บทที่ 7 เยี่ยมบ้าน

“ฝ่าบาท จวงไท่เฟยมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงของขันทีด้านนอกปลุกหลี่เฟยหลงให้ตื่นจากภวังค์ความคิด ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านนี้ออกไป ก่อนจะเอ่ยตอบขันที

“ให้นางไปรอที่ห้องโถง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะจัดเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย จากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องโถงเพื่อพบกับจวงไท่เฟย

จวงไท่เฟยนั้นอายุมากไม่ต่างจากฉินไทเฮา พวกนางเข้าวังหลวงมาพร้อมกันและเป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อไม่ต่างกัน นางมีนิสัยเรียบร้อยอ่อนหวาน ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้ใดมากนัก และยังชอบสวดมนต์กินเจมาแต่ไหนแต่ไร ใบหน้าของนางงดงามอิ่มเอิบ เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและอ่อนโยน แม้นางจะไม่เคยก่อปัญหาหรือกลั่นแกล้งเขาเลย แต่เขากลับไม่รู้สึกสนิทใจกับสตรีผู้นี้มากเท่าใดนัก

“จวงไท่เฟยมาขอพบข้ามีเรื่องใดหรือ?”

เขาเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งบนที่นั่ง และสั่งให้คนจัดเก้าอี้มาให้จวงไท่เฟย จวงไท่เฟยยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะทิ้งกายลงนั่งและเอ่ยกับเขา

“ฝ่าบาท อีกสองวันจะเป็นวันครบรอบสวรรคตหนึ่งปีของอดีตฮ่องเต้ หม่อมฉันจึงอยากจะทูลขอเสด็จออกจากวังหลวงมุ่งหน้าไปยังวัดบนเขา เพื่อสวดขอพรให้พระวิญญาณของอดีตฮ่องเต้เสด็จไปสู่สวรรค์เพคะ แต่ถ้าฝ่าบาทไม่ทรงอนุญาต เช่นนั้นหม่อมฉันจะไม่รบกวนพระองค์อีก”

นางเอ่ยพร้อมกับมีท่าทีนอบน้อมเป็นอย่างมาก หลี่เฟยหลงเมื่อได้ฟังก็นึกขึ้นมาได้ว่าเสด็จพ่อจากไปครบหนึ่งปีแล้วหรือนี่ ชายหนุ่มมีท่าทีครุ่นคิดก่อนจะมองจวงไท่เฟยหนหนึ่ง นางไม่ได้แสดงพิรุธหรือมีท่าทีใดให้ผิดสังเกต นางยังคงนั่งอย่างสงบนิ่ง แต่ไหนแต่ไรนางก็กินเจสวดมนต์มาโดยตลอด ยามที่เสด็จพ่อยังอยู่ นางก็มักจะเดินทางออกไปศึกษาธรรมะนอกวังหลวงอยู่บ่อยครั้ง บางคราไปอยู่ที่วัดนานหลายเดือนเพื่อสวดมนต์ขอพรนางก็เคยทำมาแล้ว เขาจึงไม่ได้คิดอันใดมากนัก

“เช่นนั้นท่านก็ไปเถิด ไปสักสามวันก็พอ ขอพรเสร็จแล้วก็รีบเสด็จกลับวังหลวง อย่างไรด้านนอกก็ไม่ค่อยปลอดภัย ข้าจะส่งคนติดตามท่านไปมากหน่อย”

“ขอบพระทัยฝ่าบาทยิ่งนักเพคะ เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลา”

“เชิญ”

จวงไท่เฟยยิ้มรับอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินจากไปทันที หลี่เฟยหลงไม่ได้คิดอันใดมากนัก เขาเดินไปหาฉินไทเฮาที่ตำหนักและบอกเล่าเรื่องราวของจวงไท่เฟยให้กับมารดาได้ฟัง ฉินไทเฮาเองก็ไม่ได้คิดอันใดมากนัก เพราะแต่ไหนแต่ไรจวงไท่เฟยก็ชอบไปขอพรที่วัดอยู่แล้ว

“เสด็จแม่ วันพรุ่งนี้ข้าจะออกจากวังหลวงไปทำธุระเสียหน่อย ไปเพียงหนึ่งวันก็กลับไม่ต้องกังวล ข้าจะถือโอกาสนี้ไปสักการะไหว้พระโพธิสัตว์เพื่อขอให้เสด็จพ่อเดินทางสู่สวรรค์อย่างราบรื่นด้วย”

ฉินไทเฮาเมื่อได้ฟังก็มีท่าทีครุ่นคิดครู่หนึ่ง

“สุขภาพเจ้ายามนี้ไม่ค่อยจะดี ยังคิดจะออกจากวังหลวงอีกหรือ?”

