All Chapters of แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: Chapter 91 - Chapter 100

ยังไม่ทันที่ความตกตะลึงจะจางลง นายทหารผู้ดูแลลานล่าสัตว์อีกนายก็เร่งรีบก้าวเข้ามา พร้อมกับประคองตะกร้าสานที่บรรจุสัตว์ป่าที่เฉินอี้เฟยล่ามาได้ก่อนเกิดเหตุ มีทั้งซากกระต่ายป่าและไก่ฟ้าป่าทหารนายนั้นดึงลูกธนูที่ปักคาอยู่บนตัวกระต่ายและไก่ฟ้าป่าขึ้นมาแสดงทีละดอก“ทูลฝ่าบาท... แม้แต่ลูกธนูที่เฉินซื่อจื่อใช้ยิงสัตว์ป่าเหล่านี้ตั้งแต่ช่วงสาย ก็ล้วนแล้วแต่เป็นลูกธนูสลักตราตระกูลเฉินทั้งสิ้นพ่ะย่ะค่ะ!”กระดานหมากตานี้ถูกพลิกคว่ำโดยสมบูรณ์!หลักฐานทุกชิ้นสอดประสานรับกันดั่งค่ายกลรบที่ไร้รอยต่อ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าขุนนางดังระงมขึ้นทันที บัดนี้ความจริงประจักษ์แจ้งจนไม่เหลือร่องรอยความคลางแคลงใจใด ๆ ได้อีกหลงมู่เฉินหันกลับมาประจันหน้ากับฮ่องเต้เทียนฉี่ เอ่ยสรุปคดีตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด สะกดคนทั้งลานกว้างให้ยอมจำนนและคล้อยตาม“ในงานล่าสัตว์หลวงประจำปีนี้ เกิดเหตุปลิดชีพนกกระเรียน สัตว์เทพเซียนประจำราชวงศ์ขึ้น แม้ว่าเบื้องต้นจะมีผู้พบเห็นว่าเป็นฝีมือของเฉินซื่อจื่อ” หลงมู่เฉินปรายหางตาไปทางหลงจื่อซวนอย่างโจ่งแจ้ง ทำให้

ทันทีที่สายสืบและทหารองครักษ์รายงานมาว่ามือสังหารที่ส่งไปปิดปากพยานได้ชิงปลิดชีพฆ่าตัวตาย เพื่อหนีความผิดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มุมปากของหลงจื่อซวนก็ยิ่งยกสูง แม้ว่าแผนการบดขยี้ทำลายล้างตระกูลเฉินในวันนี้จะล้มเหลวไม่เป็นท่า แต่อย่างไร เขาก็ยังสามารถเอาตัวรอดออกมาได้ ไม่หลงเหลือร่องรอยหรือหลักฐานมัดตัวใด ๆ ให้สืบสาวเข้ามาถึงตัวได้อย่างที่นึกกลัวทว่าลึก ๆ ในใจก็ออกจะนึกเสียดายหมากกระดานชั้นดีอย่างเซี่ยซินโหรว บุตรสาวอนุของราชครูเซี่ยผู้นั้นอยู่ไม่น้อย ต่อให้นางเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุ แต่อย่างไรเสียเขาก็ยังสามารถรับเข้าจวนจิ่งอ๋อง เพื่อมาเสริมบารมี ขยายฐานอำนาจและอิทธิพลในราชสำนักผ่านทางขั้วอำนาจเก่าของสกุลเซี่ยได้แท้ ๆ !ไม่เพียงเท่านี้ วันนี้ เขายังต้องเสียมือสังหารมือดีไปอีกคน! ช่างน่าขันนัก!แต่ก็เอาเถิด! หลงจื่อซวนปลอบใจตัวเองในใจอย่างเงียบ ๆ วันนี้พลาดพลั้งไปก็นับว่าเป็นบทเรียน เพื่อที่วันข้างหน้า ในการชิงบัลลังก์ ข้าจะไม่พลาดพลั้งซ้ำสองเช่นนี้อีก!“สวะ! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ !” ฮ่องเต้เทียนฉี่ทรงกริ้วจนพระพักตร์ขึ้นสีแดงก่ำด้วยโทส

