Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวดังก้องไปทั่วถนนสายหลัก ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกย้อมไปด้วยละอองกระดาษสีชาดและกลิ่นอายมงคลงานมงคลสมรสของเหวินโหย่วปิน จอหงวนคนใหม่ผู้เป็นบุตรชายคหบดีตระกูลเหวิน ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตระการตา สมฐานะตระกูลพ่อค้าเจ้าของร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ทั่วทั้งจวนสกุลเหวินประดับประดาด้วยโคมไฟไหม้สีแดงมงคลขนาดยักษ์ โต๊ะจัดเลี้ยงอาหารแปดสิ่งเนืองแน่นขยายออกไปจนถึงนอกถนน ขุนนางน้อยใหญ่ต่างหลั่งไหลมาแสดงความยินดีคราแรก เหวินฮุ่ยเหอตั้งมั่นอย่างเด็ดขาดว่าจะจัดงานมงคลสมรสระหว่างบุตรชายคนโตกับหลินจิ้งอีอย่างเงียบเชียบและสมถะที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงกระแสสังคมเรื่องบิดาฝ่ายหญิงที่ต้องทัณฑ์เนรเทศทว่าแผนการมงคลสมรสเงียบเชียบนั้น กลับถูกพลิกผันด้วยราชโองการจากวังหลวง เมื่อฮ่องเต้เทียนฉี่พระราชทานป้ายอักษรมงคลฝีพระหัตถ์ เพื่อซื้อใจเหล่าบัณฑิต ทั้งยังทรงส่งหลงซือหว่าน องค์หญิงแปด พระขนิษฐาร่วมอุทรขององค์ชายห้ามาเป็นตัวแทนโอรสสวรรค์เพื่อเป็นประธานในพิธีวันนี้ในเมื่อเบื้องบนประทานเกียรติยศสวรรค์ลงมาเยือนถึงหน้าประตู มีหรือที่พ่อค้าขุนนางใหม่อย

คำประกาศของหลงซือหว่านตัดทางรอดทั้งหมดของหลินจิ้งอีทันที หมอชราเคราขาวก้าวออกมารับคำสั่งอย่างนอบน้อม หลินจิ้งอีหน้าซีดสลดจนแทบจะเป็นลมล้มพับไปจริง ๆ นางพยายามขืนตัวหนีสุดชีวิต“ไม่... อย่าเข้ามานะ...”“พี่สะใภ้ อย่าดื้อสิเจ้าคะ! ท่านหมอหลวงโจวอุตส่าห์ให้เกียรติมาตรวจให้ด้วยตนเองเชียวนะ!”เหวินจือเวยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสดิ้นรนหลุดมือ แม่นางน้อยอาศัยจังหวะที่หลินจิ้งอีกำลังลนลาน พลิกตัวหนีจากบรรดาสาวใช้ พุ่งตัวเข้าไปจับหมับเข้าที่ข้อมือของหลินจิ้งอีอย่างแม่นยำนิ้วเรียวบางของเหวินจือเวยจิกตรึงข้อมือของเจ้าสาวไว้แน่น แสร้งทำเป็นประคองแขนของเจ้าสาวเอาไว้ ทว่ากลับเป็นการตรึงแขนของอีกฝ่ายส่งให้หมอหลวงโจวอย่างดุดันไร้ความปรานี หลินจิ้งอีเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยวทว่าสะบัดอย่างไรก็สะบัดไม่หลุดหลงมู่เฉินทอดสายตามองท่าทางตะครุบเหยื่ออันเบ็ดเสร็จเด็ดขาดของเจ้ากระต่ายน้อยแล้วยกยิ้มมุมปากเบา ๆ อย่างอึ้ง ๆ ระคนขบขัน พลางจิบชาอย่างสำราญใจ...เจ้ากระต่ายตัวนี้ เวลาจะตบคน ก็ช่างลงมือได้อย่างรวดเร็วและไร้ความปรานีโดยแท้!หมอหลว

