บททั้งหมดของ The Billionaire's Runaway Maid: บทที่ 431 - บทที่ 440

Tatlong buwan ang mabilis na lumipas matapos ang gabi sa Subic terminal.Ang dambuhalang Montenegro Group—ang pamilyang naghari at naghasik ng dilim sa loob ng tatlong dekada—ay tuluyan nang nagiba. Si Uncle Julian at Uncle Hector ay kasalukuyang nakakulong sa high-security facility nang walang karapatang mag-piyansa habang binabasa ang napakaraming habla ng murder, money laundering, at treason laban sa kanila. Ang lahat ng illegal assets at bogus bank accounts ng pamilya ay pormal nang naisara at naisalin sa gobyerno at sa pondo ng pamilya Cortez.Sa kauna-unahang pagkakataon sa aking buhay, pakiramdam ko ay nakakahinga ako nang maluwag. Walang nagmamanman sa bawat galaw ko. Walang mga lihim na kailangang itago.Nakatayo ako sa balkonahe ng bagong cliffside estate ni Gabriel sa Tagaytay. Ang malamig na hangin ng hapon at ang tanawin ng Taal Lake sa ibaba ay nagpapakalma sa aking sistema. Suot ko ang isang simpleng cream silk dress habang hawak ang isang mainit na tasa ng chamomile te

Maliwanag ang mga ilaw na sumasayaw sa loob ng El Gran Teatro de la Noche, isa sa mga pinakasikat at eksklusibong klab sa gitna ng Barcelona, Spain. Ang amoy ng mamahaling alak, mamahaling pabango ng mga mayayamang banyaga, at ang mahinang tugtog ng jazz saxophone ay naghahalo sa hangin. Sa likod ng entablado, abala ang lahat sa pag-aayos. Ang mga tagasayaw ay pabalik-balik habang naglalagay ng pampaganda, nag-aayos ng kanilang mga pluma, at nagpapakintab ng kanilang mga sapatos.Ngunit sa gitna ng ingay at gulo sa backstage, may isang babaeng tahimik na nakatayo sa harap ng malaking salamin.Si Venice Sandoval. O mas kilala ng buong Europe bilang si "Lady V".Isang makintab at kulay pulang corset na pinalamutian ng mga kristal ang nakabalot sa kanyang balingkinitang katawan. Ang kanyang mahabang maitim na buhok ay nakalugay at may malalaking kurba sa dulo, at ang kanyang mga labi ay nagniningning sa kulay ng pulang rosas. Sa panlabas na anyo, siya ang larawan ng kagandahan, kagandaha

VENICE’S POVNakatayo si Iuhence sa gitna ng napakalawak niyang sala. Suot niya ang isang itim na polo na bahagyang nakatupi ang mga braso, at hawak niya sa isang kamay ang isang baso ng whiskey. Mas tumangkad siya, mas lumapad ang kanyang mga balikat, at ang kanyang mga mata na kulay abo—malamig na katulad ng yelo. Wala na doon ang binatang minsan kong minahal nang buong-buo."Pumasok ka," malamig niyang utos nang hindi man lang ako tinititigan nang matagal.Dahan-dahan akong pumasok at narinig ko ang kusang pagpikit at pag-lock ng pinto sa aking likuran. Bawat hakbang ko sa mamahaling marble floor ay parang may lagutok sa aking dibdib. Huminto ako ilang hakbang ang layo sa kanya, habang nanginginig ang aking mga kamay na nakakuyom sa gilid ng aking damit."Iuhence... salamat sa pagharap mo sa akin—""Iwasan mo ang mga walang kuwentang pasakalye, Venice," putol niya sa akin habang nagsasalin muli ng inumin sa kanyang baso. Ang tunog ng yelo sa baso ay umalingawngaw sa tahimik na sili

IUHENCE’S POVNagising ako habang bumabaon ang liwanag ng umaga sa malaking bintana ng aking silid. Mabilis kong ikinuskos ang aking mga kamay sa aking mukha habang mabilis na kumakabog ang aking dibdib. Agad kong nilingon ang kabilang panig ng kama.Booths at basag na kumot lamang ang naroroon. Walang Venice."Venice?" sigaw ko habang mabilis na bumabangon.Naalala ko agad ang bawat detalye ng nagdaang gabi. Ang kanyang panginginig, ang mga luhang tahimik na dumaloy sa kanyang mga pisngi, at ang patunay na ako ang kauna-unahang lalaki na humawak sa kanyang katawan. Napatitig ako sa puting linen ng kama kung saan naroroon ang pulang marka ng kanyang pagkadalaga.Nanginig ang aking mga kamay. Puno ng kalituhan at gulo ang aking utak. Bakit? Kung isa siyang burlesque dancer na naghuhubad at nagbebenta ng alindog sa Europe, bakit virgin pa siya? At bakit siya umalis pagkatapos kong ibigay ang tatlong milyong piso?Dali-dali akong nagsuot ng pantalon at patakbong lumabas ng penthouse. "Gu

VENICE’S POVNapakalamig ng hangin sa Geneva, ngunit sa loob ng pribadong kuwarto ng ospital, ang init ng maliit na sanggol na nakapatong sa aking dibdib ang nagpainit sa buo kong pagkatao.Dahan-dahan kong hinaplos ang malambot at kulay-rosas niyang pisngi. Ang kanyang napakaliit na mga daliri ay mahigpit na nakahawak sa aking hinlalaki. Nang dahan-dahan niyang imulat ang kanyang mga mata, napatigil ako sa paghinga.Kulay abo. Isang napakagandang kulay ng abo na katulad na katulad ng mga mata ng kanyang ama."Diyos ko, Venice... ang ganda-ganda ng pamangkin ko!" bulalas ni Jazzy habang nakadungaw sa amin, habang pilit na pinupunasan ang kanyang luha gamit ang mamahaling panyo. "Kamukhang-kamukha ng bilyonaryong iyon! Walang itinapon, girl! Talagang pinaubaya mo ang buong DNA!"Napangiti ako nang bahagya habang patuloy na pumapatak ang aking mga luha. "Siya si Violet, Jazzy. Violet Morgan... ang tanging alaala na naiwan sa akin ng lalaking minahal at mamahalin ko pa rin habang buhay."