All Chapters of แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: Chapter 121 - Chapter 130

หลงมู่เฉินมองด้ามดาบไม้ตรงหน้า ก่อนจะเบนสายตาขึ้นสบตานาง คลี่ยิ้มบางเบาแฝงแววปัดปฏิเสธ“พระชายาคงลืมไปแล้วกระมัง... ข้าเรียนรู้เพียงคัมภีร์และการปกครอง... อาวุธเหล่านี้ ข้าใช้ไม่เป็นหรอก”ได้ยินคำปัดเช่นนั้น เฉินอวี้หลานกลับไม่ถอยหนี นางส่งสายตาพราวระยับแฝงความรู้ทันกลับไปให้เขาในคราวนั้นที่เขาไปสั่งทำพู่กันเอกลักษณ์ที่ร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ ปลายนิ้วของนางสัมผัสได้ถึงรอยด้านหนาตรงอุ้งมือและข้อนิ้ว ซึ่งมันเป็นรอยที่เกิดจากการกำอาวุธอย่างหนักหน่วงแล้วเช่นนั้น จะมาบอกว่าท่านใช้ไม่เป็นได้อย่างไร!?ริมฝีปากบางขยับเอ่ยต่อด้วยประโยคที่ทำเอาคนฟังต้องสะดุ้ง“ใช้ไม่เป็น... หรือไม่คิดจะใช้กันแน่เพคะ?” เฉินอวี้หลานเว้นจังหวะ ก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกก้าวหนึ่งพลางกระซิบเสียงเบาอย่างเย้าแหย่ “บุรุษบางคน... ฝีมือแท้จริงอาจซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อบัณฑิต หากท่านพี่ใช้ไม่เป็นจริง ๆ ก็ย่อมได้เพคะ... หม่อมฉันเป็นถึงบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ เรื่องฝึกสอนบุรุษน่ะงานถนัดนัก... เดี๋ยวหม่อมฉันจะช่วยสอนท่านพี่เองดีหรือไม่เพคะ?”คำพูดที

เช้าวันถัดมา ขบวนกลับบ้านเดิมของพระชายามู่อ๋องเคลื่อนออกจากจวนมู่อ๋องอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ รถม้าคันใหญ่สลักลวดลายวิจิตรหรูหราบุด้วยผ้าแพรหนานุ่มเคลื่อนตัวไปตามถนนสายหลักอย่างเชื่องช้าเบื้องหลังรถม้ามีขบวนผู้ติดตามยาวเหยียด พร้อมด้วยหีบของขวัญล้ำค่า ข้าวของเงินทอง ผ้าแพรพรรณชั้นเลิศ และสมุนไพรหายากนับสิบ ๆ หีบที่หลงมู่เฉินสั่งจัดเตรียมไว้ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างพากันจับจ้องและสรรเสริญในความใจกว้างและการให้เกียรติพระชายาของมู่อ๋อง ทว่าบรรยากาศภายในรถม้าคันหรู กลับถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันเฉินอวี้หลานกำลังนั่งนิ่งอยู่มุมหนึ่ง ดวงตาหงส์ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ทว่าภายในแขนเสื้อ ฝ่ามือเรียวเล็กทั้งสองข้างกลับบีบเข้าหากันจนแน่นจนข้อขาวซีด หยาดเหงื่อเย็นเยียบซึมออกมาจนทั่วฝ่ามือ หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรบ กลิ่นอายรอบกายแผ่ซ่านความวิตกกังวลและหวาดกลัวออกมาอย่างเด่นชัดปมลึกในก้นบึ้งของหัวใจนางพลันตีรวนขึ้นมา... ภาพในอดีตชาติที่ดวงตาพร่ามัวเพราะความรัก โง่งมเลือกบุรุษชั่วช้ามาเป็นสามีจนนำพาความพินาศย่อยยับมาสู่ทั้งตระกูลภาพบิดา มารดา และพี่ชา

เฉินสงหยวนยกยิ้มอย่างภาคภูมิ นัยน์ตาผ่านศึกทอดมองบุตรชายและบุตรสาวกลางลานด้วยความรักอันแสนภาคภูมิใจ ก่อนจะยกชาขึ้นจิบด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น เอ่ยอธิบายเสียงทุ้มหนักแน่น“ท่านอ๋อง โปรดวางพระทัย... นี่คือวิถีแห่งสายเลือดสกุลเฉินของพวกเรา ไม่ว่าจะเป็นบุตรสายตรง สายรอง หรือแม้แต่บุตรอนุ... ล้วนแต่ต้องห้าวหาญและเผชิญหน้ากับคมดาบจริงทั้งสิ้น พวกเราสั่งสอนลูกหลานให้ออกรบและจับดาบเหล็กตั้งแต่อายุเพียงเจ็ดขวบ หากเอาแต่ใช้ดาบไม้กลัวเจ็บกลัวตาย ยามไปเหยียบสนามรบจริง หัวคงหลุดจากบ่าไปนานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”หลงมู่เฉินขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม สายตาคมปลาบจับจ้องไปที่ร่างบางของเฉินอวี้หลานที่ยามนี้กำลังตวัดดาบเหล็กเล่มเขื่องทดสอบน้ำหนักอย่างแคล่วคล่อง ทว่าในใจของเขากลับร้อนรุ่มดั่งไฟลนเฉินอวี้หลานเพิ่งจะหายดี... แม้ว่าการประมือกับนางเมื่อวาน เขาก็พอจะคาดเดาฝีมือของนางได้บ้าง เขารู้ว่านางจงใจออมมือให้เขา ด้วยนางเป็นถึงบุตรีแม่ทัพใหญ่ ฝีมือมิได้บอบบางเหมือนรูปร่าง ส่วนตัวเขาเองก็เพียงแต่ซุ่มซ้อมส่วนตัวเท่านั้น การประมือเมื่อวานจึงเป็นเหมือนการหยั่งเชิงฝีมือซึ่งกันและกันมากก