น้ำเสียงเรียบเรื่อยของเหวินจือเวยดังแทรกขึ้นมา นางก้าวออกมาข้างหน้า ใบหน้านวลประดับไปด้วยรอยยิ้มหยันที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา ปรายสายตามองสตรีที่คุกเข่าร้องไห้ด้วยความสมเพช ก่อนจะหันไปประสานมือคารวะองค์หญิงแปดและเหล่าขุนนางผู้ใหญ่ในโถงพิธี“ทุกท่านเจ้าคะ ท่านพี่ของข้าเพิ่งจะสอบผ่านได้ตำแหน่งจอหงวนมาหยก ๆ ทว่าหากย้อนเวลากลับไปในช่วงสองถึงสามเดือนที่ผ่านมานี้... มีผู้ใดในจวนสกุลเหวิน หรือแม้กระทั่งสหายร่วมสำนักศึกษาที่ไม่รู้บ้างว่าท่านพี่เก็บตัวตระเตรียมตำราและเข้าพักค้างคืนอยู่ที่สำนักฮั่นหลิน รวมถึงสถานศึกษาท้ายเมืองหลวงแทบจะตลอดเวลา!”คำพูดของแม่นางน้อยทำให้ขุนนางหลายคนที่เคยคุมการสอบและบันทึกประวัติสะดุดกึก สายตาของเหวินจือเวยเปล่งประกายเย้ยหยัน ตวัดกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกของหลินจิ้งอี“ในคืนเทศกาลชมบุปผาเมื่อสองเดือนก่อนที่ท่านอ้างถึง... ท่านพี่ของข้ากำลังอยู่เวรตรวจทานคัมภีร์โบราณร่วมกับท่านบัณฑิตอาวุโสจนดึกดื่นค้างคืนในวังหลวงด้วยซ้ำไป! แล้วเขาจะมีร่างแยกแอบหลบหนีทหารยามใต้กำแพงวังหลวง เพื่อไปเสพสุขกับท่านที่สระน

เสียงคร่ำครวญราวกับจะขาดใจตายของหลินจิ้งอีดังก้องโถงพิธี ทำเอาขุนนางหลายคนถึงกับอ้าปากค้างไปกับความจริงจากปากของนางเมื่อได้ยินคำตอบที่เหนือความคาดหมาย หลงจื่อซวนลอบระบายลมหายใจยาวเหยียด แผ่นหลังที่เคยเหยียดเกร็งค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ความโล่งอกแล่นปราดไปทั่วร่าง ใบหน้าซีดสลับเขียวคล้ำเมื่อครู่ ค่อย ๆ เริ่มกลับคืนสู่ความสุขุมเยือกเย็น เขาปรายสายตามองหลินจิ้งอีด้วยความพึงพอใจ... นับว่าเจ้ายังฉลาดพอที่จะหุบปากทว่าในจังหวะนั้นเอง หลงมู่เฉินและเหวินจือเวยละสายตาจากองค์ชายรองแล้วหันมามองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง นัยน์ตาสื่อสารความนัยบางอย่างเงียบ ๆในเมื่อหลินจิ้งอีเลือกที่จะหุบปากสะกดกล้ำกลืนความเจ็บช้ำไว้เพียงลำพัง ไม่ยอมบอกชื่อของหลงจื่อซวนออกมา เพื่อรักษาชีวิตและอนาคตของคนรัก พวกเขาจึงไม่อาจบีบคั้นดึงดันให้เกินพอดีได้หมากตานี้... ทั้งองค์หญิงแปดที่ประทับทรงอำนาจอยู่ตรงกลาง การปรากฏตัวอย่างประจวบเหมาะของหมอหลวงโจว และการก้าวออกมาตอกหน้าด้วยหลักฐานของใต้เท้าซู หัวหน้าสำนักฮั่นหลินทุกอย่างหากมองในมุมของขุนนางในงาน มันเกือบจะดูจงใจให้บังเ

บรรยากาศอันตึงเครียดและกดดันจนแทบหายใจไม่ทั่วท้องภายในโถงพิธีพลันมลายหายไปพร้อมกับร่างของหลินจิ้งอีที่ถูกสาวใช้ร่างใหญ่ลากตัวออกไปจากโถงพิธีอย่างหมดสภาพและไร้ซึ่งความปรานี เสียงคร่ำครวญปานจะขาดใจของนางค่อย ๆ เลือนหายไปท่ามกลางสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเหล่าขุนนางน้อยใหญ่และแขกเหรื่อนับร้อยชีวิตที่พากันนั่งตัวเกร็ง สับสนจนทำตัวไม่ถูกว่าจะแสดงสีหน้าหรือท่าทางอย่างไรดีในงานแต่งที่... ไม่น่าจะลุล่วงเสียแล้ว!หลงซือหว่าน องค์หญิงแปดผู้เป็นประธานสูงสุดพลันระบายยิ้มละมุน แววตาทอประกายแจ่มใสไร้ร่องรอยความดุดันเมื่อครู่ นางขยับกายลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสง่างาม มือเรียวสะบัดพัดขนนกในมือเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยปากทำลายความเงียบเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงหวานใสก้องกังวานไปทั่วทั้งโถงจัดเลี้ยง“เถ้าแก่เหวิน เหวินฮูหยิน... แม้ว่าพิธีมงคลสมรสที่ควรจะเกิดขึ้นในวันนี้ จำต้องยุติลงกลางคันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อันเนื่องมาจากจารีตและคุณธรรมอันมัวหมองของสตรีผู้หนึ่ง ทว่าในการพิสูจน์ความจริงเมื่อครู่นี้ กลับทำให้ข้าและทุกคนในที่นี้ ได้ประจักษ์ถึงเกียรติยศและจิตใจอันเ