บททั้งหมดของ แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: บทที่ 141 - บทที่ 150

เฉินอวี้หลานได้แต่เม้มริมฝีปากสะกดกลั้นเสียงคราง สองมือน้อยขยำเรือนผมหนาของคนที่กำลังทรมานนางอยู่ แผ่นหลังเนียนยกสูงตามแรงกระตุ้นจากเขา ทั้งจากเนินเนื้อนุ่มที่เขาใช้ริมฝีปากยึดครองขบกัดและจากเนินเนื้ออิ่มที่เขาใช้ปลายนิ้วบุกรุกเข้าไปเป็นจังหวะยิ่งเห็นนางฝืนอดทน สะกดกลั้นเสียงคราง เขาก็ยิ่งอยากกลั่นแกล้ง จากหนึ่งนิ้วที่แทรกผ่านเข้าไป หลงมู่เฉินจึงได้เพิ่มจำนวนมากขึ้น“อ่ะ อ่า เยอะไปแล้วนะ อ๊า~~~” เฉินอวี้หลานกรีดร้องขึ้นมาทันที มือเล็กอดยกขึ้นฟาดไหล่หนาไปหนึ่งทีไม่ได้ แต่แทนที่เขาจะรู้สึกผิด หลงมู่เฉินกลับตอบแทนด้วยจังหวะนิ้วที่รัวเร็วยิ่งขึ้นจนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก“อ๊ะ ยะ อย่า... ท่านพี่ อื้อ...” เสียงครางไม่เป็นภาษาดังขึ้นเป็นระลอกพร้อมอาการกระตุกเกร็งของร่างเล็กบนเตียง หยาดของเหลวเหนียวใสไหลทะลักออกมาอาบเต็มฝ่ามือมุมปากของหลงมู่เฉินยกสูงขึ้น เมื่อเห็นว่ากระต่ายน้อยในอ้อมแขนของเขาเตรียมตัวพร้อมแล้ว ร่างสูงจึงยันกายขึ้น ถอนริมฝีปากและนิ้วมือออกจากร่างของนาง ฝ่ามือร้อนเลื่อนไปโอบกระชับสะโพกกลมกลึงให้ลอยขึ้นเหนือฟูกเตียง

เฉินอวี้หลานเข้าใจเจตนาของสามีขึ้นมาทันที นางจึงได้เอ่ยปากเล่าเรื่องทุกอย่างเท่าที่จำความได้“ในชาติก่อน... สงครามชิงบัลลังก์ของฝ่าบาทช่างดุเดือดนัก โดยฝ่ายที่มีอำนาจมากที่สุดก็คือของท่านพี่และจิ่งอ๋อง ยิ่งนานวัน พวกท่านก็ถือเป็นอริศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่มีวันอยู่ร่วมโลกกันได้เลยเพคะ”“พวกเราต่างวางแผนส่งสายสืบและไส้ศึกเข้าไปแทรกซึมในขุมอำนาจของอีกฝ่ายอยู่ตลอดเวลา จิ่งอ๋องพยายามตัดทอนอำนาจทางการทหารของท่านด้วยการใส่ร้ายป้ายสีบรรดาแม่ทัพที่เลือกข้างฝั่งท่าน”“ในขณะท่านพี่เองก็ร้ายไม่เบา” นิ้วเรียวของนางจิ้มลงบนอกแน่น ๆ นั้นไปหลายที “ท่านวางอุบายซ้อนกล ซุ่มโจมตีตัดเส้นทางลำเลียงเสบียง ขุดรากถอนโคนขั้วอำนาจเก่าของเขาจนขุนนางฝ่ายนั้นแทบกระอักเลือดตาย...”“ไม่ว่าจะเป็นกู้ลีปู้ซ่างซู จางหูปู้ซ่างซู ใต้เท้าทั้งหลายที่จงรักภักดีต่อจิ่งอ๋องล้วนถูกท่านพี่ปั่นหัวให้ทะเลาะกันเองบ้างล่ะ ส่งนางโลมเข้าไปบ้างล่ะ เล่นเอาหม่อมฉันต้องวิ่งวุ่นในการสะสางปัญหาต่าง ๆ ไม่เว้นวัน!”นางเว้นจังหวะ ก่อนจะหันใบหน้าด้านข้า

