جميع فصول : الفصل -الفصل 20

บทที่ 11: อาณาเขตที่ถูกกลืนกินนลินก้าวเท้าออกจากห้องพักแพทย์ แผ่นหลังบอบบางชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ หญิงสาวพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูไม้สีเข้ม ระบายลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมาทางปากช้าๆ ก้อนเนื้อในอกซ้ายยังคงเต้นระรัวและกระแทกกระทั้นจนรู้สึกปวดหนึบ สัมผัสอุ่นจัดจากริมฝีปากสากที่ขบเม้มลงบนฐานลำคอยังคงทิ้งร่องรอยความร้อนผ่าวเอาไว้ประทับตราความเป็นเจ้าของเธอรีบยกมือขึ้นติดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุดให้เรียบร้อยตามเดิม จัดคอเสื้อให้ตั้งขึ้นเพื่อปกปิดรอยช้ำสีแดงเข้มที่เพิ่งถูกย้ำรอยใหม่ นลินปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะเดินกลับไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังแผนกบริหารช่วงเวลาที่เหลือของวันผ่านไปอย่างเชื่องช้า นลินพยายามจดจ่ออยู่กับกองเอกสารและตารางการนัดหมายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ภาพนัยน์ตาสีรัตติกาลที่วาวโรจน์ด้วยความหึงหวงของเขตแดนกลับฉายซ้อนทับขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่เคยเห็นเขาน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน ความดุดันของเขาซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์คุณหมอผู้สุขุมได้อย่างแนบเนียนจนน่าตกใจเวลาห้าโมงเย็นตรง นลินเก็บของลงกระเป๋าสะพายใบเก่า กล่าวลาพนักงานรุ่นพี่ในแผนก แล้วเดินตรงไปยังลานจอดรถวีไอพีตาม

บทที่ 13: ร่องรอยของความหวงแหนแสงสว่างจากโคมไฟหัวเตียงที่ถูกหรี่จนเกือบสุดสาดส่องกระทบผิวกายขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยรักสีเข้ม นลินขยับตัวตื่นขึ้นมากลางดึก ความเจ็บร้าวแล่นปราดไปทั่วช่วงล่างและแผ่นหลัง หญิงสาวนิ่วหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความปวดระบมที่เกิดจากบทลงโทษอันดิบเถื่อนหน้ากระจกบานใหญ่เมื่อหลายชั่วโมงก่อนท่อนแขนแกร่งที่พาดทับอยู่บนเอวคอดขยับรัดแน่นขึ้นตามสัญชาตญาณ เขตแดนยังไม่ตื่น แต่การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของคนในอ้อมกอดก็มากพอที่จะทำให้ร่างกายของเขาตอบสนองเพื่อกักขังเธอไว้นลินนอนนิ่ง ปล่อยให้จังหวะการเต้นของหัวใจที่แผ่นหลังซึมซับไออุ่นจากแผงอกกว้าง เธอมองฝ่ามือใหญ่ที่วางทาบอยู่บนหน้าท้องของตัวเอง ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก ผู้ชายคนนี้ใจร้าย ดุดัน และทำลายศักดิ์ศรีของเธอจนย่อยยับ แต่ในขณะเดียวกัน อ้อมกอดของเขากลับเป็นสถานที่เดียวในโลกที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเวลาเจ็ดโมงเช้า นลินตัดสินใจฝืนความเจ็บปวด ค่อยๆ ยกท่อนแขนหนาออกจากเอวอย่างเบามือที่สุด หญิงสาวหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดทรวงอกเปลือยเปล่า ขาเรียวแตะลงบนพื้นพรม แต่ทันทีที่ทิ้งน้ำหนักตัวลงไป ความเจ

