All Chapters of แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: Chapter 21 - Chapter 30

ฮ่องเต้เทียนฉี่เพียงแต่เลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อย ด้วยพระองค์พอจะทราบดีว่าสนมคนโปรดนางนี้มิได้ชมชอบว่าที่ลูกสะใภ้ที่พระองค์ออกโองการสมรสพระราชทานให้สักเท่าใดซึ่งตามจริงแล้ว พระองค์เองก็ไม่ชอบพระทัยเช่นกัน ด้วยตระกูลหวังของหวังซูเฟย แต่เดิมก็เป็นตระกูลแม่ทัพอยู่แล้ว ครั้นได้เกี่ยวดองกับตระกูลเฉินที่เป็นแม่ทัพใหญ่เข้าไปอีก... นี่มิใช่ว่าเจ้ารองถืออำนาจทางการทหารอย่างเบ็ดเสร็จหรอกหรือ!?แต่พระองค์จะทำอย่างไรได้... ในเมื่อวันที่แม่ทัพใหญ่เฉินคว้าชัยชนะในสงครามกลับมา เลือกที่จะทูลขอโองการสมรสพระราชทานให้แก่บุตรสาว ด้วยความรักของเฉินอวี้หลานที่มีต่อหลงจื่อซวนนั้น เป็นที่เล่าลือในเมืองหลวงมานักต่อนักสุดท้าย พระองค์ก็ต้องจำพระทัยพระราชทานพระราชโองการไป แต่ยังนับว่าหวังซูเฟยคาดเดาพระทัยฮ่องเต้เทียนฉี่ได้อย่างแม่นยำ กอปรกับความไม่ชอบส่วนตัวของนางเองหวังซูเฟยจึงแสดงท่าทีอย่างชัดเจนว่าไม่โปรดว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้เท่าใดนัก ด้วยความตั้งใจเดิมของนาง นางต้องการให้หลงจื่อซวนอภิเษกกับเซี่ยหว่านอิ่ง บุตรีสายตรงของราชครูเซี่ย เพื่อเพิ่มฐานอำนาจทางสายบุ๋นในราชสำนัก ทว่าความฝันขอ

เหวินโหย่วปินแย้มยิ้มละไม ก่อนจะเอ่ยถึงเครื่องเขียนบิดาด้วยความยกย่อง “ส่วนชุดเครื่องเขียนเฉินฮุยนั้น... กระหม่อมคงต้องกราบทูลตามตรงว่าบิดาของกระหม่อมนั้น ใจแข็งยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงเจือความน้อยใจของจอหงวนคนใหม่ ทำเอาบรรดาขุนนางรอบข้างเริ่มหัวเราะแผ่วเบา“แม้กระหม่อมจะสอบได้จอหงวนจากการคัดเลือกอันปรีชาของฝ่าบาท ทว่ายามที่กระหม่อมเอ่ยปากขอเครื่องเขียนชุดนี้มาเพื่อเขียนบทกวีถวายราชสำนัก บิดาของกระหม่อมกลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยพ่ะย่ะค่ะ”เขายกมือขึ้นประสานพลางเอ่ยต่อด้วยชั้นเชิง “บิดาสอนกระหม่อมว่า ‘ของล้ำค่าที่มีเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้า ย่อมมิอาจเป็นสมบัติส่วนตนของใครคนใดคนหนึ่ง แต่มันถูกลิขิตมาเพื่อวาระที่ยิ่งใหญ่และผู้ที่สูงส่งที่สุดเท่านั้น’ บิดาจึงเฝ้ารอคอยผู้ที่ตาถึงและมีใจภักดีอย่างแท้จริงมาครอบครองมัน... จนกระทั่งคุณหนูเฉินได้มาเลือกสรรด้วยตนเองในวันนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ในฐานะบุตร กระหม่อมย่อมต้องน้อมรับคำสอนด้วยความเคารพ และในวันนี้ กระหม่อมจึงกระจ่างแจ้งแล้วว่า... บิดามิได้ใจแข็งอย่างไร้เหตุผลพ่

