Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

ทว่าพวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว บริเวณที่หมูป่าล้มลง... ดันเป็นจุดที่เหอหลี่ปู้ซ่างซูและไป๋สิงปู้ซ่างซูสั่งให้คนมาขุดหลุมพรางดักสัตว์เอาไว้พอดี ผืนดินเบื้องหน้าหลงมู่เฉินพลันทรุดตัวลงวูบ ม้าศึกของเขาพลันเสียหลัก ถลาดิ่งลงไปในหลุมดินโคลนลึกทันที!“องค์ชาย!” เฉินอวี้หลานตาโตอุทานแผ่วเบา นางรีบพุ่งตัวกลับมา คว้าสายบังเหียนและเอื้อมมือเรียวบางเข้ายึด ยื่นเข้าคว้าข้อมือของหลงมู่เฉินไว้ได้ทันท่วงทีด้วยกำลังภายในทั้งหมดที่มี!เฉินอวี้หลานอาศัยกำลังภายในประคองและฉุดร่างสูงใหญ่ขึ้นมาจากหลุมพรางดินโคลนอย่างทุลักทุเล!พรานป่าที่ซุ่มอยู่ถึงกับอ้าปากค้างไปอีกหน “!!!”นี่นางยังเป็นคุณหนูในห้องหอหรือไม่? เหตุใดเรี่ยวแรงจึงได้มหาศาลฉุดรั้งร่างสูงใหญ่ขององค์ชายขึ้นมาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้!ยามเมื่อหลงมู่เฉินกลับขึ้นมายืนบนพื้นราบในสภาพเสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อย ทว่าใบหน้าหล่อเหลาดุจหยกกลับขึ้นสีสลับเขียวคล้ำด้วยความอับอายและหงุดหงิดใจจนถึงขีดสุดหากมิใช่เพราะเขาใจลอยถึงใครบางคน... เขาจะตกหลุมพรางโง่เขลาเบาปัญญาเช่นนี้ให้อับอายต่อหน้า

คำถามผ่าซากที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาแม่นางน้อยชะงักไปแววตาของหลงมู่เฉินในยามนี้มิใช่ความโกรธเกรี้ยวธรรมดา ทว่ามันแฝงไปด้วยความร้าวรานระคนตัดพ้อล้ำลึกที่บีบคั้นหัวใจคนมองอย่างประหลาดเหวินจือเวยลอบกลืนน้ำลาย แผ่นหลังบางชาวาบ รู้ดีแก่ใจว่าขืนแถไถต่อไปคงมีแต่จะทำให้พยัคฆ์ร้ายตนนี้อาละวาดหนักขึ้น นางจึงสูดลมหายใจเข้าลึก ยอมรับออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง“...หม่อมฉันเพียงเห็นว่าพวกท่านทั้งสองเหมาะสมกันยิ่งนักเพคะ” เหวินจือเวยก้มหน้าลงเล็กน้อย หลบสายตาคมกริบคู่นั้น“คุณหนูเฉินเพียบพร้อมด้วยฐานะ อำนาจทางการทหารจากจวนแม่ทัพใหญ่ รูปโฉมงดงาม ท่วงท่าสง่าผ่าเผย ส่วนพระองค์ก็ทรงปรีชาสามารถ เป็นถึงมู่อ๋องผู้เกรียงไกร หากพวกท่านได้เกี่ยวดองครองคู่กัน ย่อมเป็นคู่บารมีที่ไร้ข้อกังขา ทั่วทั้งใต้หล้าต้องอิจฉา...”“เหมาะสมงั้นรึ? คู่บารมีงั้นรึ?”หลงมู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชตนเองความอดทนที่มีพังทลายลงจนหมดสิ้น ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ร้อนระอุ นิ้

สิ้นประโยครายงานอันสั่นเครือของจวี๋เอ๋อร์ บรรยากาศภายในกระโจมพลันเย็นเยียบลงในพริบตาเฉินอวี้หลานหน้าถอดสี ดวงตาหงส์คู่สวยเบิกกว้างด้วยความตระหนกตกใจ สติหลุดลอยอย่างสิ้นเชิง ร่างบางยืนโงนเงนไม่มั่นคง ชายกระโปรงสะบัดไหว เตรียมจะพุ่งตัวออกไปจากกระโจม เพื่อมุ่งหน้าไปยังลานหลวงทันที“หลานหลาน! ช้าก่อน อย่าเพิ่งไป!” เสียงร้องห้ามของเหวินจือเวยดังขัดขึ้นแม่นางน้อยบนตั่งนอนพยายามยันกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล สะกดกลั้นความเจ็บแปลบที่ข้อเท้า มือเรียวเอื้อมคว้าชายแขนเสื้อของสหายสนิทไว้มั่น ใบหน้าหวานเคร่งเครียดลงหลายส่วน “ข้าคิดว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำนัก ท่านอย่าเพิ่งวู่วามเดินเข้าไปติดกับดักของผู้อื่น!”“เจ้าจะมิให้ข้าร้อนใจได้อย่างไรกัน เวยเวย!” เฉินอวี้หลานหันกลับมา น้ำเสียงสั่นเครือเจือความร้อนใจจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว “นั่นพี่ชายของข้านะ! เจ้าก็รู้ว่าพี่ชายใหญ่เป็นคนสุขุมรอบคอบ และจงรักภักดีต่อราชวงศ์เพียงใด เขาไม่มีทางสติเลอะเลือนจนยิงธนูสังหารนกกระเรียนมงคลของฝ่าบาทแน่ ๆ เจ้าต้องเชื่อใจพี่ชายของข้านะ เวยเวย!”เหวินจือเวยสบดวงตาที่เต็มไปด้วยความร้อนรนของสหา

