جميع فصول : الفصل -الفصل 30

บทที่ 21: เงาอดีตที่ตามหลอกหลอนรสจูบที่เริ่มต้นด้วยความหนักแน่นค่อยๆ อ่อนโยนลงตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่สอดประสานกัน ริมฝีปากหยักลึกละเมียดละไมบดคลึงกลีบปากอิ่มอย่างทะนุถนอม ซึมซับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ภายใต้สถานะที่ไม่มีชื่อเรียก เขตแดนถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดเหนือปลายจมูกรั้น นัยน์ตาสีรัตติกาลหลุบมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้ม สองมือเล็กยังคงกำเสื้อยืดสีดำของเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปไหน"ดึกแล้ว" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดหน้าผากมน "ไปนอนซะ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า"นลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตากลมโตฉ่ำน้ำสบประสานกับนัยน์ตาดุดันที่บัดนี้ทอประกายอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวคลายมือที่กำเสื้อของเขาออก เปลี่ยนมาวางทาบลงบนแผงอกกว้าง สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของก้อนเนื้อเบื้องหลังที่หนักหน่วงไม่ต่างจากของเธอ"พี่เขตก็อย่านอนดึกนักนะคะ พักผ่อนบ้าง""อืม เดี๋ยวเคลียร์เปเปอร์ตรงนี้เสร็จก็จะเข้าไปนอนแล้ว" เขตแดนตอบรับ ดันร่างบางให้ลุกขึ้นยืนจากตักของเขานลินหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งมองตามแผ่นหลังบอบบางจนบานประ

บทที่ 23: เศษซากของความรู้สึก"พี่เขต... ไม่เคยรักลินเลยใช่ไหมคะ"คำถามที่สั่นเครือหลุดออกจากริมฝีปากบางเฉียบ หยาดน้ำตาเม็ดแล้วเม็ดเล่าร่วงหล่นลงมากระทบหลังมือของชายหนุ่ม นลินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลเพื่อค้นหาเศษเสี้ยวของความรู้สึกที่เธอเฝ้ารอ ทว่าสิ่งที่สะท้อนกลับมามีเพียงความว่างเปล่าและความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิดใต้หน้ากากความเย็นชาเขตแดนแข็งทื่อ กรามแกร่งขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วจังหวะหนึ่ง คำว่ารักที่เธอเอ่ยออกมาเหมือนกำแพงหนาทึบที่หล่นลงมาทับกลางอก ความทรงจำในวัยเด็ก ภาพการทะเลาะเบาะแว้งของพ่อกับแม่ ภาพความแตกสลายของครอบครัวที่เกิดจากคำว่ารักลอยเข้ามาตีรวนในหัวเขาไม่เคยเชื่อในความรัก เขาเกลียดการผูกมัด และเขาพยายามควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในขอบเขตของข้อตกลงมาตลอด แต่เด็กผู้หญิงตรงหน้ากลับทำลายเส้นกั้นนั้นลงอย่างย่อยยับความเงียบที่โรยตัวลงมาระหว่างคนสองคนคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดนลินแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง หญิงสาวค่อยๆ ถอยห่างออกจากอ้อมกอดที่เคยคิดว่าเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุดในโลก สองมือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มลวกๆ"ลินเข้าใจแล้วค่ะ""เข้าใ

บทที่ 25: การจำนนของหัวใจความเร็วของรถยุโรปสีดำพุ่งทะยานฝ่าความมืดมิดบนท้องถนนยามเช้าตรู่ เขตแดนไม่สนใจหน้าปัดความเร็วที่พุ่งสูงทะลุขีดจำกัด สองมือบีบพวงมาลัยแน่นจนข้อขาว สันกรามคมกริบขบเข้าหากันตลอดทาง ภาพความว่างเปล่าในห้องนอนใหญ่และบัตรเครดิตที่ถูกวางทิ้งไว้ยังคงฉายซ้อนทับอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่ายางรถยนต์บดเสียดสีกับพื้นคอนกรีตลานจอดรถของคอนโดมิเนียมหรูจนเกิดเสียงเสียดแก้วหู ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ ก้าวลงจากรถและปิดประตูดังสนิท ขายาวก้าวจ้ำอ้าวตรงไปยังลิฟต์โดยสาร กดหมายเลขชั้นที่คุ้นเคยด้วยนิ้วที่สั่นเทาเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เขตแดนพุ่งตัวตรงไปยังหน้าห้องพักของน้องสาว นิ้วสากกดกริ่งรัวเร็วและหนักหน่วงต่อเนื่องกันหลายครั้งโดยไม่สนใจมารยาทหรือความเกรงใจใดๆ ทั้งสิ้นประตูลูกบิดถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงของขิม"มากดกริ่งหาพระแสงอะไรแต่เช้าฮะเฮีย! คนเขาจะหลับจะนอน!" ขิมตวาดแหว สวมชุดนอนลายการ์ตูนยับยู่ยี่ นัยน์ตาขวางโลกจ้องมองพี่ชายตัวเองอย่างเอาเรื่อง "แล้วนี่สภาพอะไร ไม่ได้นอนมาหรือไง""หลีกทาง ขิม" เขตแดนไม่ตอบคำถาม เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและสั่นเครือ "ฉันจะเข้าไปหาลิน""ไม่ใ

