บททั้งหมดของ แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: บทที่ 111 - บทที่ 120

คำพูดตัดรอนอย่างไม่มีชิ้นดีและไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์นั้น ทำเอาหลงมู่เฉินถึงกับชะงักนิ่ง ราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาถอดสี ดวงตาคมฉายแววเจ็บปวดล้ำลึก ทว่าเขากลับตีความไปอีกทางเวยเวยยังคงตัดรอนข้า เพื่อความมั่นคงในอำนาจของข้าในอนาคตสินะ สิ่งที่นางทำล้วนแต่เพื่อตัวของข้าทั้งสิ้น ดังนั้น นางถึงได้ใช้ถ้อยคำใจร้ายเหล่านี้มาผลักไสข้า!ครั้นเห็นสวามีนิ่งงันด้วยความตรอมใจ เฉินอวี้หลานที่ยืนอยู่เบื้องหลังถึงกับต้องพยายามกลั้นขำจนไหล่สั่น ในใจพลันร้องซี้ด เมื่ออาการกลั้นขำสะเทือนบาดแผลไม่น้อย‘เฉินอวี้หลาน’ ในร่างเหวินจือเวยช่างแสดงได้อย่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ปฏิเสธมู่อ๋องแบบไร้เยื่อใยอย่างเด็ดขาด ราวกับแสดงออกมาจากใจจริง ๆ !เหวินจือเวยบนเตียงถอนหายใจยาว ก่อนจะเบนสายตามองเลยหลงมู่เฉินตรงมายังเฉินอวี้หลาน แววตาของนางวูบไหวเล็กลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก “หม่อมฉันมีวาจาบางคำอยากจะสนทนากับพระชายาเป็นการส่วนตัวเพคะ... ท่านอ๋อง โปรดเชิญออกไปรอข้างนอกก่อนเถิด”หลงมู่เฉินหันมองเฉินอวี้หลานสลับกับเหวินจือเวยด้วยแววตาสับสน แต่ทว่าเมื่อสตร

โม่ซื่อที่เห็นบุตรสาวซูบผอมตรอมใจ จึงได้เอ่ยชวนด้วยความสงสาร ‘หากเจ้าทุกข์ใจถึงเพียงนี้... ไปถือศีลไหว้พระขอพรที่วัดฉางอันกู่เถิด เผื่อผลบุญจะช่วยนำทางดวงวิญญาณของนางได้บ้าง’เหวินจือเวยได้ยินดังนั้น ก็เห็นดีด้วย นางตัดสินใจละทิ้งความวุ่นวายทางโลก เดินทางไปถือศีลกินเจ ไหว้พระสวดมนต์อย่างเคร่งครัดที่วัดฉางอันกู่อันเงียบสงบวันเวลาผันผ่านไปวันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า นานนับปีที่นางคุกเข่าอยู่หน้าองค์พระปฏิมา ปล่อยให้เสียงเคาะปลาไม้และบทสวดมนต์กลบซับความระทม ทุกวันคืนนางจะหลับตาพนมมือ และเปล่งคำภาวนาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ‘ข้าแต่มหาเทวาและพุทธะผู้ทรงเมตตา... ตัวข้า เหวินจือเวย ขอมอบอุทิศบุญกุศลและวาสนาทั้งหมดในชาตินี้ เพื่อปกปักคุ้มครองดวงวิญญาณของคุณหนูเฉินอวี้หลาน หากนางปรารถนาหลุดพ้นจากทะเลทุกข์ เข้าสู่แดนสุขาวดีอันสงบร่มเย็น ข้าก็ขอสวรรค์โปรดชี้นำทาง’‘ทว่า… หากดวงวิญญาณของนางยังคงร่ำไห้ด้วยความแค้นที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม ขอสวรรค์โปรดเมตตา เปิดเส้นทางให้นางได้มีโอกาสหวนคืนสู่มาตุภูมิเพื่อชำระหนี้เลือด ทวงคืนควา

