Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

เมื่อถึงยามเซิน รถม้าของจวนมู่อ๋องก็หยุดลงตรงหน้าโรงเตี๊ยมวั่งเย่ว ซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ด้วยโครงสร้างอาคารไม้สักทองห้าชั้นสูงตระหง่าน โคมไฟผ้าไหมสีแดงชาดนับร้อยดวงโบกสะบัดล้อสายลมส่งกลิ่นอายความสำราญอันมั่งคั่ง เสียงพิณโบราณและขลุ่ยผิวบรรเลงสอดประสานขับกล่อมแขกเหรื่อผู้สูงศักดิ์หลงมู่เฉินในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เหยียบเมฆา ท่วงท่าสง่างามดั่งเทพเซียน ก้าวเท้าเดินนำสี่เล่อขึ้นสู่ชั้นบน อันเป็นห้องรับรองส่วนตัวที่แม่นางน้อยได้บอกเขาไว้เมื่อเสี่ยวเอ้อร์ผลักบานไม้แกะสลักเปิดออก ภาพภายในห้องพักรับรองก็ปรากฏแก่สายตา มันเป็นห้องโถงกว้างขวางที่ทอดตัวออกสู่ระเบียงชมทิวทัศน์แม่น้ำภายในห้องมีเหวินโหย่วปิน จอหงวนหนุ่มผู้เป็นพี่ชาย ขนาบข้างด้วยเหวินจือเวย และเฉินอวี้หลาน ที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ฝั่งมุมในบนโต๊ะกลมไม้พะยูงฝังมุกใจกลางห้อง เต็มไปด้วยอาหารเลิศรสส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนลิ้มลอง ปรุงแต่งอย่างประณีตราวกับภาพวาด ทั้งเป็ดปักกิ่งย่างฟืนพุทรา หนังกรอบสีแดงพุทราเงาวับ ซุปพระโดดกำแพงที่เคี่ยวด้วยเป๋าฮื้อและโสมพันปีในโถลายคราม ปลาหลีฮื้อนึ่งซีอิ

สายลมพัดโชยเอื่อยหอบเอาความหนาวเหน็บยามดึกสงัดเข้ามากระทบผิวเนื้อ จนแม่นางน้อยในชุดคลุมผ้าฝ้ายหนานุ่มต้องห่อไหล่เข้าหากันเหวินจือเวยนั่งสัปหงกจนหัวแทบจะโขกกับโต๊ะศิลาภายในลานประดิษฐ์อักษร นางอ้าปากหาวหวอดใหญ่จนน้ำตาเล็ด มือเรียวบางพยายามฝืนความง่วงงุนด้วยการหยิบจับเบ้าหล่อดินเผาและก้อนไขผึ้งบริสุทธิ์ขึ้นมาจัดเตรียม เพื่อทดลองสิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่แม้ว่าเหวินโหย่วปิน พี่ชายของนางจะเพิ่งได้รับการประกาศให้เป็นจอหงวน ซึ่งจะมีการจัดสอบจอหงวนขึ้นทุก ๆ สามปี ทว่าปีนี้ ฮ่องเต้เทียนฉี่มีพระชนมพรรษาครบรอบห้าสิบชันษา จึงมีการประกาศนิรโทษกรรมและเปิดสอบเอินเคอ (การสอบรอบพิเศษ) เพื่อเปิดโอกาสให้บัณฑิตทั่วหล้าได้ร่วมถวายพระพรผ่านบทความข้อสอบและก้าวเข้าสู่ร่มเงาของโอรสสวรรค์เมื่อจะมีการสอบรอบพิเศษขึ้นมาอีกครั้ง บรรดาคุณชายและบัณฑิตจึงเข้ามาอุดหนุนร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ของนางอย่างคับคั่งอีกครั้ง เสียงสวรรค์ของเหวินจือเวยร้องบอกให้นางทำเทียนไร้ควัน เพื่อกอบโกยเงินทองในช่วงเวลาสุดพิเศษนี้ด้วยเหล่าบัณฑิตต้องมานั่งถ่างตาอ่านตำราโต้รุ่งจนตาแดงก่ำ แสบเคืองตาจากควันเทียนห

