บททั้งหมดของ แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: บทที่ 101 - บทที่ 110

การทูลขอสมรสพระราชทานระหว่างหลงมู่เฉินและเฉินอวี้หลานดำเนินไปอย่างราบรื่น เพราะไม่เพียงแต่เป็นคำทูลขอจากซูกุ้ยเฟย ผู้ที่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้เทียนฉี่แล้ว ครั้นให้หัวหน้าสำนักโหรหลวงทำนายก็ยังชี้ว่าดวงชะตาของสตรีจวนแม่ทัพอย่างคุณหนูเฉินจะช่วยค้ำชูส่งเสริมบารมีเก้าชั้นฟ้าของราชวงศ์อีกด้วยก็แน่ล่ะสิ... หัวหน้าโหรหลวงซ่งก็เป็นคนของหลงมู่เฉินนี่!ฝ่ายฮ่องเต้เทียนฉี่เองก็เล็งเห็นว่าตระกูลมารดาของซูกุ้ยเฟยนั้นเป็นเพียงบัณฑิต หรือแม้แต่เจ้าตระกูลซูคนปัจจุบันก็ยังเป็นเพียงหัวหน้าสำนักฮั่นหลิน การเกี่ยวดองกับจวนแม่ทัพขององค์ชายห้านั้น ย่อมคานอำนาจกับหลงจื่อซวนที่มีตระกูลมารดาเป็นแม่ทัพได้อย่างพอดิบพอดีนอกจากนี้ ในงานล่าสัตว์หลวงประจำปี เหล่าขุนนางและแม่ทัพทั้งหลายล้วนเห็นองค์ชายห้าและคุณหนูเฉินร่วมจับคู่ล่าสัตว์ด้วยกัน ซ้ำองค์ชายห้ายังเคยออกหน้าช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเฉินซื่อจื่อ พี่ชายของนางให้รอดพ้นจากข้อหาร้ายแรงอีกด้วยฮ่องเต้เทียนฉี่จึงลงนามในราชโองการสมรสสีทองอย่างสำราญพระทัย ทรงมองว่านี่คือคู่สร้างคู่สมที่สวรรค์ประทานลงมาเพื่อค้ำจุนราชบัลลังก์อย

คำว่า ‘ใครบางคน’ ทำให้อารมณ์ของหลงมู่เฉินแกว่งวูบ แววตาคมกริบไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนไว้เฉินอวี้หลานทอดถอนใจแผ่วเบา เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงใจ “นางยอมกลายเป็นคนใจดำสู้หน้าหม่อมฉันไม่ติด ยินยอมตัดสายสัมพันธ์กับพระองค์ ก็เพื่อผลักดันท่านให้ขึ้นไปสู่จุดสูงสุด... ความรักของนางลึกซึ้งและหนักแน่นถึงเพียงนั้น หม่อมฉันย่อมมิคิดจะสอดแทรกเข้าไปตรงกลางระหว่างพวกท่านเด็ดขาดเพคะ”หลงมู่เฉินแค่นยิ้มเย้ยหยันชวนเวทนา “ลึกซึ้งกระนั้นรึ? สตรีที่ใจคอโหดเหี้ยมผู้นั้นน่ะหรือรักข้า... ช่างเถอะ ดื่มเหล้าจอกนี้เสีย แล้วเรื่องของนาง... อย่าได้เอ่ยถึงในจวนนี้อีกเลย”ทั้งสองยกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดจอก เป็นอันยืนยันถึงความร่วมมือระหว่างจวนมู่อ๋องและจวนเฉินต้าเจียงจวินที่นับว่าได้ลงเรือลำเดียวกันเรียบร้อยแล้วทว่าเมื่อถึงเวลาต้องพักผ่อน หลงมู่เฉินกลับมิได้สะบัดกายเดินออกไปนอนนอกห้องหออย่างที่เฉินอวี้หลานนึกกังวล เพราะนางรู้ดีว่าหากองค์ชายห้าเดินออกจากห้องหอในคืนวันแต่งงาน อำนาจในจวนของพระชายาเอกของนางย่อมถูกดูแคลนอย่างแน่นอน