บรรยากาศลานกว้างใจกลางค่ายล่าสัตว์หลวง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด สายลมที่เคยพัดโบกให้ความร่มรื่นกลับกระโชกแรง บรรดาขุนนางน้อยใหญ่ต่างยืนเรียงรายอยู่สองฝั่งพากันก้มหน้าอย่างนิ่งงันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงบนพลับพลาที่ประทับสูงสุด ฮ่องเต้เทียนฉี่ประทับนั่งบนตั่งทองคำ ใบหน้าทรงอำนาจฉายแววโกรธเกรี้ยว ดวงเนตรคู่คมกริบจับจ้องลงไปยังเบื้องล่าง ที่ซึ่งเฉินอี้เฟย คุณชายใหญ่แห่งจวนเฉินต้าเจียงจวิน และเซี่ยซินโหรว คุณหนูรองตระกูลเซี่ยกำลังคุกเข่าราบอยู่กับบนพื้นแข็งข้าง ๆ ทั้งสองคนมีซากนกกระเรียนมงคลนอนทอดร่างไร้วิญญาณ เลือดสีชาดข้นคลักยังคงหลั่งรินจากอกทะลักสู่ผืนหญ้า ลูกธนูที่คร่าชีวิตมันยังคงปักอยู่บนอก นับว่าเป็นภาพที่ลบหลู่โชคลาภมงคลของราชวงศ์อย่างร้ายแรงหลงจื่อซวนก้าวออกมาเบื้องหน้า ถวายบังคมด้วยท่วงท่าขึงขัง น้ำเสียงทุ้มกร้าวของเขาดังกังวานไปทั่วลานหลวง แฝงด้วยความร้อนรนในการกระทำอันอุกอาจของสองคนตรงหน้า“ทูลเสด็จพ่อ! ทุกคนย่อมรู้ดีว่านกกระเรียนเป็นสัตว์เทพเซียนประจำราชวงศ์ของเรา นับว่าเป็นเสาหลักค้ำจุนโชคลาภมงคลแห่งใต้หล้า ทว่าเฉินซื่อจื่อกลับ

สิ้นคำชี้แจงอย่างชัดเจน ทั่วทั้งลานกว้างพลันบังเกิดเสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ดั่งผึ้งแตกรัง ขุนนางน้อยใหญ่ที่เคยเงียบกริบต่างหันหน้าเข้าหากัน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกแลกเปลี่ยนกระซิบกระซาบ“หรือว่า... หรือว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่ฝีมือของเฉินซื่อจื่อจริง ๆ ?” ขุนนางผู้หนึ่งเปรยขึ้นพลางลูบเครา “วิถีการยิงโกหกไม่ได้ กรมอาญาและหมอหลวงกล่าวชัดเจนปานนี้ ชัดเจนว่ามีคนตั้งใจจัดฉากใส่ร้ายขึ้นมา!”“นั่นสิ ตระกูลเฉินจงรักภักดีมาหลายชั่วอายุคน จะมาตกม้าตายด้วยเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ได้อย่างไร มีเงื่อนงำ... มีเงื่อนงำแน่ ๆ !”กระแสลมที่ตีกลับอย่างรุนแรง ทำให้หลงจื่อซวนเริ่มนั่งไม่ติด ทั่วทั้งร่างพลันเครียดเกร็งดั่งสายธนูที่ถูกดึงจนตึง แผนการที่เขาวางไว้อย่างดิบดีไร้ร่องรอย บัดนี้กลับถูกคมมีดชันสูตรเล่มเล็ก ๆ กรีดทำลายจนหมดสิ้นสองมือใต้แขนเสื้อยาวกำแน่นจนเล็บแทบฝังเนื้อ ขมับเต้นตุบด้วยโทสะและความหวาดระแวง แสงสว่างแห่งชัยชนะที่ปลายทางพลันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความลนลานที่พยายามสะกดไว้สุดกำลังเขาอยากจะอ้าปากเอ่ยแย้ง แต่ทว่าอีกฝ่ายคื