บทที่ 27: กรงทองที่เปิดกว้างแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบปลายเตียงคิงไซส์ นลินขยับเปลือกตาช้าๆ ความรู้สึกแรกที่รับรู้คือความหนักอึ้งบริเวณบั้นเอวและแผ่นหลัง ท่อนแขนแข็งแรงของคนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลังกอดรัดตัวเธอไว้แน่นจนแผ่นหลังบอบบางเบียดชิดกับแผงอกกว้าง ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเป่ารดอยู่บริเวณลาดไหล่เนียนหญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ความปวดระบมแล่นปราดไปทั่วช่วงล่าง บ่งบอกถึงความรุนแรงและลึกซึ้งของบทรักที่เพิ่งจบลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ร่องรอยสีแดงช้ำที่กระจายอยู่ทั่วเรือนร่างคือหลักฐานการประทับตราความเป็นเจ้าของที่ชายหนุ่มจงใจทิ้งไว้"ตื่นแล้วเหรอ"เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับริมฝีปากสากที่กดจูบลงบนลาดไหล่บาง เขตแดนตื่นอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น รั้งร่างของเธอให้ถอยลงมาบดเบียดกับหน้าขาของเขานลินพลิกตัวหันกลับไปเผชิญหน้ากับคนขี้เซา นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มักจะดุดันและเย็นชาอยู่เสมอ บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนและฉ่ำเยิ้มไปด้วยความรักจนคนมองต้องหลบตาด้วยความเขินอาย"พี่เขตตื่นนานแล้วเหรอคะ""ตื่นมาดูเมียนอนหลับ" เขตแดนตอบหน้าต

บทที่ 29: ครอบครองอย่างสมบูรณ์แบบความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักแพทย์ส่วนตัวอีกครั้งหลังพายุอารมณ์อันเร่าร้อนสงบลง เครื่องปรับอากาศยังคงทำหน้าที่ส่งลมเย็นฉ่ำ แต่กลับไม่สามารถลดทอนอุณหภูมิความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านอยู่บนผิวเนื้อของคนสองคนได้เลยเขตแดนหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชายหนุ่มจัดการสวมเสื้อผ้าของตัวเองกลับเข้าที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองร่างบอบบางที่ยังคงนั่งหอบหายใจอยู่บนขอบโต๊ะทำงานกระจก นลินหน้าแดงจัดจรดใบหู หญิงสาวพยายามดึงคอเสื้อเดรสสีครีมที่ร่นลงไปกองอยู่ตรงเนินอกขึ้นมาปกปิดร่องรอยความบอบช้ำ แต่ฝ่ามือใหญ่ก็ยื่นมาจับข้อมือเล็กไว้เสียก่อน"ไม่ต้องปิดหรอก" เสียงทุ้มต่ำเจือความแหบพร่า นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองรอยจ้ำสีแดงสดที่เขาตั้งใจประทับไว้ทั่วลาดไหล่เนียน "รอยพวกนี้มันบอกชัดเจนว่าหนูเป็นของใคร""พี่เขตก็เอาแต่ใจแบบนี้ตลอดเลยนะคะ แล้วพรุ่งนี้ลินจะใส่ชุดอะไรออกไปข้างนอกล่ะคะ รอยเต็มคอขนาดนี้" หญิงสาวบ่นอุบอิบ ก้มหน้าหลบสายตาที่มองมาอย่างหิวโหยไม่เลิกเขตแดนแค่นหัวเราะในลำคอ ชายหนุ่มสอดแขนเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลัง ช้อนร่างบอบบางขึ้นอุ้มอย่างง่ายดาย นลินหวีดร้องเบาๆ รีบตวัดแขน