หลงมู่เฉินสร้างทางลงของเรื่องราวทั้งหมดไว้อย่างดีแล้ว ซึ่งสอดคล้องกับความตั้งใจของฮ่องเต้เทียนฉี่ยิ่งนัก เพราะพระองค์เพิ่งประทานสุราเชิดชูตระกูลเหวินไปหยก ๆ หากสั่งโบยน้องสาวต่อหน้าพี่ชายที่เป็นจอหงวน ย่อมดูเป็นฮ่องเต้ที่กลับกลอกไร้เมตตาฮ่องเต้เทียนฉี่จึงทรงพระสรวลออกมา“เอาเถิด! โหย่วปินลุกขึ้น เจ้าห้าพูดมีเหตุผล... วันมงคลเช่นนี้ อย่าได้มีเรื่องโทษทัณฑ์เลย ซูเฟย... เจ้าเองก็ใจกว้างเสียหน่อยเถิด นางยังเด็กและหวังดีช่วยทำงาน ประทานอภัยให้นางไปเสีย จะได้แสดงถึงบารมีที่เปี่ยมด้วยเมตตาของเจ้าด้วย!”หวังซูเฟยแทบจะกระอักเลือดอยู่ภายใน คำว่าบารมีเมตตาคือกรงขังที่บีบให้นางต้องปล่อยเหยื่อโทสะของนางไป นางทำได้เพียงฝืนยิ้มที่บิดเบี้ยวแล้วเอ่ยแผ่วเบา“เพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันย่อมเห็นความกตัญญูเป็นสำคัญ ในเมื่อฝ่าบาททรงเมตตา หม่อมฉันก็มิอาจใจแคบ”เหวินโหย่วปินค้อมกายลงจนหน้าผากแทบจรดพื้นหินอ่อน น้ำเสียงของเขาเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งใจอย่างจริงจัง “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา ขอบพระทัยหวังซูเฟยที่ทรงเปี่ยมด้วยบารมีพ่ะย่ะค่ะ!”

บ้าเอ๊ย! คนผู้นี้ฉลาดเกินไปแล้ว แม้แต่การหลอกล่อทดสอบเขา เขายังมองออก!ก็แน่ล่ะสิ หากอุบายตื้นเขินเพียงนี้ยังมองไม่ออก ก็ไม่ใช่หลงมู่เฉินแล้ว!เหวินจือเวยนึกอย่างหงุดหงิดในระหว่างที่กำลังนั่งขายของอยู่ที่หน้าร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋หลังจากที่หลงมู่เฉินพูดประโยคนั้นจบ ชายหนุ่มก็ได้ผละตัวห่างออกไป ด้วยถึงที่หน้าประตูวังพอดี พวกเขาจึงได้น้อมตัวลา แล้วขึ้นรถม้ากลับจวนไปคนผู้นี้ช่างอันตรายนัก! เขาเป็น ‘มือ’ ที่สามารถยุแยงและปั่นป่วนหลงจื่อซวนได้อย่างที่นางหวัง แต่… นางจะใช้การเขาได้อย่างไร โดยที่ไม่ตกเป็นฝ่ายถูกปั่นหัวเสียแทน?“คุณหนูเหวิน…” เสียงเรียกนางดังขึ้น ทำให้เหวินจือเวยที่กำลังนั่งครุ่นคิดอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามอง จึงได้เห็นใบหน้าสดใสของเฉินอวี้หลานที่กำลังยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี“คุณหนูเฉิน” เหวินจือเวยเรียกเสียงเบา พลางลุกขึ้นต้อนรับ “วันนี้ คุณหนูต้องการเครื่องเขียนชิ้นใดหรือเจ้าคะ?”เฉินอวี้หลานพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าอยากจะสั่งทำพู่กันเอกลักษณ์น่ะ” ก่อนที่

เมื่อถึงยามซวี รถม้าจวนเฉินต้าเจียงจวินก็มาจอดรอท่าที่หน้าร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ เฉินอวี้หลานในชุดชาวบ้านเนื้อผ้าละเอียดเรียบง่าย แง้มผ้าม่านกวักมือเรียกเหวินจือเวยที่สวมชุดสาวชาวบ้านไม่ต่างกันให้รีบขึ้นมาทันทีที่รถม้าเคลื่อนตัวมุ่งสู่ย่านสะพานโคมแดง กลิ่นอายของงานรื่นเริงก็เริ่มอบอวลไปทั่ว สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอยขายขนมถังหูลู่สีแดงสดพราวด้วยน้ำตาลเคลือบ และโคมกระดาษนับพันดวงที่แขวนระย้าหยอกล้อกับสายลมยามค่ำคืน ส่งเสียงสวบสาบเบา ๆ เป็นจังหวะเมื่อมาถึงลานกว้างหน้าศาลเจ้า เสียงซอหูฉินและกลองงิ้วเร้าอารมณ์ดังกระหึ่มมาแต่ไกล คณะงิ้วชื่อดังกำลังเตรียมเปิดม่านการแสดงเรื่องตำนานรักหนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้าผู้คนจากทุกชนชั้นต่างเบียดเสียดกันจนลานกว้างดูแคบลงไปถนัดตา เฉินอวี้หลานหันไปสั่งสำทับจวี๋เอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทให้รุดหน้าไปก่อน เพื่อจับจองม้านั่งไม้ตัวยาวแถวหลังสุดที่อยู่ใต้ร่มเงาของต้นหลิวใหญ่ ซึ่งเป็นมุมที่สลัวพอจะพรางใบหน้าและห่างไกลจากฝูงชน“ตรงนี้แหละ! เวยเวย นั่งลงเร็วเข้า...” เฉินอวี้หลานทรุดกายลงนั่งกลางม้านั่งยาวพลางถอนหายใจอย่าง