All Chapters of แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: Chapter 51 - Chapter 60

“ดี! ในเมื่อเจ้าใจเด็ดถึงเพียงนี้ ข้าก็พร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือ” หลงมู่เฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเริ่มซักถาม “เช่นนั้น คุณหนูเฉินคิดจะจัดการล้มพระราชโองการนี้อย่างไร?”“หม่อมฉันคิดว่าด้วยท่านพ่อเป็นผู้ทูลขอพระราชโองการนั้นมาเองด้วยจวินกง ดังนั้น ตระกูลของหม่อมฉันจึงไม่อาจเป็นฝ่ายเอื้อนเอ่ยออกมาได้เพคะ”หลงมู่เฉินกระตุกมุมปาก “มิใช่ว่าเจ้าไม่อาจเอ่ยออกมาได้ แต่ทว่าโทษหนักในการลบหลู่เบื้องสูงจะตกลงบนศีรษะของพวกเจ้าทั้งตระกูลต่างหาก!”เฉินอวี้หลานส่งยิ้มจืดเจื่อนที่โดนรู้ทัน แม้ว่าประโยคที่หลงมู่เฉินจะพูดออกมานั้นเหมือนที่เหวินจือเวยเอ่ยเตือนนางไม่ผิดเพี้ยน!สหายของข้าช่างใจตรงกับองค์ชายห้านัก!“เป็นจริงอย่างที่องค์ชายกล่าวเพคะ” เฉินอวี้หลานก้มหน้ายอมรับ “แต่ด้วยแท้จริงแล้ว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ล้วนเกิดจากการที่องค์ชายรอง... ราชวงศ์ประพฤติตนมิได้อยู่ในกรอบจารีตอันดีงามก่อน แม้ว่าบุรุษจะสามารถมีสามภรรยาสี่อนุได้ แต่หม่อมฉันคิดว่าองค์ชายรองก็สมควรมี ‘อนุ’ หลังจากที่อภิเ

ถ้อยคำอันสัตย์ซื่อและเต็มไปด้วยความจงรักภักดีของเฉินสงหยวน ทำให้ฮ่องเต้เทียนฉี่ลอบระบายลมหายใจยาวด้วยความโล่งอกอย่างปิดไม่มิดในใจของพระองค์ลึก ๆ แล้ว พระองค์ก็ไม่ได้เห็นด้วยกับการอภิเษกในครั้งนี้มากนัก ด้วยแต่เดิมตระกูลมารดาของหลงจื่อซวนก็เป็นตระกูลแม่ทัพอยู่แล้ว ครั้นเขาได้เกี่ยวดองกับตระกูลเฉินอีก ก็ยิ่งกลายเป็นการผูกขาดในอำนาจทางการทหารไว้แต่เพียงฝ่ายเดียวแต่เมื่อการหมั้นหมายถูกยกเลิกไปเช่นนี้แล้ว เปรียบเสมือนการแยกตระกูลเฉิน... กองทัพของตระกูลเฉินออกจากหลงจื่อซวนอย่างสิ้นเชิง!ซึ่งทำให้ดุลอำนาจทางการทหารกลับมาเป็นกลาง ไม่เอนเอียงไปส่งเสริมให้องค์ชายองค์ใดองค์หนึ่งแข็งแกร่งจนเกินไป ซึ่งอาจจะสะเทือนถึงความมั่นคงในบัลลังก์ของพระองค์ได้“ดี! แม่ทัพเฉินช่างเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมอันสูงส่ง” ฮ่องเต้เทียนฉี่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงทรงพลัง “ในเมื่อลิขิตฟ้ามิอาจฝืน เราในฐานะโอรสแห่งสวรรค์... ขอออกราชโองการใหม่ เพิกถอนสมรสพระราชทานระหว่างองค์ชายรองและคุณหนูเฉินนับตั้งแต่บัดนี้ เพื่อความสงบสุขของดวงเมือง!”“แต่ทว่าตระกูลเฉินมิได้ม

สายลมยามค่ำคืนพัดพากลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้ไผ่เหลาและโลหะอบอวลอยู่ภายในลานเรือนไม้แยกของร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนเงาร่างระหงของเหวินจือเวยที่กำลังง่วนอยู่กับการใช้มีดแกะสลักขนาดจิ๋ว ค่อย ๆ ฉลุแผ่นทองเหลืองบางเฉียบอย่างประณีตหลังจากที่นางเป่านกหวีดหยกส่งสัญญาณไปเพียงไม่นาน เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง หลงมู่เฉินก้าวเข้ามาในลานเรือนพลางส่ายหน้ายิ้ม ๆ แววตาคมกริบทอดมองแม่นางน้อยตรงหน้าที่มือไม้ยังคงไม่ละไปจากชิ้นงาน“ทุกครั้งที่ข้ามาหา เจ้าไม่เคยอยู่นิ่งเลยนะ คุณหนูเหวิน ตู้กดน้ำหมึกของเจ้าก็เพิ่งจะโกยเงินทองทั้งจากขุนนาง คุณชาย และบัณฑิตยากไร้เข้ากระเป๋าไปจนนับเงินกันไม่ทัน แล้วคราวนี้ เจ้าคิดจะทำการสิ่งใด เพื่อมาปล้นเงินพวกเขาอีกเล่า?”มุมปากของมู่อ๋องยกขึ้นสูงอย่างอิดหนาระอาใจ แต่ทว่าก็แฝงไปด้วยความภูมิใจที่เร้นลึกขึ้นมา ไม่เพียงแต่ขุนนาง คุณชาย และบัณฑิตยากไร้เหล่านั้นที่มาซื้อน้ำหมึกของนาง แม้แต่เขาเองก็ยังสั่งบ่าวรับใช้ในจวนให้มาซื้อน้ำหมึกของนางด้วยเช่นกัน!หากเขายังอยากช่วยอุดหนุ

