All Chapters of แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: Chapter 41 - Chapter 50

“ข้ามาด้วยเรื่องที่เจ้าวานให้ข้าไปสืบมานั่นแหละ...” หลงมู่เฉินตอบด้วยเสียงที่เบาลง เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเหวินจือเวยที่กำลังเอื้อมมือไปพิมเสนและกานพลูมาใส่ลงในไหที่สามตามสัดส่วนที่เสียงสวรรค์บอกมา ผมยาวสลวยที่รวบไว้หลวม ๆ กลับหลุดกระจายลงมาบดบังใบหน้าและระต้นคอจนทำให้นางรู้สึกรำคาญนางมุ่นคิ้วเล็กน้อยก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างรวบเส้นผมสีนิลขึ้นอย่างลวก ๆ ขมวดเป็นมวยกลมไว้กลางศีรษะ แล้วคว้าเอาพู่กันไม้ขนจิ้งจอกที่สะอาดสะอ้านซึ่งวางอยู่ใกล้ ๆ มาเสียบขัดลงไปในมวยผมแทนปิ่นปักผมอย่างคล่องแคล่วเสร็จแล้ว นางก็ลองส่ายศีรษะไปมา คล้ายจะทดสอบว่าปิ่นจำเป็นนั้นใช้งานได้ดีหรือไม่ เมื่อเห็นว่าไม่มีเส้นผมมาระรานให้รำคาญใจแล้ว นางจึงเริ่มผสมสมุนไพรลงในไหใบที่สามภาพของนางที่ลงมือทำสิ่งต่าง ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ แฝงไปด้วยความปราดเปรียว ฉับไว และไม่ยึดติดกับกรงขังแห่งจารีตธรรมเนียมในห้องหอทำเอาหลงมู่เฉินชะงักงันไปชั่วครู่ ลำคอระหงที่เผยให้เห็นภายใต้แสงเทียนและพู่กันไม้ที่เสียบอยู่บนมวยผมนั้น ช่างเป็นเอกลักษณ์ที่ตราตรึงใจอย่างประหลาด จนเขาแทบจะลืมหายใจ...

คืนเทศกาลโคมไฟช่างเป็นราตรีที่งดงามราวกับภาพฝัน ทั่วทั้งเมืองหลวงถูกประดับประดาด้วยแสงสีส้มทองนวลตาจากโคมนับพันดวงระยิบระยับลอยล่องอยู่เหนือลำน้ำณ ศาลาชิ่นซิน ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนจุดชมวิวที่งดงามที่สุดและเป็นส่วนตัวที่สุด เหมาะสำหรับการชมทะเลดาวบนดินที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า หลงจื่อซวนได้จัดเตรียมสถานที่นี้ไว้อย่างประณีตบรรจง เพื่อรอต้อนรับเฉินอวี้หลานเพียงลำพังรอบศาลาถูกประดับประดาด้วยดอกไม้หอมและโคมไฟแก้วเจียระไน แสงเทียนวูบไหว บนโต๊ะหินอ่อนกลางศาลา มีถาดขนมและน้ำชารสเลิศที่เหวินจือเวยช่วยจัดเตรียมไว้ให้ด้วยตนเอง นางยืนคอยอำนวยความสะดวกอยู่เยื้องไปในเงามืด ด้วยการคอยเติมถ่านในเตาให้ความอบอุ่นยามค่ำคืนเครื่องหอมส่งกลิ่นกำยานจาง ๆ ชวนเคลิบเคลิ้มสร้างบรรยากาศสำหรับคู่รักได้เป็นอย่างดีดวงตาหงส์ของเฉินอวี้หลานดูอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความหวัง นางสวมชุดสีกลีบบัวบานที่ขับเน้นความงามพิสุทธิ์ ข้างกายของนางคือหลงจื่อซวนที่พยายามงอนง้ออย่างเต็มที่ เขามอบปิ่นปักผมหยกมันแพะล้ำค่าให้เป็นของขวัญ“หลานเอ๋อร์... ข้าหวังว่าเจ้าจะยกโทษให้ข้าสำหรับเรื่องงา