บทที่ 15: รอยร้าวของกำแพงรสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและคลุ้มคลั่งค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอ้อยอิ่งและลึกซึ้ง ริมฝีปากหยักลึกบดคลึงกลีบปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปาก ซึมซับหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาแตะขอบริมฝีปากของคนในอ้อมแขนนลินหลับตาแน่น สองมือที่เคยวางผลักแผงอกกว้างเปลี่ยนเป็นกำเสื้อยืดสีดำของเขาไว้จนยับย่น ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านไปกับสัมผัสที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งของผู้ชายตรงหน้า เขาบอกว่าไม่จำเป็นต้องพูดคำว่ารัก แต่ทุกจังหวะการบดจูบกลับเต็มไปด้วยความโหยหาและหวงแหนอย่างรุนแรงเขตแดนถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดเหนือปลายจมูกรั้น ชายหนุ่มทาบหน้าผากของตัวเองลงกับหน้าผากมน นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มักจะเย็นชาเสมอหลุบมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา นิ้วโป้งสากเกลี่ยหยาดน้ำใสออกจากพวงแก้มให้อย่างแผ่วเบาความเงียบโรยตัวลงมาครอบคลุมพื้นที่ห้องนั่งเล่น มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่ดังสอดประสานกัน"หยุดร้องไห้ได้แล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากว่าปกติ "ตาบวมเป่งแบบนี้ พรุ่งนี้เพื่อนเธอมาเห็นจะหา

บทที่ 17: รอยประทับในความลับความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักแพทย์ส่วนตัวปะทะเข้ากับผิวเนื้อที่ชื้นเหงื่อ นลินยืนพิงขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สองมือเล็กกำขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อพยุงเรียวขาที่ยังคงสั่นเทาจากการถูกตักตวงความหอมหวานอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจของเธอยังคงติดขัด หน้าอกอวบอิ่มภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนสะท้อนขึ้นลงอย่างหนักหน่วงเขตแดนยืนซ้อนอยู่ด้านหน้า ชายหนุ่มติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้เธอจนครบทุกเม็ดอย่างใจเย็น ปลายนิ้วสากที่เพิ่งสร้างความปั่นป่วนให้ร่างกายเธอเมื่อครู่ บัดนี้กำลังจัดระเบียบคอเสื้อให้ตั้งขึ้นเพื่อปกปิดรอยช้ำสีแดงเข้มที่เขาเพิ่งทำสัญลักษณ์ทับลงไปใหม่ความเงียบโรยตัวลงมา มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน เขตแดนดึงเสื้อกาวน์สีขาวของตัวเองให้เข้าที่ รูดซิปกางเกงสแล็กและจัดเข็มขัดให้เรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท่าทีสุขุมและเยือกเย็นของเขากลับมาประทับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง ขัดแย้งกับความดิบเถื่อนป่าเถื่อนเมื่อสิบนาทีก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง"ยืนไหวไหม"เสียงทุ้มต่ำทำลายความเงียบ นัยน์ตาสีรัตติกาลหลุบมองคนที่เอาแต่ก้มหน้างุดมองปลายเท้าตัวเอง"ไหวค่ะ" นลินตอบเสียงอู้

บทที่ 19: กำแพงที่มองไม่เห็นริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำพูดที่กำลังจะหลุดออกจากปากของนลิน จูบของเขตแดนครั้งนี้ไม่ได้มีความป่าเถื่อนหรือดุดันเหมือนการลงทัณฑ์ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอ้อยอิ่ง ลึกซึ้ง และเรียกร้องการตอบสนองอย่างเอาแต่ใจชายหนุ่มบดคลึงกลีบปากอิ่มช้าๆ สอดแทรกเรียวลิ้นร้อนชื้นเข้าไปตักตวงความหอมหวานภายในโพรงปาก นลินหลับตาลง สองมือเล็กที่เคยวางอยู่บนแผงอกกว้างเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อยืดสีดำของเขาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านไปกับรสจูบที่สูบเอาเรี่ยวแรงของเธอไปจนหมดสิ้นเขตแดนถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดเหนือปลายจมูกรั้น นัยน์ตาสีรัตติกาลหลุบมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อ นิ้วโป้งสากเกลี่ยริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเบาๆ"ตัวสั่นขนาดนี้ หนาวหรือไง" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบถามนลินส่ายหน้าไปมา ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ "พี่เขต... ลุกขึ้นก่อนเถอะค่ะ ลินหนัก"ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ยอมหยัดตัวลุกขึ้นนั่งบนเบาะโซฟาตามเดิม แต่ก็ไม่วายดึงร่างบางให้ลุกขึ้นมานั่งซ้อนเกยอยู่บนตักกว้างของเขา ท่อนแขนแกร่งตวัดรัดเอวคอดไว้หลวมๆ ป้องกันไม่ให้เธอข