บรรยากาศยามบ่ายที่ร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋เต็มไปด้วยความคึกคักแปลกใหม่ ทั่วทั้งบริเวณอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสนุกสนานจากมุมกิจกรรมผสมน้ำหมึกที่เหวินจือเวยเพิ่งจะเปิดขึ้นมาหมาด ๆด้วยตู้กดน้ำหมึกที่ได้การตอบรับจากกลุ่มลูกค้าเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นน้ำหมึกสำหรับบัณฑิตยากไร้ คุณชาย คุณหนู หรือแม้แต่ขุนนางต่าง ๆ แต่ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นน้ำหมึกที่นางกำหนดกฎเกณฑ์ขึ้นเองทั้งสิ้น จะดีกว่าหรือไม่ที่ลูกค้าทุกคนสามารถสร้างสรรค์น้ำหมึกเฉพาะตนขึ้นมาใช้งานได้เอง!เหวินจือเวยจึงเปิดมุมกิจกรรมผสมน้ำหมึก โดยให้ลูกค้าจ่ายเงินไม่กี่อีแปะ ก็สามารถเลือกหยิบผงแร่ธรรมชาติสีสันต่าง ๆ เปลือกหอยบดละเอียดละอองมุก ไปจนถึงน้ำมันหอมระเหยกลิ่นบุปผาชวนหลงใหล นำมาเคี่ยวผสมจนได้น้ำหมึกตำรับเฉพาะตัวที่มีขวดเดียวในโลกซึ่งกิจกรรมที่เน้นความเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครในราคาที่ย่อมเยานี้ จึงได้รับความนิยมอย่างล้นพ้นจนคนแน่นขนัดร้านทว่าท่ามกลางฝูงชนที่กำลังมุงดู ร่างระหงของหลินจิ้งอีก็ก้าวเข้ามาในร้านพร้อมกับหรูอี้ สาวใช้คนสนิท ในมือของหรูอี้ถือกล่องขนมโก๋อบน้ำนมชั้นเลิศจากร้านขนมชื่อดังต

“ได้เลยเพคะ!” ดวงตากลมโตของเหวินจือเวยยิ่งเปล่งประกายมากกว่าเดิมด้วยความชอบที่ถูกกดทับและซุกซ่อนมานานนับสิบปี นางชื่นชอบพู่กันไม่ต่างจากดาบคม แต่ทว่าในฐานะบุตรสาวตระกูลแม่ทัพ จะให้นางมามัวหลงใหลในบทกวีก็คงไม่อาจทำได้‘เฉินอวี้หลาน’ จึงต้องเก็บความชอบนั้นไว้ในใจตลอดมา แต่ครั้นได้เป็น ‘เหวินจือเวย’ กอปรกับเสียงสวรรค์ที่คอยแนะนำนางต่าง ๆ นานา นั่นจึงทำให้นางมีความสุขเป็นอย่างมากที่ได้ลองทำสิ่งใหม่ ๆ ตลอดเวลา!“ประเดี๋ยวหม่อมฉันจะสั่งทำพู่กันขนจิ้งจอกหิมะด้ามหยกขาวสำหรับองค์หญิงแปดนะเพคะ” เหวินจือเวยลองเสนอขึ้นมาด้วยรอยยิ้มสดใส ครั้นเห็นว่าหลงมู่เฉินไม่โต้แย้งสิ่งใด นางก็จดจำคำสั่งนี้ไว้ในใจ พลางคิดคำนวณต้นทุนกำไรในใจอย่างมีความสุขพูดถึงองค์หญิงแปด... รู้สึกจะชื่อว่าหลงซือหว่าน เป็นน้องสาวร่วมอุทรของหลงมู่เฉินนี่น่า...ในชาติก่อน เพราะข้าอยู่ฝ่ายเดียวกับหลงจื่อซวน จึงกลายเป็นอริกับพี่น้องสองคนนี้ไปโดยปริยาย ความทรงจำเกี่ยวกับองค์หญิงแปดช่างรางเลือนนัก...“ยามนี้เจ้าออกแบบกรอบทาบอักษรเสร็จสิ