“เสด็จแม่ไม่ต้องกังวลไป ข้าดูแลตนเองได้ ข้าจะพาองครักษ์ติดตามไปเพียงไม่กี่คน เพราะอยากจะเดินทางออกจากวังหลวงอย่างเงียบๆ"

เมื่อไม่อาจห้ามปรามบุตรชายได้ ฉินไทเฮาจึงไม่เอ่ยอันใดอีก เพียงบอกว่าให้เขาระวังตนเองให้ดี หลี่เฟยหลงรับคำด้วยความเบิกบานใจทันที เมื่อไม่มีสิ่งใดแล้ว เขาจึงสั่งให้คนของตนไปแจ้งเรื่องนี้กับจางหมัวหมัวในทันที

จางหมัวหมัวเมื่อได้ทราบเรื่องจากฉู่กงกงก็ไม่ได้เอ่ยอันใดมากนัก ทั้งที่ในใจค่อนข้างสงสัยไม่น้อยว่าอยู่ดีๆ เหตุใดฝ่าบาทจึงมีรับสั่งอนุญาตให้ไป๋ซือเหมี่ยวกลับบ้านได้ เพราะการทำเช่นนี้ออกจะผิดกฏระเบียบไปสักหน่อย แต่นางอยู่ในวังหลวงมานานและรู้ดีว่าเรื่องใดที่ควรถามหรือไม่ควรถามจึงเพียงก้มหน้ารับคำและเรียกไป๋ซือเหมี่ยวมาพบ บอกเพียงให้นางเตรียมตัวให้ดี พรุ่งนี้ตอนเช้ามืดให้รีบไปที่ประตูทางด้านท้ายวังหลวงอย่างเงียบๆ จะมีขันทีผู้หนึ่งมารอรับนางไปส่งที่บ้าน

ไป๋ซือเหมี่ยวตอบรับคำด้วยความดีใจ นางไม่ได้ถามอันใดมากนัก เพราะคิดว่าอาเฟยคงจะสามารถทูลขออนุญาตฝ่าบาทให้นางได้สำเร็จแล้ว คืนนั้นหญิงสาวรีบเข้านอนแต่หัวค่ำเพื่อเตรียมตัวตื่นแต่เช้า

ยามเช้ามืดของวันต่อมา ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดีไป๋ซือเหมี่ยวก็ตื่นนอนทันที นางทำธุระของตนอย่างเงียบเชียบเพราะไม่ต้องการรบกวนเพื่อนนางกำนัลคนอื่นๆ ที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ จากนั้นนางก็ไปพบกับจางหมัวหมัวเพื่อบอกลาสักหน่อย จางหมัวหมัวเพียงพยักหน้าเล็กน้อยและบอกว่าหากจัดการธุระทางบ้านเสร็จเรียบร้อยดีแล้วก็ให้รีบกลับวังหลวงทันที ไป๋ซือเหมี่ยวรับคำก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปที่ประตูด้านท้ายวังหลวงทันที

เมื่อมาถึงก็พบกับหลี่เฟยหลงที่กำลังยืนรออยู่พอดี นางหันมองรอบกายก็ไม่พบผู้ใดอีก

“ท่านมาคนเดียวหรือ?”

“ใช่แล้ว ฝ่าบาททรงอนุญาตให้เจ้ากลับบ้านได้และยังบอกให้ข้าไปกับเจ้า เอาล่ะ รีบเดินทางกันเถอะ”

ไป๋ซือเหมี่ยวพยักหน้ารับคำ นางไม่ได้ถามอะไรอีก ตอนนี้ใจของนางกลับไปอยู่ที่บ้านนานแล้ว นางอยากพบเจอกับคนในครอบครัวเป็นที่สุด

เมื่อออกมาจากวังหลวงก็มีรถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่ รถม้าคันนั้นภายนอกดูเหมือนธรรมดาอย่างยิ่ง แต่เมื่อได้เข้ามาด้านในนางก็ถึงกับตกใจไม่น้อยเพราะภายในถูกจัดแต่งอย่างหรูหรา ทั้งน้ำชาและของกินเล่น ขนมต่างๆ ก็มีเตรียมเอาไว้พร้อมสรรพ

“อาเฟย เกิดมาข้าเพิ่งเคยเห็นรถม้าที่หรูหราเช่นนี้เป็นครั้งแรกเลย ฝ่าบาทช่างทรงเมตตายิ่งนัก”