หลายวันผ่านพ้นไปนับจากงานล่าสัตว์หลวงประจำปี ข่าวคราวในงานนั้นยังคงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองหลวง ด้วยโทสะของฮ่องเต้เทียนฉี่ฟาดลงทัณฑ์ตระกูลเซี่ยอย่างไม่มีชิ้นดีจวนราชครูเซี่ยที่เคยรุ่งเรืองบัดนี้ถูกกองกำลังทหารหลวงปิดล้อมแน่นหนาจนแม้แต่นกสักตัวก็มิอาจบินผ่าน ป้ายอาญาสิทธิ์ถูกยึดคืน เบี้ยหวัดถูกงด ทรัพย์สินกึ่งหนึ่งถูกริบเข้าคลังหลวง และตัวราชครูเซี่ยเองก็ถูกปลดจากตำแหน่งชั่วคราวเพื่อกักบริเวณสืบสวนทว่าสิ่งที่ผู้คนโจษจันกันมากที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นราชโองการหักสะบั้นวาสนาด้ายแดง สั่งยกเลิกสมรสพระราชทานระหว่างคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยและเฉินซื่อจื่อแห่งจวนเฉินต้าเจียงจวินทันที เพื่อมิให้เสาหลักแผ่นดินต้องแปดเปื้อนมลทินจากตระกูลที่คิดคดทรยศใส่ร้ายในขณะที่ทั่วเมืองหลวงกำลังปั่นป่วนด้วยกระแสการเมืองอันเชี่ยวกราก เรือนโม่หลิงของเหวินจือเวยหลังร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋กลับร่มรื่นและสงบสุขแม่นางน้อยกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งนุ่ม นั่งกินนอนกิน เพื่อรักษาตัวให้หายดีจากการพลัดตกบันได นางอ้าปากเคี้ยวขนมรสเลิศจนแก้มตุ่ยวันหนึ่ง เฉินอวี้หลานและเฉินอี้เฟยก็ได้เข้

ภายในตำหนักจงซู่ของซูกุ้ยเฟย อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันหรูหราทว่าเรียบง่าย กลิ่นเครื่องหอมจากไม้กฤษณาและรมด้วยผิวส้มแห้งโชยมาบางเบา ชวนให้ผู้มาเยือนรู้สึกถึงความโอ่อ่าของพระสนมเอกผู้ครองอำนาจในวังหลังมานานหลายปีม่านผ้าไหมโปร่งปักลายดอกโบตั๋นพลิ้วไหวไปตามแรงลม บนตั่งที่ประทับของประธาน ซูกุ้ยเฟยในฉลองพระองค์สีม่วงเข้มปักดิ้นทองลายหงส์ร่ายรำ กำลังเอนกายพิงหมอนอิงด้วยท่วงท่าเกียจคร้านดวงตาคมกริบ ต้นแบบของหลงมู่เฉินทอดมองเหวินจือเวยที่กำลังคุกเข่าหมอบกราบอยู่เบื้องล่างด้วยความสนพระทัยเล็ก ๆ โดยข้างกายนางมีแบบจำลองเครื่องทดน้ำกังหันไม้ที่สลักเสลาอย่างประณีตวางตระหง่านอยู่“คุณหนูเหวิน... เจ้านี่ช่างมีความสามารถและรู้ความยิ่งนัก” น้ำเสียงของซูกุ้ยเฟยเนิบนาบ ทว่าเปี่ยมด้วยแรงกดดัน “พี่ชายของเจ้าเพิ่งสร้างผลงานใหญ่ คลี่คลายฎีกาภัยแล้งที่ฝ่าบาททรงกังวล ทว่าเหตุใดเขาจึงไม่นำเครื่องทดน้ำชิ้นนี้เข้าท้องพระโรง เพื่อกราบทูลขอความดีความชอบด้วยตนเองเล่า แต่กลับฝากฝังเจ้าให้ดั้นด้นนำมาส่งถึงตำหนักฝ่ายในเช่นนี้?”“ทูลเหนียงเหนียง พี่ชายของหม่อมฉั

เมื่อเหมันตฤดูเข้ามาปกคลุมเมืองหลวงในช่วงกลางเดือนสิบเอ็ด ลมหนาวพัดกระโชกหวีดหวิว หอบเอาไอเย็นยะเยือกมาสลับกับหยาดฝนหลงฤดูที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งภายนอกเรือนโม่หลิงท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงจันทร์ มีเพียงสายอสนีบาตที่ฟาดสะบั้นลงมาเป็นระลอก ส่งเสียงเปรี้ยงปร้างกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น แสงแลบแปลบจากฟ้าผ่าสะท้อนผ่านหน้าต่างเข้ามาวาบหนึ่ง เผยให้เห็นร่างบางของเหวินจือเวยที่นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงกว้างนางไม่อาจข่มตาหลับลงได้เลยนับตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากวังหลวง ความเจ็บปวดในอกซ้ายยังคงเต้นรัวเป็นจังหวะเชื่องช้าทว่าทรมานยิ่งนัก ยามที่เสียงฟ้าร้องคำรามขึ้นอีกครา ร่างบางพลันสะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง หอบหายใจแผ่วเบาด้วยความรู้สึกกระสับกระส่าย ทว่า ทันทีที่แสงสายฟ้าแลบแปลบสว่างขึ้นอีกหน หัวใจของเหวินจือเวยกลับแทบหยุดเต้น เงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งกำลังนั่งนิ่งสนิทอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงนอนของนาง!เมื่อเพ่งมองฝ่าความมืด ดวงตากลมโตของนางพลันเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนจนลู่ติดกายคือหลงมู่เฉิน!?