All Chapters of แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: Chapter 131 - Chapter 140

ตลอดการเดินทางกลับจากร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ บรรยากาศภายในรถม้าพลันตกอยู่ในความเงียบงัน หลงมู่เฉินนั่งเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง สมองอันชาญฉลาดของเขาขบคิดหาคำตอบให้แก่ปริศนา ‘พู่กันมังกรซ่อนวารี’ จนหัวหมุน ทว่ากลับไม่พบร่องรอยความเกี่ยวโยงใด ๆ ได้เลยหรือว่าเวยเวยจะเคยบอกชื่อนี้กับนาง...?กลับกัน ยิ่งเห็นหลงมู่เฉินตกอยู่ในสภาวะสับสนและงุนงงจนเสียกิริยาเช่นนั้น เฉินอวี้หลานที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับยิ่งลอบยกยิ้มพรายในใจอย่างเป็นสุข ยิ่งเขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวเท่าใด นางก็ยิ่งนึกสนุกที่ได้ปั่นหัวสวามีให้ติดกับดักความคิดของตนเองพอกลับมาถึงจวนมู่อ๋อง เฉินอวี้หลานไม่ปล่อยให้สวามีมีเวลาได้พักหายใจในความคลางแคลง นางก้าวลงจากรถม้าแล้วหันมาเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงฉะฉานทันที“ท่านพี่เพคะ พอดีมีสมุดบัญชีร้านค้าบางเล่มที่มีตัวเลขผิดสังเกต หม่อมฉันอยากรบกวนให้ท่านช่วยไปตรวจดูความถูกต้องเสียหน่อยเพคะ”หลงมู่เฉินที่ยามนี้ สติยังคงล่องลอยทำเพียงพยักหน้ารับอย่างแกน ๆ แล้วก้าวเดินตามหลังนางเข้าไปยังห้องหนังสือส่วนตัวของนางอย่างว่าง่าย

หลงมู่เฉินกะพริบตาปริบ ๆ มองพู่กันไม้ที่กลิ้งหลุน ๆ อยู่บนพื้นหินด้วยความตะลึงงันระคนงุนงง ใบหน้าคมคายที่เคยเคร่งขรึมพกความมุ่งมั่นมาเต็มเปี่ยมบัดนี้หลงเหลือเพียงความเหวอ...ทำอะไรของนางน่ะ? เขาแค่โผล่มาเงียบ ๆ ก็ต้องตกใจถึงขั้นขว้างพู่กันทิ้งขนาดนี้เลยเชียวหรือ?ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากทักทาย เหวินจือเวยก็ปัดฝุ่นที่มือแผ่วเบาแล้วเบนสายตาเย็นชากลับมามองหน้าเขา ดวงตากลมโตไม่มีความอ่อนหวานละมุนดั่งวันวานหลงเหลืออยู่เลย นอกเสียจากความเฉยชาที่ทำเอาคนมองรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ“องค์ชายเสด็จมาในยามวิกาลเช่นนี้... ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดกับบุตรีพ่อค้าเครื่องเขียนอย่างหม่อมฉันหรือเพคะ?” เหวินจือเวยถามเสียงเรียบหลงมู่เฉินชะงักค้าง ความเย็นชาที่สาดซัดเข้ามา ทำให้อกซ้ายของเขาเจ็บแปลบอยู่บ้าง ทว่า... มันกลับเป็นความเจ็บที่เบาบางอย่างแปลกประหลาดเขาลอบสังเกตสตรีตรงหน้า ดึงสายตาไล่ตั้งแต่เรือนผมที่สยายเต็มหลัง ท่วงท่าการยืนกอดอกดูไร้จริตจะก้านอย่างที่เคยเป็น ยิ่งมอง... เขากลับยิ่งรู้สึกว่าเหวินจือเวยคนนี้เริ่มกลายเป็น ‘คนแปลกหน้า’ สำหรั

เฉินอวี้หลานคีบเนื้อตุ๋นของเหวินจือเวยเข้าปากต่อทันที ทว่าเพราะความรีบร้อนและเอร็ดอร่อยเกินไปหน่อย เนื้อชิ้นนั้นจึงติดคอจนนางพลันไอโขลกและสำลักออกมาเสียงดัง “ค่อก... แค่ก!”“หลานหลาน! ค่อย ๆ กินสิ” หลงมู่เฉินลนลานทำอะไรไม่ถูก รีบกุลีกุจอหยิบถ้วยชาข้างกายส่งให้แม่นางน้อยตรงหน้าจิบอย่างรวดเร็ว “เอ้า! รีบจิบชาแก้สำลักเร็วเข้า”เฉินอวี้หลานรีบรับถ้วยชาไปดื่มรวดเดียว เพื่อดับความแสบร้อนในลำคอ ทว่ายามที่หลงมู่เฉินส่งถ้วยชานั้นให้ กลิ่นอายความหอมกรุ่นแฝงกลิ่นอายควันไฟเบา ๆ พลันลอยแตะจมูก...มันคือชาหลิวอันกวาเพี่ยน...ท่านอ๋องหนุ่มขมวดคิ้วน้อย ๆ พลันหันสายตากลับไปมองถ้วยชาของเหวินจือเวยที่วางอยู่ฝั่งตรงข้าม ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำเอาเขาชาวาบไปทั้งร่าง...ชาในถ้วยของเหวินจือเวยกลับส่งกลิ่นหอมสดชื่น... นั่นคือชาอู่หลงก้านอ่อนนี่!“เวยเวย... เจ้าไม่ได้ดื่มชาหลิวอันกวาเพี่ยนแล้วหรือ? ข้าจำได้ว่าเจ้า...” หลงมู่เฉินเอ่ยถามเสียงพร่า ในใจเต็มไปด้วยความสับสนจนแทบกระอักเหวินจือเวยเลิกคิ้วมองถ้วยช

