Share

บทที่ 2 งานถนัด

last update publish date: 2026-06-24 15:39:19

หลังจากที่เห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าปลอดภัยดีแล้ว ไป๋ซือเหมี่ยวก็พอจะวางใจลงไปได้มาก นางมองเขาด้วยแววตาที่เห็นใจไม่น้อย แม้นางเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในวังหลวงได้ไม่นาน แต่นางก็เข้าใจได้ว่าเหล่าบ่าวรับใช้ที่อยู่ในวังหลวง หากไม่มีตำแหน่งที่มั่นคงหรือมีคนคอยหนุนหลังย่อมใช้ชีวิตอยู่อย่างยากลำบากไม่น้อยเลย อีกทั้งนางก็มาจากตระกูลต่ำต้อย ต้องใช้ชีวิตเพื่อมองดูสีหน้าของผู้คนมาโดยตลอด ทำให้นางรู้สึกสงสารเห็นใจขันทีผู้นี้ขึ้นมา

เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางจึงล้วงหยิบขนมถั่วตัดชิ้นหนึ่งยื่นไปตรงหน้าของเขา หลี่เฟยหรงปรายตามองขนมชิ้นนั้น ก่อนจะรับมาอย่างไม่เต็มใจเท่าใดนัก ไป๋ซือเหมี่ยวอมยิ้มเต็มใบหน้าพลางเอ่ย

“ข้าแบ่งขนมให้ท่าน ข้าเข้าใจดีว่าพวกเราที่เป็นเพียงบ่าวรับใช้ย่อมใช้ชีวิตอยู่ในวังหลวงแห่งนี้อย่างยากลำบาก ขนมนี่ข้านำมาจากบ้านเลยนะ ขนมนี่น่ะท่านพ่อใช้เงินเก็บซื้อมาให้ข้าเพราะกลัวว่าข้าจะกินไม่อิ่มตอนอยู่ในวังหลวง ข้าชอบมากๆเลยล่ะ แต่วันนี้ข้าจะแบ่งให้ท่านชิ้นหนึ่ง ท่านก็เก็บเอาไว้กินเวลาหิวนะ”

รอยยิ้มที่แสนงดงามของหญิงสาวทำเอาหลี่เฟยหรงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าของตนเองให้เป็นปกติ

“เจ้าเป็นนางกำนัลตำหนักไหนหรือ?”

“ข้าเพิ่งเข้าวังหลวงมาเมื่อหนึ่งปีก่อน และกำลังจะเข้าไปรับใช้ในตำหนักมังกรสวรรค์ จริงสิ ท่านอยู่ในวังหลวงมานานหรือยัง แล้วรู้หรือไม่ว่าฝ่าบาททรงมีนิสัยเช่นใด พระองค์ทรงชอบสิ่งใดหรือไม่ชอบสิ่งใดบ้าง ข้าจะได้รับใช้อย่างถูกต้องจะได้ไม่ทำให้ทรงพิโรธ”

หลี่เฟยหลงเมื่อได้ฟังก็ลอบยิ้มเยาะในใจ เขาคิดเอาไว้แล้วเชียว ว่านางก็ไม่ต่างจากสตรีคนอื่นเลยแม้แต่น้อย คิดแต่จะหาวิธีเข้าหาเขา แต่เอาเถอะ เขารู้สึกว่าสตรีนางนี้ช่างน่าสนใจไม่น้อยเลย มิสู้เขาเล่นสนุกกับนางสักหน่อยดีกว่า

“ฝ่าบาททรงชอบสตรีโง่ๆ ยิ่งนอนทั้งวันไม่ทำการทำงานพระองค์ยิ่งทรงชอบ”

ไป๋ซือเหมี่ยวเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับย่นหว่างคิ้วคราหนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นตบเข้าไปที่หัวเข่าของตนเองจนเกิดเสียงดังฉาด พลางหันมาเอ่ยกับหลี่เฟยหลง