เมื่อเห็นท่าทางฮึดฮัดไม่ยินยอมของอดีตคุณหนูจวนเจิ้นกั๋วกง เหวินจือเวยกลับหลุดหัวเราะคิกคัก นัยน์ตากลมโตฉายแววระยิบระยับอย่างนึกสนุก นางเอียงคอพลางเอ่ยเย้าอย่างเหนือความคาดหมาย“โถ... คุณหนูเฉิน ใครบอกว่าเขาไม่ได้พังพินาศด้วยน้ำมือท่านกันเล่าเจ้าคะ? การที่ท่านแปรพักตร์มาร่วมมือกับมู่อ๋อง ทอดทิ้งความรักจอมปลอมขององค์ชายรองอย่างไม่ไยดี นั่นเท่ากับเป็นการเลื่อยขาเก้าอี้มังกรของเขาจนสั่นคลอนไปแล้วครึ่งหนึ่ง!”“ยิ่งไปกว่านั้น ท่านยังส่งสาร เล่าความลับทุจริตทุกอย่างขององค์ชายรอง เพื่อให้องค์ชายห้าไปจัดการแทน บีบให้องค์ชายรองขาดฐานอำนาจ จนต้องเลือกเดินหมากเข้าตาจนอย่างการก่อกบฏในวังหลวงจนถูกซ้อนแผนจับกุมได้...”“หากนี่มิใช่เพราะท่านเลือกเดินเส้นทางใหม่ มีหรือที่คนเจ้าเล่ห์ดั่งสุนัขจิ้งจอกอย่างเขาจะตกต่ำสิ้นคิดและลงเอยในคุกมืดรวดเร็วถึงเพียงนี้ สิ่งเหล่านี้มิเรียกว่าการล้างแค้นด้วยการยืมดาบฆ่าคนหรือเจ้าคะ?”เฉินอวี้หลานไม่นึกแปลกใจเลยที่เหวินจือเวยจะล่วงรู้ในทุกสิ่งที่นางลงมือทำ ก็นางอยู่ในร่างนี้มาตลอดนี่น่า!เหวินจือเวย

หลังจากเยี่ยมผู้ป่วยจนเสร็จเรียบร้อย รถม้าประทับตราประจำจวนมู่อ๋องก็เคลื่อนตัวกลับสู่จวนอย่างช้า ๆ ภายในความเงียบสงบนั้น ดวงตาหงส์ของเฉินอวี้หลานกลับกลิ้งกลอกไปมาอย่างใช้ความคิดปากของนางเพิ่งบอกเหวินจือเวยไปหยก ๆ ว่าจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติและค่อยเป็นค่อยไป ทว่าพอเอาเข้าจริง... ในอกกลับวิตกกังวลไปสารพัดแล้วข้าจะเข้าหาเขาอย่างไรดีเล่า ยามนี้ ในหัวใจของหลงมู่เฉินมีแต่เหวินจือเวยเต็มหัวใจ สายตาที่เขามองข้ามีเพียงความห่างเหินระคนเกรงใจในฐานะพระชายาเอกที่แต่งตามหน้าที่ข้าจะบอกเขาอย่างไร... ว่าคนที่เขาเฝ้าละเมอเพ้อหามาตลอดหลายเดือน แท้จริงแล้วคือจิตวิญญาณของข้าที่ยามนี้กลับคืนสู่ร่างเฉินอวี้หลานแล้ว!เมื่อรถม้าจอดเทียบหน้าจวนมู่อ๋อง หลงมู่เฉินก้าวลงจากรถม้าก่อนตามความเคยชิน ทว่าเขากลับชะงักฝ่าเท้า เมื่อได้ยินเสียงอุทานแผ่วเบาจากด้านหลัง เฉินอวี้หลานแสร้งทำทีเป็นซวนเซเล็กน้อยยามก้าวลงจากบันไดรถม้า มือเรียวรีบคว้าต้นแขนแกร่งของเขาไว้พลางส่งสายตาช้อนมองอย่างออดอ้อน“หม่อมฉันรู้สึกเจ็บที่แผลนัก จึงทรงตัวไม่อยู่เพคะ ขอบพระทัยที่องค์ชายทรงจ

แสงอรุณของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างเรือนโม่หลิง หลงมู่เฉินในชุดขุนนางเต็มยศที่เพิ่งกลับจากการสะสางราชการเช้าอันเหน็ดเหนื่อย เขามิได้มุ่งหน้ากลับจวนมู่อ๋องทว่ากลับสั่งรถม้าให้เคลื่อนตรงไปยังร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ของเหวินจือเวยตามความเคยชินในหลายวันมานี้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแฝงแววอิดโรย ทว่าดวงตากลับฉายความห่วงใยอย่างปิดไม่มิดหลงมู่เฉินก้าวเข้ามาในห้องนอนอันอบอวลด้วยกลิ่นสมุนไพร ทอดสายตามองแม่นางน้อยบนเตียงที่กำลังนั่งเอนกายอยู่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มนุ่ม“เวยเวย... อาการของเจ้าดีขึ้นบ้างหรือไม่? บาดแผลยังระบมอยู่หรือไม่?”เหวินจือเวยลอบถอนหายใจยาวในอก นางมองบุรุษตรงหน้าอย่างนึกเหนื่อยใจ ยามนี้ นางมิใช่ ‘เฉินอวี้หลาน’ หากแต่เป็น ‘เหวินจือเวย’ เจ้าของร่างที่แท้จริง และไม่ได้มีจิตพิศวาสต่อบุรุษตรงหน้าเลยแม้แต่น้อยข้าเหนื่อยที่จะเห็นหน้าท่านทุกวันแล้วนะ!เหวินจือเวยขยับตัวเล็กน้อยพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยห่างเหิน“ขอบพระทัยองค์ชายที่ทรงห่วงใย หม่อมฉันอาการดีขึ้นมาก