All Chapters of ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากที่เห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าปลอดภัยดีแล้ว ไป๋ซือเหมี่ยวก็พอจะวางใจลงไปได้มาก นางมองเขาด้วยแววตาที่เห็นใจไม่น้อย แม้นางเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในวังหลวงได้ไม่นาน แต่นางก็เข้าใจได้ว่าเหล่าบ่าวรับใช้ที่อยู่ในวังหลวง หากไม่มีตำแหน่งที่มั่นคงหรือมีคนคอยหนุนหลังย่อมใช้ชีวิตอยู่อย่างยากลำบากไม่น้อยเลย อีกทั้งนางก็มาจากตระกูลต่ำต้อย ต้องใช้ชีวิตเพื่อมองดูสีหน้าของผู้คนมาโดยตลอด ทำให้นางรู้สึกสงสารเห็นใจขันทีผู้นี้ขึ้นมาเมื่อคิดได้เช่นนั้น นางจึงล้วงหยิบขนมถั่วตัดชิ้นหนึ่งยื่นไปตรงหน้าของเขา หลี่เฟยหรงปรายตามองขนมชิ้นนั้น ก่อนจะรับมาอย่างไม่เต็มใจเท่าใดนัก ไป๋ซือเหมี่ยวอมยิ้มเต็มใบหน้าพลางเอ่ย“ข้าแบ่งขนมให้ท่าน ข้าเข้าใจดีว่าพวกเราที่เป็นเพียงบ่าวรับใช้ย่อมใช้ชีวิตอยู่ในวังหลวงแห่งนี้อย่างยากลำบาก ขนมนี่ข้านำมาจากบ้านเลยนะ ขนมนี่น่ะท่านพ่อใช้เงินเก็บซื้อมาให้ข้าเพราะกลัวว่าข้าจะกินไม่อิ่มตอนอยู่ในวังหลวง ข้าชอบมากๆเลยล่ะ แต่วันนี้ข้าจะแบ่งให้ท่านชิ้นหนึ่ง ท่านก็เก็บเอาไว้กินเวลาหิวนะ”รอยยิ้มที่แสนงดงามของหญิงสาวทำเอาหลี่เฟยหรงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าของตนเองให้เป็นปกติ“เจ้าเป็นน

ยามนี้เหล่านางกำนัลน้อยต่างกำลังนั่งซุบซิบพูดคุยกันไปต่างๆ นานาว่าเพราะเหตุใดพวกตนจึงยังไม่ได้รับคำสั่งให้เข้าไปรับใช้ในตำหนักมังกรสวรรค์เสียที พวกนางอยากจะเห็นพระพักตร์ของฮ่องเต้หนุ่มรูปงามใจจะขาด แต่ไม่อาจทำสิ่งใดได้นอกจากต้องรอเพียงเท่านั้นด้านไป๋ซือเหมี่ยวนั้นกลับไม่ได้กระตือรือร้นอันใดเลยแม้แต่น้อย นางกลับคิดว่านี่ถือเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ เพราะนางจะได้มีเวลาเตรียมตัวมากขึ้นอีกหน่อยหญิงสาวยกถังน้ำไปรดน้ำต้นไม้ดอกไม้ที่ปลูกเอาไว้ตามทางเดินอย่างแคล่วคล่อง ก่อนจะมาทิ้งกายนั่งพักไม่ไกลจากนางกำนัลน้อยเหล่านั้นโจวหลี่ฮวาเป็นบุตรสาวของหัวหน้านายทหารผู้หนึ่ง นางปรายตามองไป๋ซือเหมี่ยวอย่างดูแคลน นางย่อมรู้จักกับไป๋ซือเหมี่ยวเป็นอย่างดี เพราะบิดาของไป๋ซือเหมี่ยวเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของบิดานาง ฐานะครอบครัวของไป๋ซือเหมี่ยวก็ต่ำต้อย ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยการมองดูสีหน้าผู้คน แต่ไป๋ซือเหมี่ยวกลับหน้าตางดงามเป็นอย่างยิ่ง งามเสียจนนางรู้สึกริษยา แรกเริ่มที่ไป๋ซือเหมี่ยวเข้าวังหลวงมา นางยังแอบหัวเราะเยาะว่าคนหยาบกระด้างเช่นนี้น่ะหรือจะสามารถผ่านการคัดเลือกเข้ามารับใช้ฝ่าบาทได้ แต่ผู้ใดจะทราบกัน