ด้วยคำสั่งของมารดา ทำให้หลงมู่เฉินจึงต้องทำตาม เขาสะบัดชายเสื้อคลุมเดินนำลิ่วออกไปด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง โดยมีเฉินอวี้หลานและเหวินจือเวยเดินตามหลัง ทั้งสองนางก้าวเคียงข้างกันอย่างเงียบงัน ความหน่วงหนักในอกทำให้ทั้งสองรู้สึกอึดอัดใจจนยากจะอธิบายขบวนผู้ติดตามกลุ่มใหญ่เดินตามมาอย่างสำรวมและทิ้งระยะห่างพอสมควร ตรงไปตามเส้นทางอุทยานทิศตะวันตก เพื่อออกจากวังหลวงในจังหวะที่ความเงียบโรยตัวจนน่าใจหาย เฉินอวี้หลานลอบเหลือบสายตามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเหวินจือเวย ประจวบเหมาะกับที่เหวินจือเวยเองก็เบนสายตามามองนางพอดีริมฝีปากของสตรีทั้งสองขยับไหวพร้อมกันคล้ายจะเอ่ยคำ ทว่ากลับเป็นเหวินจือเวยที่หลบตาลงต่ำเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงพร่าแผ่ว “พระชายา... เชิญตรัสก่อนเพคะ”เฉินอวี้หลานนิ่งไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกลึก ๆ ในใจของนางที่มีต่อเหวินจือเวยนั้นปะปนกันจนยุ่งเหยิง หากจะบอกว่าโกรธ... นางย่อมโกรธที่สหายผู้นี้วางแผนคลุมถุงชนให้นางโดยไม่บอกกล่าวแต่ทว่าลึกลงไป นางรู้ดีว่าแผนการนี้... คนที่เจ็บช้ำมากที่สุดก็คือเหวินจือเวยเพื่อให้จวนเฉินต้าเจียงจวินได้มีท

กลิ่นหอมบางเบาของกำยานไม้กฤษณาลอยอบอวลอยู่ในอากาศ คล้ายจะช่วยปลอบประโลมประสาทสัมผัสที่เพิ่งฟื้นคืนจากความมืดมิดอันยาวนานร่างบางค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เปลือกตาบางกะพริบถี่ เพื่อปรับรับแสงแดดอุ่นที่สาดส่องเข้ามาทางบานหน้าต่าง ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานไม้แกะสลักลวดลายเมฆามงคลอันหรูหรา วิจิตรบรรจง และทาสีชาดสลับทองเข้ม... มันช่างเป็นเพดานที่แปลกตาและไม่คุ้นเคยเอาเสียเลยนางขยับกายจะหันมองไปรอบ ๆ ทว่าความรู้สึกตึงรั้งและระบมสายหนึ่งพลันแล่นริ้วเข้ามาที่ต้นแขนข้างซ้ายจนนางต้องลอบสูดหายใจลึก ทว่าก็น่าแปลกนัก...บาดแผลนี้เจ็บปวดเพียงผิวเผิน มิได้เจ็บลึกเจียนตาย ขัดแย้งกับความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบลงกลางลานหิมะที่นางจำได้แม่นยำว่าตนเองเอาตัวเข้าขวางธนูอาบยาพิษ จนคมเหล็กแหลมพุ่งปักเข้าขยี้ไหล่บางอย่างโหดเหี้ยมที่นี่ที่ไหนกัน... เหตุใดแผลที่ไหล่จึงไม่เจ็บปวดเลยสักนิด หรือว่าที่นี่คือสรวงสวรรค์?ดวงตาของนางกวาดสำรวจบรรยากาศภายในห้องนอนอันกว้างขวาง เครื่องเรือนทุกชิ้นล้วนทำจากไม้จันทน์แดงชั้นเลิศ ผ้าม่านมุ้งรอบเตียงปักดิ้นทองลา

สายตาของเฉินอวี้หลานประสานเข้ากับดวงตาคมกริบของหลงมู่เฉินในพริบตา ความรู้สึกซับซ้อนแล่นริ้วเข้ามาในอกจนนางเผลอกลั้นหายใจภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ที่นางตอบรับของรางวัลจากซูกุ้ยเฟยด้วยการเสนอให้ทูลขอโองการสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้เทียนฉี่ต่อหน้าเขา ยิ่งทำให้นางละอายใจจนไม่อยากจะสบตา เพราะกลัวว่าจะได้เห็นริ้วรอยความผิดหวังพาดผ่าน จนลืมไปว่าในยามนี้ นางมิใช่เหวินจือเวยอีกต่อไปแล้วแต่ทว่ายามนี้ เฉินอวี้หลานนึกเป็นห่วงสุขภาพของเหวินจือเวยมากกว่าสิ่งใด เรื่องของเขาและนางค่อยกลับมาสะสางกันในภายหลัง ยามนี้ สิ่งเดียวที่ติดค้างในใจของเฉินอวี้หลานคือเหวินจือเวยที่ฟื้นขึ้นมาต่างหาก!“นางฟื้นแล้ว... แล้วอาการของนางเป็นอย่างไรบ้างเพคะ!” เฉินอวี้หลานขยับก้าวเข้าไปหาเขา กุมมือเข้าหากันแน่น ดวงตาสั่นระริกด้วยความกังวลจนปิดไม่มิดหลงมู่เฉินหลับตาลงช้า ๆ ผ่อนลมหายใจที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความอ่อนล้า“หมอหลวงตรวจดูแล้ว พิษสลายไปเจ็ดส่วน ทว่านางเพิ่งฟื้นขึ้นมาได้ไม่นาน... ยังมีอาการมึนงงและสับสนอยู่มาก ราวกับจำความอันใดไม่ได้เลยแม้แต่เรื่องเดียว ก่อนจะ