เมื่อย้ายกลับมาที่ห้องโถงรับประทานอาหาร สำรับอาหารเลิศรสหลากหลายจานถูกจัดวางเต็มโต๊ะตัวยาว บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความอบอุ่นและครึกครื้นไม่หยุดหย่อนเฉินอี้เฟยที่ยังคงคาใจไม่หาย รีบทรุดตัวลงนั่งข้างมารดาแล้วเอ่ยปากฟ้องทันควันเพื่อหาคนสนับสนุน“ท่านแม่ ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะขอรับ! เมื่อครู่ที่ลานฝึกวรยุทธ์ น้องหญิงใช้มารยาเจ้าเล่ห์ แสร้งร้องโอดโอยว่าเจ็บแผลเก่าจนข้าลนลานตกใจ พอข้าลดการป้องกันลง นางกลับตลบหลังตวัดดาบมาจี้คอข้าหน้าตาเฉย ชัยชนะครานี้นางโกงข้าชัด ๆ !”เฉินฮูหยินปรายตามองบุตรชายคนโตด้วยรอยยิ้มระอา พลางคีบน่องไก่ตุ๋นโสมวางลงในถ้วยของเขาเพื่อตัดบท“เจ้ามันใสซื่อไม่ทันอุบายพลิกแพลงของน้องสาวเองแล้วจะไปโทษอันใดกับใครได้ เฟยเอ๋อร์... หลานเอ๋อร์เพิ่งหายเจ็บหนัก ร่างกายหรือจะไปหักหาญสู้แรงบุรุษอึดถึกเช่นเจ้าตรง ๆ ได้ หากนางไม่ใช้ไหวพริบเข้าช่วย มีหวังคงถูกพี่ชายทึ่มทื่อเช่นเจ้าฟาดจนเจ็บตัวไปแล้ว”เฉินสงหยวนได้ทีผสมโรงหัวเราะหึ ๆ สำทับพลางส่ายหน้า “ฮูหยินกล่าวได้ถูกต้องแล้ว หากเจ้ายังหูเบาใจอ่อนเช่น

เมื่อเวลาผันผ่าน งานเปิดโรงทานช่วยเหลือราษฎรชานเมืองหลวงก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นและสิ้นสุดลงอย่างงดงาม ตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมา หลงมู่เฉินทำตามคำพูดของตนอย่างเคร่งครัด เขาแทบจะไม่ละสายตาไปจากร่างบางของพระชายาเลยแม้แต่นิดเดียวทว่าจนแล้วจนรอด มู่อ๋องก็ยังคงไม่พบเจอพิรุธหรือจุดจับผิดใด ๆ ที่ยืนยันถึงความแปลกประหลาดในใจได้ ทุกสิ่งที่เฉินอวี้หลานหยิบจับล้วนเป็นไปตามธรรมชาติ ไม่ได้ดูประดิดประดอยแสร้งทำเลียนแบบนางในดวงใจของเขาเลยแม้แต่น้อยซึ่งนั่นยิ่งทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้งขึ้นทุกวัน ด้วยท่วงท่าอันแสนคุ้นตาของนาง มันช่างซ้อนทับกับภาพในความทรงจำของเขาเกี่ยวกับเหวินจือเวยยิ่งนักจนกระทั่งเช้าวันนี้ หลังจากที่ทั้งคู่ประมือแลกเปลี่ยนฝีมือดาบกันกลางลานฝึกยุทธ์จนเหงื่อโทรมกายเสร็จสิ้นลง และย้ายมานั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารมื้อเช้าด้วยกันตามปกติจังหวะที่เฉินอวี้หลานกำลังคีบผัดผักใส่ถ้วยให้สวามี นางกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยอย่างอ่อนโยน แต่กลับทำให้หลงมู่เฉินหยุดชะงัก“จะว่าไป... นี่ก็จะครบหนึ่งเดือนที่เวยเวยสั่งงดเยี่ยมแล้วนะเพคะ... วันนี้ฟ้า