“ใช่หรือไม่เล่า ไปกันเถอะ รีบเดินทางจะได้ไปเยี่ยมบิดามารดาและพี่ชายของเจ้า”

“อืม”

รถม้าเคลื่อนไปตามทางเรื่อยๆ เพราะยามนี้เป็นช่วงเช้าอยู่จึงไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านมากเท่าใดนัก ไป๋ซือเหมี่ยวตื่นเต้นจนกินอันใดไม่ลง นางจากบ้านมานานมากแล้วจึงคิดถึงคนทางบ้านไม่น้อยเลย

หญิงสาวบอกทางไปบ้านให้กับคนขับรถม้าอย่างกระตือรือร้น ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงบ้านของนาง เมื่อหลี่เฟยหลงลงมาจากรถม้าก็ถึงกับอึ้งไปทันที

คนตระกูลไป๋ไม่ได้ร่ำรวยหรือมีที่อยู่หรูหราเหมือนคนอื่นๆ แต่กลับอาศัยอยู่ในบ้านเล็กๆหลังหนึ่ง สภาพบ้านไม้เก่าคร่ำคร่าตามสภาพ แต่ที่ทำให้เขาแปลกใจก็คือบ้านของเฉินม่อก็อยู่ข้างบ้านของไป๋ซือเหมี่ยว และที่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือไป๋ซือเหมี่ยวบอกว่าคนที่ส่งข่าวเรื่องทางบ้านให้นางทราบมาตลอดก็คือเฉินม่อ คนทั้งสองคุ้นเคยกันมาตั้งแต่วัยเยาว์แล้ว

นายกองไป๋ดีใจมากที่บุตรสาวกลับมาเยี่ยมบ้าน ส่วนนางหลิงผู้เป็นมารดาก็ดีใจไม่ต่างกัน นายกองไป๋ไม่เคยพบพระพักตร์ของฝ่าบาทจึงไม่รู้ว่าหลี่เฟยหลงเป็นผู้ใด

นายกองไป๋ที่ทราบเรื่องว่าหลี่เฟยหลงเป็นคนพานางออกจากวังหลวงเพื่อกลับมาเยี่ยมบ้านจึงกำชับบุตรสาวว่าจะต้องไม่ลืมบุญคุณของเขาอย่างเด็ดขาด ไป๋ซือเหมี่ยวเองก็รับคำอย่างเชื่อฟัง

หลี่เฟยหลงสั่งให้คนนำยาบำรุงและของใช้ที่จำเป็นมามอบให้กับคนตระกูลไป๋หลายอย่าง อีกทั้งยังอ้างว่าเงินค่ารักษาทั้งหมดฝ่าบาทได้ทรงจัดการให้แล้ว หลังจากนี้จะมีท่านหมอมาคอยตรวจดูอาการของสองพ่อลูกทุกๆสามวัน ไป๋ซือเหมี่ยวที่ได้ฟังก็น้ำตาเอ่อคลอด้วยความตื้นตัน หลี่เฟยหลงเองก็อยากให้พวกเขาได้พูดคุยสนทนากันตามประสาคนในครอบครัว จึงหาข้ออ้างบอกว่าจะออกไปรอที่ด้านนอกแทน

ทันทีที่เขาก้าวเท้าออกมาจากบ้านตระกูลไป๋ ก็พบเข้ากับเฉินม่อพอดี

“ฝ่า...”

หลี่เฟยหลงรีบยกมือขึ้นมาปิดปากเฉินม่อทันที ก่อนจะลากตัวเฉินม่อให้เดินเข้าไปในรถม้า เฉินม่อรู้สึกงุนงงไม่น้อย อีกทั้งยังสงสัยว่าฝ่าบาททรงมาทำอันใดที่บ้านของไป๋ซือเหมี่ยว หลี่เฟยหลงเองก็ไม่คิดจะปิดบังจึงเล่าความจริงให้เฉินม่อฟังทั้งหมด

คนทั้งสองสนิทสนมกันมานานหลายปี เฉินม่อเปรียบเสมือนทหารที่รู้ใจและสหายสนิทหลี่เฟยหลงจึงไม่เคยปิดบังเรื่องต่างๆกับเขา

เมื่อได้ทราบเรื่องราวทั้งหมดเฉินม่อก็ถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออก

