รักร้ายใต้เสื้อกราวน์

บทที่ 2: พื้นที่อันตรายความเงียบที่น่าอึดอัดโรยตัวลงมาครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด นลินยืนตัวแข็งทื่อ ฝ่ามือเล็กกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเนื้อเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา เธอรู้ดีว่าเขตแดนเป็นคนใจร้าย แต่ไม่คิดว่าเขาจะไร้ความปรานีถึงขั้นไล่ผู้หญิงคนหนึ่งออกจากห้องในเวลาเกือบเที่ยงคืนแบบนี้นัยน์ตาสีเข้มจัดของศัลยแพทย์หนุ่มจับจ้องใบหน้าซีดเผือดของอีกฝ่าย ไร้ซึ่งความสงสาร มีเพียงความรำคาญใจที่ฉายชัด เขตแดนเพิ่งผ่านเคสผ่าตัดมาราธอนสิบสองชั่วโมงเต็ม ร่างกายของเขาต้องการเพียงการอาบน้ำอุ่นๆ แอลกอฮอล์สักแก้ว และเตียงนอนนุ่มๆ ไม่ใช่การกลับมาเจอเพื่อนของน้องสาวยืนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ในครัวของตัวเอง"รอให้ฉันไปลากกระเป๋าเธอออกมาให้หรือไง"เสียงทุ้มกดต่ำลงอีกระดับ สัญญาณอันตรายเตือนให้รู้ว่าความอดทนของเขากำลังจะหมดลง"ลินไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ" หญิงสาวก้มหน้างุด พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ "ขอโทษที่เข้ามารบกวนพื้นที่ส่วนตัวของคุณหมอนะคะ"สรรพนามที่เปลี่ยนไปกะทันหันบวกกับน้ำเสียงสั่นพร่าทำให้จังหวะการหายใจของเขตแดนสะดุดไปเสี้ยววินาที ร่างเล็กเดินเบี่ยงตัวผ่านหน้าเขาเพื่อตรงไปยังห้องนอนเล็ก

บทที่ 4: ใต้ปีกมาเฟียกาวน์บรรยากาศในรถยุโรปคันหรูเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ นลินนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะหนังฝั่งผู้โดยสาร สองมือบีบกระเป๋าสะพายใบเก่าที่วางอยู่บนตักแน่น วันนี้เธอเลือกใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวกับกระโปรงทรงสอบสีดำยาวคลุมเข่า เป็นชุดที่ดูเรียบร้อยที่สุดเท่าที่มีในกระเป๋าเดินทางเขตแดนหมุนพวงมาลัยด้วยมือเดียว สายตาจดจ้องมองถนนเบื้องหน้า นัยน์ตาสีเข้มภายใต้แว่นกันแดดราคาแพงดูอ่านยากเช่นเคย ตลอดการเดินทางเขาแทบไม่พูดอะไรเลยนอกจากสั่งให้เธอคาดเข็มขัดนิรภัยเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง นลินก็เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ความกังวลเรื่องการเริ่มต้นงานใหม่ผสมปนเปกับความกดดันที่ต้องเดินเคียงข้างผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในที่แห่งนี้เขตแดนดับเครื่องยนต์ ถอดแว่นกันแดดออกแล้วหันมามองคนข้างๆ"จำที่ฉันบอกเมื่อคืนได้ใช่ไหม""จำได้ค่ะ ที่ทำงานเราคือเจ้านายกับลูกน้อง ลินจะไม่บอกใครว่าเรารู้จักกันมาก่อน" นลินตอบรับเสียงเบา"ลงไปได้แล้ว กดลิฟต์ขึ้นไปชั้นสิบเจ็ด ถามหาคุณสมศรี บอกว่าฉันส่งมา"นลินพยักหน้ารับ เปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปยืนบนพื้นคอนกรีต เธอ

บทที่ 6: เส้นแบ่งที่เริ่มสั่นคลอนเช้าวันเสาร์ แสงแดดจัดจ้าสาดส่องผ่านกระจกบานสูงของเพนท์เฮาส์ นลินตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเพื่อจัดการทำความสะอาดห้องตามหน้าที่ วันนี้เขตแดนไม่มีเวรที่โรงพยาบาล เขาจึงยังคงปิดประตูเงียบอยู่ในห้องนอนใหญ่ หญิงสาวพยายามลงน้ำหนักเท้าให้เบาที่สุดขณะเช็ดฝุ่นตามชั้นวางหนังสือและโต๊ะกระจกในห้องนั่งเล่นเธอสวมเสื้อยืดสีขาวตัวเก่าที่ซักจนเนื้อผ้าบางเฉียบกับกางเกงขาสั้นสีซีด การอยู่ร่วมห้องกับผู้ชายอันตรายอย่างเขตแดนทำให้เธอระมัดระวังตัวตลอดเวลา แต่ความที่ไม่มีเสื้อผ้าชุดอื่นให้เลือกใส่มากนัก นลินจึงต้องทนใส่ชุดเก่าๆ เหล่านี้ไปก่อนเก้าโมงครึ่ง เสียงปลดล็อกประตูห้องนอนใหญ่ดังขึ้น นลินชะงักมือที่กำลังใช้ผ้าเช็ดโต๊ะ หันไปมองตามเสียงเขตแดนเดินงัวเงียออกมาในสภาพที่ทำให้นลินต้องรีบหลบสายตาทันที เขาสวมเพียงกางเกงวอร์มสีเทาตัวหลวม ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนสวยงามและแผงอกกว้าง ผมสีดำสนิทชี้ฟูเล็กน้อยจากการนอน นัยน์ตาสีรัตติกาลยังคงปรือปรอยบ่งบอกว่าเพิ่งตื่นเต็มตา"หิวน้ำ" เสียงทุ้มพร่าแหบต่ำกว่าปกติเอ่ยขึ้นลอยๆ ขณะเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ครัวนลินรีบวางผ้า

