All Chapters of แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: Chapter 31 - Chapter 40

ปลายพู่กันสะบัดหมึกสีดำสนิทพลิ้วไหวไปตามแรงข้อมือของผู้จับ ตวัดเขียนอักษรลงบนกระดาษซวนจื่อชั้นดีจากร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋“องค์ชาย…” เสียงเรียกพร้อมการประสานมือทำความเคารพดังขึ้นที่หน้าห้องหนังสือเจ้าของมือยังคงตวัดปลายพู่กันต่ออย่างไม่ใส่ใจ ทว่าเอ่ยสั่งเพียงสั้น ๆ “ว่ามา”สี่เล่อ คนสนิทก้าวเท้าเข้ามาในห้องหนังสือ ก่อนจะเริ่มรายงาน “ตามที่องค์ชายให้กระหม่อมไปสืบเกี่ยวกับคุณหนูเหวิน ในวัยเยาว์ นางเคยได้รับการช่วยชีวิตจากคุณหนูเฉินจริงพ่ะย่ะค่ะ”“หลังจากนั้นมา คุณหนูเหวินจึงค่อนข้างยึดติด และอยากเป็นสหายกับคุณหนูเฉินมาโดยตลอด จนกระทั่ง เมื่อวันงานเลี้ยงฉลองงานหมั้นของคุณหนูเฉินกับองค์ชายรอง จึงได้มีโอกาสเข้าไปทำความรู้จักกันพ่ะย่ะค่ะ”สี่เล่อรายงานต่อ “อย่างในคืนงานเลี้ยงวันเกิดของหวังซูเฟยก็เป็นไปตามที่องค์ชายคาดการณ์ไว้พ่ะย่ะค่ะ”“หวังซูเฟยตั้งใจวางอุบายจัดเตรียมกระดาษและหมึกชั้นเลวไว้ให้คุณหนูเฉินเขียนคำอวยพร ซึ่งจะทำให้ได้รับความอับอายต่อหน้าทุกคน แม้ว่าพระนางจะ

หลงมู่เฉินได้แต่ตกตะลึงไปกับคำถามใสซื่อของอีกฝ่าย พลางคิดย้ำกับตนเองว่านางช่างบ้าบิ่นนัก!แม้ว่าหลงจื่อซวนจะทรยศหักหลังเฉินอวี้หลานอย่างไร แต่เขาก็เป็นถึงองค์ชาย! ไม่เพียงเท่านี้ นางไม่รู้หรือว่านั่นคือพี่ชายของเขานะ!การที่แม่นางน้อยเช่นนาง... ไม่สิ บุตรีพ่อค้าอย่างนางมาชักชวนเขาให้ร่วมมือกัน เพื่อล้มองค์ชายรองเช่นนี้... จะใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว!ในระหว่างที่หลงมู่เฉินกำลังตื่นตะลึง เหวินจือเวยกลับนิ่งสงบอย่างประหลาด ด้วยนางรู้ตัวดีว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่ข้าไม่ได้บ้าบิ่นเลยแม้แต่น้อย บทเรียนในวังหลังเมื่อค่ำคืนนั้น ได้สั่งสอนข้าอย่างลึกซึ้งเชียวล่ะ ว่าการจะกระทำการสิ่งใด เจ้าต้องมีกำลังหนุนที่แข็งแกร่ง!และหลงมู่เฉินก็คือกำลังหนุนคนนั้น!บัลลังก์มังกรทองคือยอดปรารถนาขององค์ชายทุกพระองค์... มิเช่นนั้น หลงจื่อซวนจะแต่งงานกับข้า เพื่อเอาอำนาจทางการทหารของท่านพ่อไปหรอกหรือ?แล้วโดยเฉพาะชายตรงหน้า... ที่พวกนางสู้ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ลอบกัดกันอย่างยับเยิน จนกระทั่งหลงจื่อซวนได้ขึ้นครองราชย์ด้วยความมั่นใจว่าสามารถปราบฝั่งของหลงมู่เฉินลงได้อ

บรรยากาศของวัดฉางอันกู่ ในยามนี้ ถูกเนรมิตให้กลายเป็นลานประกอบพิธีการขนาดใหญ่ที่ผสมผสานระหว่างความศรัทธาและความประณีตของชนชั้นสูง ไอเย็นของเหมันต์ฤดูเริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมซุ้มประตูวัดประดับด้วยโคมไฟสีแดงมงคลสลับกับผ้าแพรสีเหลืองทองที่โบกสะบัดรุนแรงตามแรงลมหนาว กลิ่นธูปหอมอบอวลลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ผสมกับกลิ่นสาบปูนและฝุ่นละอองจากการบูรณะที่ยังไม่เสร็จสิ้นดีนักปะรำพิธีตั้งอยู่บริเวณลานหน้าพระอุโบสถเก่าที่หลังคายังขึงด้วยผ้าใบกันแดดฝน พื้นลานปูด้วยพรมสีเข้ม เพื่อรองรับฝีเท้าของเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางด้านบนมีเก้าอี้ประธานบุด้วยแพรพรรณชั้นเลิศที่ตั้งตระหง่าน ทว่ากลับว่างเปล่า ดูโดดเดี่ยวอย่างน่าประหลาดท่ามกลางสายตาของทุกคนที่เฝ้ารอนอกจากนี้ ด้านข้างปะรำพิธีคือกองผ้าห่มฝ้ายสีหม่นนับพันผืนที่พูนสูงเป็นภูเขาเลากา กองผ้าเหล่านั้นถูกมัดไว้อย่างเรียบร้อย รอคอยเพียงคำสั่งเดียวจากประธานในพิธี เพื่อจะถูกแจกจ่ายออกไปให้ความอบอุ่นแก่ชาวบ้านเฉินอวี้หลานในชุดคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ ยืนโดดเด่นอยู่หน้าแถวสาวใช้ที่ถือถาดเครื่องสักการะ นางดูราวกับเทพธิดาผู้มีเ