ที่ผ่านมาเขาไม่ได้ตามติดฝ่าบาทตลอดเวลาเพราะต้องออกไปสืบเรื่องของชินอ๋องหลี่อู๋ชิง ทำให้เขาไม่เคยรู้เลยว่าฝ่าบาททรงใกล้ชิดกับผู้ใดในวังหลวงบ้าง และเขาไม่คิดเลยว่าฝ่าบาทจะได้พบเจอกับไป๋ซือเหมี่ยว ดูแล้วทั้งสองคงจะสนิทสนมกันไม่น้อย ไม่เช่นนั้นฝ่าบาทคงไม่อาสาพานางออกมาจากวังหลวงเช่นนี้

อยู่ๆชายหนุ่มก็รู้สึกขมปร่าขึ้นมาในใจ เขาหลงรักไป๋ซือเหมี่ยวมาตั้งแต่สมัยวัยเยาว์ แต่เขารู้ดีว่านางไม่เคยคิดกับเขามากเกินกว่าพี่ชายคนหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคิดว่าตนเองคงพอจะมีความหวังอยู่บ้าง แต่เมื่อวันนี้ที่เขาได้เห็นว่าฝ่าบาททรงดีกับนางมากเพียงใด ความหวังในใจของเขาก็มอดดับลงไปทันที

เขาไม่ใช่คนที่ดึงดันและไม่คิดจะบีบบังคับไป๋ซือเหมี่ยวเลยแม้แต่น้อย กลับกันเขายังหวังว่าหากฝ่าบาททรงดีต่อนางด้วยใจจริง นั่นก็นับว่าเป็นวาสนาของนางแล้ว

“เจ้าอย่าได้บอกความจริงกับนางว่าข้าเป็นผู้ใด ไว้ข้าจะบอกกับนางด้วยตนเอง เจ้าเข้าใจหรือไม่เฉินม่อ?”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อเห็นว่าเฉินม่อตอบรับคำอย่างไม่อิดออดเขาก็พอจะวางใจลงไปได้มาก

“อีกเดี๋ยวข้าจะไปที่วัดบนเขาเพื่อขอพรให้กับพระวิญญาณของเสด็จพ่อ หากเจ้าอยากไปด้วยก็จงติดตามข้าไปเงียบๆ อย่าเพิ่งให้นางทราบว่าเจ้ารู้จักกับข้า”

“ได้พ่ะย่ะค่ะ”

คนทั้งสองยิ้มให้กันหนหนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันไปเงียบๆ ด้านไป๋ซือเหมี่ยวเมื่อสนทนากับคนในบ้านจนพอใจแล้วก็คิดจะขอตัวลากลับวังหลวง คนตระกูลไป๋ออกมาส่งนางที่รถม้าด้วยท่าทางอาลัยอาวรณ์ ไป๋ซือเหมี่ยวล้วงหยิบเงินเบี้ยหวัดส่งให้มารดาของนางทั้งหมด ก่อนออกจากวังหลวงจางหมัวหมัวมอบเบี้ยหวัดนี้ให้กับนาง เมื่อนางถามว่าเบี้ยหวัดออกแล้วหรือ จางหมัวหมัวก็เพียงพยักหน้าหนหนึ่งเท่านั้นไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ

เมื่อบอกลาคนในบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้วนางก็ขึ้นรถม้ากลับวังหลวงพร้อมกับหลี่เฟยหลง ระหว่างที่นั่งอยู่ในรถม้า เขาก็เอ่ยถามนางขึ้นมา

“เจ้ามอบเบี้ยหวัดให้พวกเขาหมดเช่นนี้ แล้วเจ้าจะเอาเงินที่ใดใช้เล่า?”

“ไม่เป็นไรหรอก ข้ากินข้าวในวังหลวงก็อิ่มแล้ว วันนี้ขอบคุณท่านมากจริงๆ นะ ข้าดีใจมาก ต่อไปหากท่านมีเรื่องอะไรให้ข้าช่วยก็สามารถบอกข้ามาได้เลยนะ ข้ายินดี”

นางยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ หลี่เฟยหลงเองก็ยิ้มตอบนางเล็กน้อย

“เช่นนั้นวันนี้เจ้าไปที่วัดบนเขากับข้าได้หรือไม่?”

ไป๋ซือเหมี่ยวได้ฟังก็รีบหันมาถามทันที

“ไม่ต้องรีบกลับวังหลวงหรือ?”

“ไม่ต้องหรอก ฝ่าบาททรงอนุญาตให้พวกเราเที่ยวเล่นได้ตามสบาย”

“ได้ เช่นนั้นพวกเราก็ถือโอกาสนี้ไปไหว้พระขอพรด้วยกันเถอะ”

“อืม”