“เยี่ยมไปเลย! ข้าไม่คิดเลยว่าความชอบของฝ่าบาทจะตรงกับงานถนัดของข้าพอดี เรื่องโง่น่ะไว้ใจข้าได้เลย ข้าน่ะโง่ที่สุดแล้ว โง่จนหมูยังอายเลย ส่วนเรื่องนอนข้าก็ไม่เป็นสองรองใครทั้งสิ้น ข้าสามารถนอนได้ทั้งวัน พี่ชายขันที ขอบใจท่านมากนะที่ชี้แนะหนทางสว่างให้กับข้า ข้าจะไม่ลืมบุญคุณของท่านในวันนี้เลย”

หลี่เฟยหลง “.....”

ชายหนุ่มถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออก เดิมทีเขาคิดว่านางจะต้องหาทางเข้าหาเขามากกว่านี้และไม่ยอมเชื่อในสิ่งที่เขาพูดอย่างแน่นอน แต่นางกลับบอกว่ามันคืองานถนัดของนาง

เกิดมาเพิ่งเคยพบเจอสตรีประหลาดเช่นนี้!

มารดามันเถอะ! สนุกเป็นบ้าเลย เขาจะดูซิว่านางจะทำให้เขาสนุกได้ถึงขั้นไหน

ไป๋ซือเหมี่ยวเมื่อเห็นว่าตนเองออกมานานแล้วและควรจะกลับไปพักเสียที จึงหันมาบอกลาหลี่เฟยหลง

“เอ่อ ข้าต้องไปแล้ว หวังว่าหากมีโอกาสคงจะได้พบกันอีกนะพี่ชาย”

“เจ้าชื่ออันใด?”

“ข้าชื่อไป๋ซือเหมี่ยว ท่านเล่า?”

“อาเฟย”

หญิงสาวยิ้มให้เขาเต็มใบหน้าก่อนจะเดินกลับไปยังเรือนพักของตนเองทันที เมื่อไป๋ซือเหมี่ยวจากไปแล้ว หลี่เฟยหลงก็ลุกขึ้นยืน ฉู่กงกงที่แอบยืนหลบอยู่หลังต้นไม้เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงรีบสั่งให้คนนำเสื้อคลุมไปคลุมให้เจ้านายของตนทันที

“ฝ่าบาท ทำเช่นนี้ไม่ดีต่อพระวรกายเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ไปแช่น้ำเช่นนั้นใช้ได้ที่ไหนกัน โชคดีที่นางกำนัลผู้นั้นมาช่วยเอาไว้ได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นพระองค์อาจจะทรงประชวรเอาได้ ฉินไทเฮาจะต้องลงโทษกระหม่อมอย่างแน่นอน”

ฉู่กงกงเอ่ยด้วยความร้อนใจ แต่หลี่เฟยหลงกลับไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

“ตาแก่ฉู่”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“พรุ่งนี้ข้าจะมาที่นี่อีกหน”

ฉู่กงกงได้ฟังก็ย่นหว่างคิ้ว ก่อนจะเอ่ยถามเจ้านายตนด้วยความสงสัย

“ฝ่าบาท เหตุใดต้องทรงทำเช่นนี้ด้วยเล่า หากทรงชอบนางกำนัลต่ำต้อยผู้นั้น เพียงเรียกมาปรนนิบัติแล้วมอบตำแหน่งเล็กๆให้นางก็พอแล้ว ไม่เห็นจะต้องทรงลำบากเลยพ่ะย่ะค่ะ”

“ใครบอกเจ้าว่าข้าชอบนาง ตาบอดหรือตาแก่นี่!”

