuntirya ko ang specifics—gaano kalawak ang authority ko, sino ang magrereport, anong mangyayari after six months, may tsansa ba na umuwi ako regularly, possible bang eventually remote ang pamamalakad ko sa Manila?Habang sumasagot si Ethan sa bawat tanong, napansin kong napapangiti siya. Hindi ‘yung ngiti ng boss na tuwang-

KIARRA DE VERA’S POVIba ang umaga matapos ang pagbisita ni Larkin. Nagising akong siya ang katabi ko—unang pagkakataon sa matagal na panahon na hindi ko kailangan abutin ang cellphone ko para lang makita ang mukha niya. Lumingon lang ako, at naroon na siya, mahimbing pa ring natutulog, magulo ang buhok, isang braso nakapatong sa unan kung saan ako dati nakahiga. Napangiti ako, tahimik ko siyang pinagmasdan.  “Nakatitig ka,” mahina niyang sambit, hindi pa rin dumidilat.Napailing ako at pinigilan ang tawa.  “Gising ka na pala?”  “Unfortunately,” sagot niya, may ngiti sa labi.Sinabihan ko siyang matulog pa ulit at hinila ko ang kumot pataas sa kanya.  “Hindi ko magawa, eh… may nakatitig kasi sakin.”  “Edi pumikit ka ulit.”Binuksan niya ang isang mata at tinitigan ako.  “Bossy.”  “Natuto lang sa’yo.”Mahinang natawa si Larkin. Ilang minuto kaming nagkasarilinan—walang tawag, walang time difference, walang airport na kailangang habulin. Kami lang dalawa. Pero bumalik rin ang rea

LARKIN DEL FUEGO'S POVHindi ako nakatulog buong gabi, hindi dahil sa dami ng email na natanggap ko, kundi dahil sa isang pangalan na paulit-ulit bumabalik sa isip ko—Kiarra. Sa unang bugso ng liwanag, nilibot ko ang bawat dokumentong kaya kong buksan, hinanap ko ang lohika sa likod ng mga lumang kasunduan na may kinalaman sa holdings ng pamilya. Mas binabasa ko, mas lalo akong nalilito. May mga legal na papeles na ginawa pa bago pa kami ni Kiarra nagkaroon ng sariling buhay, at sa hindi ko maintindihang paraan, nasama ang pangalan niya sa isang restructuring plan.Kinuha ko ang telepono, at sa pagkakataong ito, hindi ako nag-message—tinawagan ko siya mismo. Ilang ring lang, sinagot niya.“Good morning.”“Good morning,” sagot ko, sinubukang gawing casual ang tono pero ramdam sa boses ko ang pag-aalala. “Did you know about the family documents?”Saglit siyang natahimik. “No.”Umupo ako, pilit na kinakalma ang sarili. “Okay.”“Why?” tanong niya, halatang alerto.Nag-alinlangan ako sanda