สองร่างเจ้าของจวนมู่อ๋องเดินก้าวเข้าไปในเรือนหลงเถิง เรือนหอที่หลงมู่เฉินมิเคยย่างกรายเข้ามาอีกเลยนับตั้งแต่คืนวันอภิเษกสมรส ร่างสูงยืนเหม่อลอยอย่างทำตัวไม่ถูกอยู่กลางเรือนเฉินอวี้หลานยกยิ้มบางเบาพลางเอื้อมมือไปจูงมือแกร่งของเขาให้ทรุดตัวลงนั่งเคียงกันบนเตียงกว้าง ภายใต้ผ้าม่านมุ้งสีมงคลที่โบกสะบัดแผ่วเบาไปตามแรงลม“สรุปแล้ว... มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่? เจ้าเป็นใคร และปิดบังสิ่งใดข้าไว้ พูดมาเถิด ข้าพร้อมจะรับฟังทุกสิ่ง” หลงมู่เฉินเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นพร่า หน้าอกกระเพื่อมสั่นไหวด้วยความอัดอั้นเฉินอวี้หลานสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติหากว่าข้าได้ย้อนเวลากลับมาในร่างของตัวเอง ก็คงจะอธิบายได้โดยง่ายว่าข้าเพียงแต่หลับและฝันไปตื่นหนึ่ง แต่ทว่า... ข้าดันย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของเวยเวยนี่สิ... เพราะฉะนั้น ข้าจึงกลบเกลื่อนว่าเป็นความฝันไม่ได้ เพราะมันไม่อาจอธิบายช่วงเวลาที่ข้าเป็นเหวินจือเวยได้เฮ้อ... มีแต่จะต้องเล่าไปตามความจริง...ดวงตาคู่สวยทอดมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะเริ่มถ่ายทอดความจริงที่ซ่อนเร้นออกมา“ท่

ยิ่งได้ยินเสียงทุ้มปลอบประโลม ไออุ่นจากอ้อมกอดของเขา กลิ่นไม้กฤษณาที่อบอวลอยู่ที่ปลายจมูก ก็ทำให้หยาดน้ำตาของกระต่ายน้อยยิ่งไหลรินเป็นสาย สองมือของหลงมู่เฉินลูบหลังแผ่วเบาอย่างปลอบขวัญไม่ใช่เพียงเฉินอวี้หลานเท่านั้นหรอกที่รู้สึกถึงความอิ่มเอมในใจ... รู้สึกเหมือนว่าได้พบเจอสิ่งล้ำค่าที่สูญหายไป หลงมู่เฉินเองก็เช่นกัน นับตั้งแต่วันที่เขาชัดเจนกับความรู้สึกของตนเองว่าชมชอบในตัวของ ‘เหวินจือเวย’เขามักจะพาตนเองเข้าไปใกล้ชิดอยู่เสมอ จนกระทั่งวันที่ ‘เหวินจือเวย’ เริ่มผลักไสเขาออกมา... จวบจนวันที่กงกงมาประกาศโองการสมรสพระราชทานที่จวนมู่อ๋อง แล้วยิ่งเขาได้ยินจากซูกุ้ยเฟยว่าพระราชโองการนี้ได้มาเพราะ ‘เหวินจือเวย’ เป็นผู้แนะนำ ใจของเขาก็ยิ่งร้าวราน มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งรักทั้งชังนางในคราวเดียวกัน!รัก... แต่เหตุใดจึงผลักไสเขาออกมา ชิงชัง... แต่ก็อยากเอาตัวเข้าไปชิดใกล้ความรู้สึกของหลงมู่เฉินราวกับเรือลำน้อยที่อยู่ท่ามกลางกระแสน้ำเชี่ยวกรากที่พัดพาไปทางนั้นทีทางนี้ที ทั้งที่คิดว่าจะตัดใจ หมางเมิน และชิงชังที่นางผลักไสเขาแต่ทว่า... ในยามที่เขาเห็น ‘เหวิ