หลังจากเสร็จสิ้นมื้ออาหารที่ตำหนักจงซู่ หลงมู่เฉินและเฉินอวี้หลานก็กราบทูลลา นั่งรถม้า เพื่อตรงไปยังร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ทันทีครั้นเมื่อล้อรถม้าหยุดสนิทลงที่หน้าร้าน และทั้งสองคนก้าวเท้าลงมา โดยที่หลงมู่เฉินคอยช่วยประคองเฉินอวี้หลานอย่างทะนุถนอมเหวินฮุ่ยเหอที่กำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อยอยู่หน้าร้าน ก็รีบรุดออกมาถวายความเคารพต้อนรับด้วยรอยยิ้มเบิกบาน ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยความเคยชินโดยมิได้คิดสิ่งใด “ถวายพระพรมู่อ๋อง ถวายพระพรพระชายา... วันนี้ทั้งสองพระองค์ให้เกียรติเสด็จมาถึงที่นี่ หรือว่าตั้งใจจะมาร่วมปรึกษาหารือเรื่องงานคำนวณและแบบแปลนโครงสร้างร่วมกับองค์หญิงแปดด้วยอีกแรงพ่ะย่ะค่ะ?”คำถามนั้น ทำให้หลงมู่เฉินพลันขมวดคิ้วมุ่น ความสับสนสายหนึ่งพาดผ่านดวงตาคมปลาบ ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเข้มขึ้นมาทันควัน “เถ้าแก่เหวิน... เมื่อครู่ท่านว่ากระไรนะ? หว่านหว่านอยู่ที่นี่งั้นหรือ?”ยามที่หมู่เฟยบอกว่าน้องสาวของเขาออกไปสอบถามและปรึกษาผู้รู้คนอื่น เขาก็หลงคิดว่านางจะเดินทางไปสำนักฮั่นหลิน ด้วยที่นั่น มีท่านลุงซูจิ้งเสียนเป็

หลังจากที่เห็นสวามีเข้าไปแทรกกายขวางคอเช่นนั้นแล้ว เหวินจือเวยจึงฉวยโอกาสนี้จูงมือพาเฉินอวี้หลานเดินไปที่เรือนไม้แยกใกล้ ๆ ซึ่งเป็นเรือนที่ทั้งสองคุ้นเคยเป็นอย่างดี ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเนื้อไม้ น้ำมันขัดเงา และเศษแร่ต่าง ๆบนโต๊ะทำงานตัวยาวเต็มไปด้วยเครื่องมือช่างขนาดเล็ก แผ่นกระดาษร่างแบบแปลนยุ่งเหยิง และวัตถุทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกะทัดรัดชิ้นหนึ่งที่เหวินจือเวยกำลังหยิบจับประกอบชิ้นส่วนอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีเฉินอวี้หลานทรุดกายลงนั่งเคียงข้าง คอยเฝ้ามองดูการทำงานอันแคล่วคล่องของสหายด้วยความสนใจ“เวยเวยกำลังทำสิ่งใดอยู่รึ?” เฉินอวี้หลานเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองวัตถุไม้เนื้อแข็งสลักลายงดงามในมือของสหาย “หน้าตาแปลกประหลาดยิ่งนัก”เหวินจือเวยไม่ได้วางมือจากอุปกรณ์ในมือ นางขยับหมุนสลักขนาดเล็กพลางระบายยิ้มภาคภูมิใจ “สิ่งนี้เรียกว่าชุดกล่องพกพาหมื่นลี้อย่างไรเล่า หลานหลาน”“เมื่อหลายวันก่อน ข้าได้ยินพวกบัณฑิตและนักเดินทางบ่นกันว่ายามที่ต้องออกเดินทางไปไหนมาไหน หากคิดจะเขียนบทกวียามที่กำลังชมธรรมชาติ ก็ต้องมานั่งฝนหมึก กว่าจะได้เขียนบทกวี อารมณ์ก็แตกกระเจิงหมดแล้ว”“ไม่เพียงเท่านี

ตกค่ำวันนั้น เฉินอวี้หลานก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวกับการติดต่อลับกับแคว้นต้าถังในอดีตชาติให้หลงมู่เฉินฟังจนหมดสิ้น หลังจากที่มู่อ๋องได้รับรู้ถึงลางหายนะที่อาจจะเกิดขึ้น ก็มิได้นิ่งนอนใจ ตัดสินใจว่าเช้าวันรุ่งขึ้นจะไปหาเฉินสงหยวนที่จวนเฉินต้าเจียงจวิน เพื่อหาทางสืบทราบความจริงบรรยากาศภายในห้องหนังสือของแม่ทัพใหญ่เฉินอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของตำราพิชัยสงครามและแผนที่ของแคว้นต่าง ๆ ยามนี้ในห้องมีเพียงเฉินสงหยวน เฉินอี้เฟยหลงมู่เฉิน และเฉินอวี้หลานนั่งกันอยู่เฉินอวี้หลานลอบสบตากับสามีแวบหนึ่งเพื่อส่งสัญญาณ ก่อนที่นางจะแสร้งทำเป็นรินชาให้บิดาและพี่ชายเพื่อเปิดบทสนทนาอย่างเรียบเรื่อย มิให้ดูมีพิรุธจนเกินไป“ท่านพ่อ พี่ชายใหญ่... ยามนี้สถานการณ์บ้านเมืองภายนอกและตามแนวชายแดนเป็นอย่างไรบ้างรึเจ้าคะ? ตามชายแดนมีปัญหาอันใดบ้างหรือไม่? หากเหล่าทหารต้องการสิ่งใด ข้าและท่านพี่จะได้จัดหาไว้ให้”เฉินอวี้หลานหยิบยกปัญหาของทหารชายแดนขึ้นมาสอบถาม ด้วยถ้าหากเกิดสงคราม ย่อมมีสิ่งที่ทางราชสำนักจำต้องเร่งจัดเตรียม ไม่ว่าจะเป็นเสบียงหรืออาวุธทั้งหลาย ดังนั้น