เมื่อหามุมสงบหลบพักได้แล้ว ไป๋ซือเหมี่ยวก็ทิ้งกายลงนั่งพลางทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย กว่าจะรู้ตัวก็พบว่าที่นั่งด้านข้างยามนี้ดูเหมือนจะมีใครบางคนกำลังทิ้งกายลงนั่ง เมื่อหญิงสาวหันมามองก็พบว่าเป็นหลี่เฟยหลงนั่นเองเดิมทีเขามาที่นี่นานแล้ว และยังมองเห็นนางแล้วเช่นเดียวกัน วันนี้หญิงสาวดูเหมือนจะไม่สดใสเหมือนเช่นทุกวัน คล้ายกับว่ามีเรื่องราวทุกข์ใจที่ไม่อาจหาทางแก้ไขได้อย่างไรอย่างนั้น“ท่านมานานแล้วหรือ?”ไป๋ซือเหมี่ยวหันมาเอ่ยถามหลี่เฟยหลงก่อนจะยิ้มให้เขาเล็กน้อย หลี่เฟยหลงมองหน้าหญิงสาวครู่หนึ่งพลางเอ่ยตอบ“มาเดินเล่น ช่วงนี้ฝ่าบาททรงไม่มีงานให้ข้าทำ จึงค่อนข้างว่างอย่างยิ่ง”“อ้อ”ไป๋ซือเหมี่ยวขานรับคำหนึ่งและไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ความเงียบที่ผิดปกติของนางทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าใดนัก ที่ผ่านมานางมักจะมีคำพูดมากมายที่มาพูดสนทนากับเขา แต่วันนี้มันกลับต่างออกไปหลี่เฟยหลงมีท่าทีครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย“เจ้ามีเรื่องใดไม่สบายใจงั้นหรือ ข้าเห็นเจ้าเอาแต่นิ่งเงียบมาสักพักหนึ่งแล้ว”ไป๋ซือเหมี่ยวหันมามองหลี่เฟยหลง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เรื่องที่นางคิดจะหยิบยืมเงิน

ไป๋ซือเหมี่ยวค่อนข้างตื่นเต้นไม่น้อย นับว่านานมากแล้วที่นางไม่ได้ไปไหว้พระบนเขาด้วยเพราะต้องดูแลพี่ชายที่ป่วย และนางก็ไม่มีเงินที่ใช้ในการเดินทางไปไหนมาไหน ทำให้ไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเพื่อดูโลกภายนอกมากเท่าใดนักหญิงสาวเปิดผ้าม่านรถม้าออกเพื่อมองดูบรรยากาศโดยรอบ ก่อนจะพบว่าทิวทัศน์ข้างทางนั้นงดงามเป็นอย่างยิ่ง หลี่เฟยหลงเพียงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อย และไม่ได้เอ่ยอันใดทั้งสิ้นตัวเขาเองก็ไม่ได้ออกจากวังหลวงมาร่วมหลายเดือนแล้วเช่นเดียวกัน ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ก็มีงานราชกิจมากมายที่ต้องสะสางไม่จบไม่สิ้น เขาแทบไม่มีเวลาได้พักจึงไม่ได้ออกไปที่ใดอีกเลยนับแต่นั้นใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงวัดบนเขาเสียที หลี่เฟยหลงจำได้ว่าวัดบนเขาแห่งนี้เป็นสถานที่เดียวกันกับที่จวงไท่เฟยเดินทางมาขอพรและกราบไหว้เพื่อระลึกถึงเสด็จพ่อของเขา เมื่อมาถึงก็ได้ทราบว่ายามนี้จวงไท่เฟยกำลังสวดมนต์อยู่ในอาราม รอบด้านมีเหล่าทหารเฝ้าอารักขาอยู่เต็มไปหมด เพราะเขาแต่งกายปิดบังสถานะ ทหารเหล่านั้นจึงจำเขาไม่ได้และไม่ได้ใส่ใจเขามากเท่าใดนักในวัดแห่งนี้มีอารามด้วยกันสองอาราม เขาจึงเลือกพาไป๋ซือเหมี่ยวไปยังอีกอารามหนึ่งที่

ไป๋ซือเหมี่ยวหมดสติไปร่วมสามวันเต็มๆ ระหว่างนี้หลี่เฟยหลงและเฉินม่อที่อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็ได้สืบทราบเบาะแสบางอย่างเข้าโดยบังเอิญในหมู่บ้านแห่งนี้มีหัวหน้าหมู่บ้านอยู่คนหนึ่ง เขาค่อนข้างที่จะเจ้าอารมณ์ไม่น้อยเลย หลี่เฟยหลงรู้สึกสงสัยในตัวของหัวหน้าหมู่บ้านคนนั้นจึงให้เฉินม่อไปสืบความเป็นไปทุกอย่างในหมู่บ้าน จนกระทั่งพบกับความผิดปกติของหัวหน้าหมู่บ้านผู้นั้นเขาดูเหมือนจะไม่ใช่หัวหน้าหมู่บ้านธรรมดา ซ้ำยังมีวรยุทธ์เหมือนกับทหารที่ถูกฝึกฝนมานานเสียอย่างนั้น และดูเหมือนว่าหมู่บ้านแห่งนี้คล้ายจะมีความผิดปกติบางอย่างอีกด้วยหลี่เฟยหลงเมื่อได้ทราบเรื่องกลับไม่ได้ลงมือทำสิ่งใดต่อ ยามนี้เขาห่วงความปลอดภัยของไป๋ซือเหมี่ยวมากกว่า นางยังคงบาดเจ็บหนัก หากเขาทำอันใดบุ่มบ่ามลงไปอาจจะก่อปัญหาตามมาไม่จบไม่สิ้น ยามนี้คงทำได้เพียงเก็บงำความสงสัยนี้เอาไว้ในใจเสียก่อน จากนั้นค่อยจัดการสะสางในภายหลังผ่านไปร่วมสามวันในที่สุดไป๋ซือเหมี่ยวก็ฟื้นตื่นขึ้นมา หญิงสาวรู้สึกเจ็บแผลอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ถึงกับลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้ โชคดีที่บาดแผลไม่ได้โดนจุดสำคัญ อีกทั้งท่านหมอก็รักษาอาการบาดเจ็บของนางอย่างเต็มกำลัง