เมื่อเห็นว่าหลงมู่เฉินตอบตกลงแล้ว เฉินอวี้หลานจึงเชิญให้เขาไปอยู่ตรงกึ่งกลางในฐานะประธาน เหวินจือเวยเห็นอย่างนั้นก็รีบขยับให้เฉินอวี้หลานมายืนขนาบข้างในระยะที่ไหล่แทบจะสัมผัสกัน เพื่อคอยส่งมอบผ้าห่มให้หลงมู่เฉินส่งต่อถึงมือชาวบ้านทั้งหลายที่เริ่มตั้งแถวมารอรับผ้าห่ม“หลานหลาน... ท่านเป็นแม่งานก็คอยยืนกำกับดูแลและส่งผ้าห่มให้องค์ชายห้าด้วยนะ ใกล้จะพลบค่ำแล้ว ชาวบ้านจะได้รีบรับผ้าห่มกันโดยเร็ว”เหวินจือเวยเอ่ยด้วยรอยยิ้มซื่อบริสุทธิ์ อีกทั้งยังนำชาวบ้านมาเป็นข้ออ้าง เฉินอวี้หลานที่กำลังว้าวุ่นใจรีบพยักหน้าเห็นดีเห็นงามด้วย นางก้าวเข้าไปยืนชิดหลงมู่เฉินกลิ่นหอมจาง ๆ จากเสื้อคลุมขนสัตว์ของนางอบอวลผสมกับกลิ่นไม้กฤษณาจากกายของมู่อ๋อง กลายเป็นภาพลักษณ์ที่ดูสง่างามและเหมาะสมกันอย่างประหลาดเมื่อเห็นหมากถูกวางลงตัวแล้ว เหวินจือเวยก็ค่อย ๆ ถอยห่างออกมาจากปะรำพิธีมาหลบอยู่ใต้ต้นหลิวใหญ่ นางยืนกอดอกมองดูภาพนั้นด้วยรอยยิ้มชอบใจบนปะรำพิธีนั้น... หลงมู่เฉินกำลังยิ้มละไมขณะยื่นผ้าห่มให้หญิงชรา ส่วนเฉินอวี้หลานก็คอยประคองถาดและสบตาอีกฝ่ายเป็นระยะ เพื่

ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีที่ปกคลุมเมืองหลวง แสงตะเกียงน้ำมันวับแวมยังคงลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุของเรือนแยกใจกลางร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ภายในลานประดิษฐ์อักษรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายกระดาษและยางไม้ เหวินจือเวยในชุดลำลองกระฉับกระเฉงใช้เชือกผ้าเส้นเล็กสอดรัดแขนเสื้อกว้างของนางขึ้นจนเผยให้เห็นท่อนแขนขาวผ่อง เพื่อความคล่องตัวในการหยิบจับอุปกรณ์เครื่องใช้ที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้าบนโต๊ะไม้ตัวยาวมีไหกระเบื้องเคลือบเงาขนาดใหญ่สามใบวางตระหง่านอยู่ ที่ก้นไหด้านหนึ่งมีการเจาะรูต่อท่อไม้ไผ่ออกมา โดยทำสลักหมุนเปิดปิดไว้ หญิงสาวผุดลุกผุดนั่ง พลางเหลือบมองก้านธูปที่ค่อย ๆ หดสั้นลงเรื่อย ๆ“นั่นเจ้ากำลังทำสิ่งใดกัน?” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏกายของร่างสูงโปร่งในชุดทะมัดทะแมงสีเข้ม หลงมู่เฉินกระโดดลงจากขอบหลังคาด้วยวิชายุทธ์อันแผ่วเบาราวกับขนนกเขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ยาว เว้นระยะห่างจากนางอย่างเหมาะสม ดวงตาคู่คมทอดมองสตรีตรงหน้าพร้อมอุปกรณ์ต่าง ๆ อย่างสงสัย จมูกที่ไวต่อกลิ่นต่าง ๆ สูดลึกขึ้น เพื่อคาดเดา “น้ำหมึก?”