แต่ยังไม่ทันที่เฉินอวี้หลานจะได้พุ่งตัวออกไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกนาง“คุณหนูเหวิน... คุณหนูเฉิน...” เสียงทุ้มกังวานดังขึ้น ก่อนจะตามด้วยคำถามอีกหนึ่งประโยค “พวกเจ้ามาทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ตรงนี้หรือ?”หลงมู่เฉินก้าวออกมาจากมุมมืดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า ทว่ากลับแฝงไปด้วยความขบขันในสีหน้าท่าทางของเหวินจือเวยที่ราวกับได้พบพระโพธิสัตว์มาโปรดชีวิตนั่นจึงทำให้นางไม่ทันสังเกตว่าองค์ชายห้าตรงหน้าเรียกชื่อนางก่อนคุณหนูอีกคน ทั้งที่ตามศักดิ์แล้ว เขาควรจะเอ่ยทักคุณหนูจวนแม่ทัพก่อน...เหวินจือเวยลอบระบายลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก รีบปล่อยสองแขนที่โอบรอบเอวเฉินอวี้หลานไว้อย่างรวดเร็ว นึกระบายลมหายใจออกเฮือกใหญ่ในสภาพร่างกายคุณหนูบุตรีพ่อค้าอย่างนาง จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปห้ามคุณหนูจวนแม่ทัพกันได้เล่า แถมคุณหนูผู้นี้ยังเปี่ยมไปด้วยแรงโทสะอีกต่างหาก!ท่าทางถอนหายใจราวกับยกภูเขาออกจากอกเช่นนั้นของเหวินจือเวย ที่ต่อให้หลงมู่เฉินไม่ถาม คนฉลาดอย่างเขาก็รู้ดีว่าเกิดสิ่งใดขึ้น... ก็แน่สิ หากบอกว่าเหวินจือเวยซุ่มมองอยู่ใ

เงาตะคุ่มสายหนึ่งทอดผ่านหน้าต่างเรือนไม้แยกของร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋อีกครั้งในยามที่ดวงจันทรากำลังขึ้นสู่จุดสูงสุดของฟากฟ้าหลงมู่เฉินก้าวพ้นจากกรอบหน้าต่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มพรายยามเมื่อเห็นแม่นางน้อยที่เขานัดหมายยังคงง่วนอยู่กับถังหมึกใบเดิมใต้แสงตะเกียงน้ำมัน“นกหวีดหยกที่ข้าให้เจ้าไว้เมื่อวันก่อน ข้ายังหลงคิดว่าเจ้าจะไม่หยิบมันขึ้นมาใช้ง่าย ๆ แต่ที่ใดได้ เพียงวันรุ่งขึ้น เจ้าก็กลับเป่ามันเสียแล้ว คิดถึงข้าหรือไร... คุณหนูเหวิน” เสียงทุ้มเย้าแหย่ขึ้นอย่างอารมณ์ดีเขาทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวอย่างถือวิสาสะ “แต่จะว่าไป เมื่อเช้าข้านั่งรถม้าผ่านหน้าร้านของเจ้า เห็นเหล่าบัณฑิตยากไร้ยืนเข้าแถวกันยาวเหยียด เพื่อรอเติมน้ำหมึกของเจ้าอยู่อย่างคับคั่งทีเดียว”“อีกทั้งเถ้าแก่เหวินยังติดประกาศลดราคาให้แก่ผู้ที่นำขวดมาเติมน้ำหมึกเองอีก ช่างซื้อใจคนได้อย่างยอดเยี่ยมจริง ๆ คงจะกวาดเงินอีแปะจากกระเป๋าบัณฑิตเหล่านั้นจนแทบไม่มีที่เก็บแล้วกระมัง”คำหยอกเย้าของเขาสร้างเสียงหัวเราะแผ่วเ

ทันทีที่ประตูรถม้าปิดลง เฉินอวี้หลานก็ทรุดกายลงกับพื้นรถม้า พลางทุบกำปั้นลงบนเบาะนั่งอย่างบ้าคลั่ง“ข้าจะถอนหมั้น! ข้าจะเลิกคบหากับนางแพศยาผู้นั้น! ตระกูลเฉินของข้ามีกองทัพอยู่ในมือ เหตุใดข้าต้องมายอมทนรับความอัปยศเช่นนี้ด้วย! ข้าจะให้ท่านพ่อกราบทูลฮ่องเต้!”“หลานหลาน... ใจเย็นก่อนเถิด” เหวินจือเวยนั่งลงข้าง ๆ ดึงมือที่ช้ำเลือดของสหายมากุมไว้ แววตาของนางสุขุมลุ่มลึกเยี่ยงนักวางหมาก “ราชโองการสมรสพระราชทานของฝ่าบาท มิใช่สิ่งที่จะบอกยกเลิกได้โดยง่าย ท่านอย่าลืมสิว่าราชโองการนี้ เป็นท่าน... เป็นบิดาของท่านที่ทูลขอเอง”“แล้วหากวันดีคืนดี ท่าให้บิดาไปทูลขอยกเลิกโองการขึ้นมา... แล้วฝ่าบาทจะมองตระกูลของเฉินเช่นไร ขุนนางฝ่ายตรงข้ามอาจจะโยนข้อหากระด้างกระเดื่อง ดูหมิ่นฝ่าบาทมาใส่หน้าตระกูลเฉินของท่านได้นะ!”“นอกจากนี้ ต่อให้พวกท่านจะอ้างว่าเป็นเพราะองค์ชายรองแอบมีสตรีอื่น ทว่าเรื่องนี้ก็สามารถแก้ไขได้อย่างง่ายดาย ด้วยการตบแต่งอีอีเป็นพระชายารองก็เท่านั้น นี่มิใช่เข้าทางนางไปอีกหรือ?”“ไม่เพีย