บทที่ 8: ข้อตกลงในมุมมืดเสียงหอบหายใจของคนสองคนดังสะท้อนก้องในความเงียบงันของห้องรับแขก เขตแดนซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของนลิน ปล่อยให้จังหวะการเต้นของหัวใจที่บ้าคลั่งค่อยๆ สงบลง เหงื่อชื้นๆ ตามแผงอกกว้างเสียดสีกับผิวเนื้อนุ่มละมุนของหญิงสาวที่นอนหมดแรงอยู่ใต้ร่างช่องทางอ่อนนุ่มยังคงตอดรัดแกนกายที่เริ่มอ่อนตัวลงเป็นจังหวะเบาๆ ศัลยแพทย์หนุ่มพรูลมหายใจยาว ก่อนจะหยัดตัวขึ้นใช้แขนแกร่งยันกับเบาะโซฟา เขาถอนส่วนนั้นออกมาอย่างเชื่องช้า เสียงเฉอะแฉะของน้ำหล่อลื่นที่ดังขึ้นทำให้นลินต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความอับอาย พวงแก้มใสแดงก่ำลามไปถึงใบหูเขตแดนรูดถุงยางอนามัยที่บรรจุน้ำขุ่นข้นออก มัดปมอย่างลวกๆ แล้วโยนทิ้งลงถังขยะใบเล็กข้างโซฟา ชายหนุ่มดึงกางเกงสแล็กขึ้นมาสวม รูดซิปติดตะขอเรียบร้อย ก่อนจะหันกลับมามองสภาพของคนที่เพิ่งถูกเขาย่ำยีจนหมดสภาพนลินนอนขดตัวอยู่บนโซฟา สองมือดึงเสื้อนอนผ้าซาตินที่ร่นลงไปกองที่เอวขึ้นมาปกปิดทรวงอกและท่อนล่างของตัวเองอย่างน่าเวทนา รอยจ้ำสีแดงจากการดูดเม้มกระจายไปทั่วลำคอและเนินอก คราบเลือดสีจางผสมกับน้ำหล่อลื่นเปรอะเปื้อนอยู่บนต้นขาเรียวขาว เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเขาเ

บทที่ 10: ความลับในที่แจ้งบรรยากาศในช่วงสายของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย นลินเดินหอบแฟ้มเอกสารปึกใหญ่จากแผนกบริหารลงมายังแผนกศัลยกรรมทรวงอกที่ชั้นแปด หญิงสาวพยายามบังคับจังหวะการก้าวเดินให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้ว่าความปวดหนึบและเสียดสีบริเวณช่วงล่างจะคอยเตือนให้รำลึกถึงบทรักอันดุดันในห้องน้ำเมื่อเช้านี้อยู่ตลอดเวลาก็ตามเสื้อเชิ้ตสีขาวคอปกตั้งถูกติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุดเพื่อปกปิดรอยแดงจ้ำที่เขตแดนตีตราไว้ นลินวางแฟ้มเอกสารลงบนเคาน์เตอร์พยาบาล ระบายลมหายใจยาวเพื่อคลายความเหนื่อยล้า"เอกสารจากฝ่ายบริหารมาส่งแล้วค่ะพี่พยาบาล""ขอบใจมากจ้ะน้องลิน ขยันเดินแต่เช้าเลยนะเรา" พยาบาลรุ่นพี่รับแฟ้มไปตรวจดู "อ้อ น้องลินจ๊ะ เดี๋ยวรบกวนเอาเอกสารชุดนี้ไปวางไว้ที่โต๊ะคุณหมอเขตแดนในห้องพักแพทย์ให้ทีนะจ๊ะ พี่ปลีกตัวไปไม่ได้เลย คนไข้รอคิวเพียบ"ชื่อของเขาทำให้นลินชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะพยักหน้ารับ "ได้ค่ะ เดี๋ยวลินเอาไปวางให้"นลินหยิบแฟ้มสีน้ำเงินขึ้นมาแนบอก หมุนตัวเตรียมจะเดินไปยังห้องพักแพทย์ส่วนตัว ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวเท้า ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก็เดินเข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน"สวัสดีค