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างฉลุลายเมฆาของร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ชั้นสาม ทอดลำแสงยาวลงบนโต๊ะไม้พะยูงตัวใหญ่เหวินจือเวยยืนนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่งามเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์เบื้องล่างคือความคึกคักของตลาดเมืองหลวง ทว่าในหัวสมองของนางกลับหมุนวนย้อนกลับไปถึงเรื่องราวในชาติก่อนยามนึกถึงงานล่าสัตว์หลวงประจำปี ซึ่งกำหนดให้จับคู่เพียงแค่คู่หมั้นหมายเท่านั้น ดังนั้น ในยามนั้น หลงมู่เฉินที่ยังไร้ซึ่งคู่หมั้นจึงไม่อาจเข้าร่วมงานนี้ได้ ซึ่งนับว่าเป็นโชคดีสำหรับหลงจื่อซวน...ดวงตาของนางพลันวาวโรจน์ไปด้วยรอยแค้น ชาติก่อนในฐานะเฉินอวี้หลาน นางผู้เชี่ยวชาญทั้งศาสตร์และศิลป์แห่งการศึก เป็นคนขี่ม้าเคียงคู่ ร่วมคู่แกะรอยและวางกลยุทธ์ให้หลงจื่อซวนอย่างลับ ๆนางช่วยให้หมาป่าตาขาวทรยศตนนั้นล่าสัตว์ป่าล้ำค่าได้เป็นจำนวนมากที่สุด จนคว้าอันดับหนึ่งในงานล่าสัตว์หลวงมาครองอย่างง่ายดาย ได้รับพระราชทานรางวัลและคำชื่นชมอย่างล้นหลามจากฮ่องเต้เทียนฉี่ ยิ่งส่งเสริมให้ภาพลักษณ์องค์ชายผู้ปรีชาสามารถของเขากึกก้องไปทั่วทั้งใต้หล้าและราชสำนักทว่ามาชาตินี้... ในเมื่อ

เหวินจือเวยระบายยิ้มกว้างออกมาเต็มใบหน้า นัยน์ตาคู่สวยโค้งลงดั่งจันทร์เสี้ยวด้วยความโล่งอก เมื่อไม่รู้สึกถึงความกดดันที่เคยแผ่ออกมาจากร่างสูงอีกต่อไป ใบหน้าหล่อเหลาคมคายพลันละมุนขึ้นมาหลายส่วน“อย่างไรหม่อมฉันก็ต้องขอประทานอภัยต่อองค์ชายจริง ๆ เพคะ ที่ทำให้พระองค์ต้องพลอยไร้คู่ร่วมล่าสัตว์ในวันนี้เพราะความซุ่มซ่ามของหม่อมฉัน... ว่าแต่... หลานหลานเล่า? วันนี้ท่านคู่ร่วมล่าสัตว์กับผู้ใดรึ?”ประโยคหลัง เหวินจือเวยหันขวับไปถามเฉินอวี้หลาน สุ้มเสียงของนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนจับจ้องคาดคั้นทว่ายามที่คำถามนั้นหลุดจากปากกระต่ายน้อย อยู่ดี ๆ หัวคิ้วของหลงมู่เฉินและเฉินอวี้หลานกลับพากันกระตุกขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย“ข้ามิได้จับคู่กับผู้ใดทั้งสิ้น และมิได้ตั้งใจจะเข้าร่วมการแข่งขันล่าสัตว์หลวงในครานี้อยู่แล้วด้วย” เฉินอวี้หลานตอบเสียงเรียบ“อุ๊ย! จะปล่อยให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไรกันเล่า!” เหวินจือเวยร้องอุทานเสียงหลง “ฝีมือเกาทัณฑ์และการขี่ม้าของหลานหลานเลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองหลวงเชียวนะ!&rdq

ทันทีที่ขบวนม้าพุ่งทะยานผ่านพ้นประตูลานพิธีเข้าสู่พงไพรลึก บรรดาผู้เข้าร่วมแข่งขันต่างแยกย้ายกระจายตัวไปตามทิศทางลม ทว่าในเส้นทางสายตะวันตกอันเงียบสงบ บรรยากาศบนหลังม้าของหลงมู่เฉินและเฉินอวี้หลานกลับเนิบนาบชวนให้รู้สึกอึดอัดมู่อ๋องควบม้าไปตามทางอย่างเงียบขรึม แววตาคมกริบกลับดูหม่นแสงลงหลายส่วน ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้ความกระตือรือร้นจะชิงชัย ยามเมื่อไร้คู่ล่าที่หมายมั่นเฉินอวี้หลานที่เข้าใจสถานการณ์ก็เลือกที่จะควบม้าตามหลังอย่างเรียบร้อย จนกระทั่ง...“คุณหนูเฉิน ป่าตะวันตกนี้ทิวทัศน์งดงาม ลมวสันต์พัดโชยสบายยิ่งนัก ข้าคิดว่าจะใช้เวลาช่วงบ่ายนี้ ควบม้าชมความงามของป่าลึกเสียหน่อย หากเจ้าปรารถนาจะเพลิดเพลินกับการล่าสัตว์ ก็ลงมือได้ตามสบาย ข้าจะคอยรั้งสายบังเหียนอยู่ห่าง ๆ มิให้ขัดขวางความสำราญของเจ้า”เฉินอวี้หลานเม้มริมฝีปาก เมื่อสดับฟังน้ำเสียงราบเรียบที่เผยความหมางเมินไว้อย่างโจ่งแจ้ง...ชัดเจนเพียงนี้... มิต่างจากเวยเวยที่จงใจจับคู่เลยนะเพคะ!เมื่อเวยเวยไม่มาร่วมล่าด้วย พระองค์ก็คงจะหมดสนุก แล้วปล่อยให้ข้าล่าได้ตามใจเลยสินะ!