ฉู่กงกงถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออก หลี่เฟยหลงที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบเดินกลับตำหนักของตนเองไปทันที เขาไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาพบเจอนางกำนัลนิสัยประหลาดคนหนึ่งเข้า ช่างน่าสนใจไม่น้อยเลย

ด้านไป๋ซือเหมี่ยวนั้นเมื่อกลับมาถึงเรือนพักของตนแล้ว ก็พบว่านางกำนัลคนอื่นกำลังกินมื้อเย็นกันอยู่ นางจึงไปรับอาหารเย็นมากิน อาหารเย็นมื้อนี้มีเพียงข้าวต้ม ผักดองและหมั่นโถวหนึ่งลูกเท่านั้น ส่วนนางกำนัลคนอื่นที่มีฐานะดีมักจะนิยมติดสินบนพ่อครัวเพื่อให้ทำอาหารดีๆมาให้กิน ต่างจากนางที่ต้องใช้จ่ายเงินอย่างประหยัดจึงต้องจำใจกินอาหารเช่นนี้ต่อไป

หลังจากกินอาหารอิ่มแล้ว นางก็มานอนพักผ่อน เพราะว่าพรุ่งนี้ยังต้องตื่นมาเรียนรู้เรื่องกฎระเบียบอีกหลายอย่างก่อนจะเข้าไปรับใช้ในตำหนักมังกรสวรรค์

ไป๋ซือเหมี่ยวเลือกที่นอนด้านชิดริมประตู แม้อากาศจะเย็นสักหน่อยแต่ก็นับว่าดีไม่น้อย ที่นอนดีๆ ล้วนถูกเหล่านางกำนัลพวกนั้นเลือกจับจองไปหมดแล้ว นางจึงต้องมานอนที่นี่ แต่นางกลับรู้สึกดีอยู่ไม่น้อย เพราะที่ตรงนี้สามารถมองเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนได้

ยามเช้าของวันต่อมาเสียงระฆังวังหลวงก็ดังขึ้น ไป๋ซือเหมี่ยวรีบลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็ว ในวังหลวงมีกฎห้ามนางกำนัลแต่งหน้าและห้ามใช้เครื่องหอม แล้วยังต้องแต่งกายในชุดเครื่องแบบที่สะอาดสะอ้านที่สุด ทุกๆ เช้าจะมีหมัวหมัวมาคอยตรวจสอบความสะอาดของเล็บมือและเสื้อผ้า หากมีจุดด่างพร้อยแม้เพียงนิดเดียวอาจจะถูกลงโทษได้

หลังจากกินมื้อเช้าอิ่มแล้ว ก็จะมีหมัวหมัวมาคอยสอนเรื่องกิริยามารยาทให้กับพวกนาง ไป๋ซือเหมี่ยวต้องฝึกการเดินและกิริยามรรยาทต่างๆ พวกนางต้องเดินนิ่งๆ ก้มหน้าเพียงเล็กน้อย เสียงฝีเท้าต้องเงียบกริบ การย่อกายทำความเคารพต้องสวยงามและพร้อมเพรียงกัน ต้องท่องจำให้แม่นว่าใครเป็นใครในตำหนัก ใครชอบอะไร ใครเกลียดอะไร และเมื่อเจอพระพักตร์ฮ่องเต้ต้องทำอย่างไร ไม่เพียงเท่านั้นยังห้ามสบพระเนตรของฮ่องเต้โดยตรงเด็ดขาด ห้ามพูดคุยขณะทำงาน ห้ามแตะต้องสิ่งของในตำหนักโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด หากทำของใช้ส่วนพระองค์เสียหายต้องถูกโบยจนตายสถานเดียว

หากได้เข้าไปปรนนิบัติในตำหนักมังกรสวรรค์แล้ว สิ่งที่ต้องเรียนรู้ก็คือการปรนนิบัติยามเช้า พวกนางต้องนำอ่างล้างพระพักตร์ น้ำชา และเครื่องแต่งกายเข้าไปถวาย พวกนางต้องทำทุกอย่างด้วยความเงียบห้ามส่งเสียงดังเป็นอันขาด และยังต้องจดจำว่าฮ่องเต้ชอบอาหารรสชาติแบบไหน หรือวันนี้มีข้อห้ามอะไร การปัดกวาดเช็ดถูต้องทำด้วยความประณีตที่สุด ห้ามมีฝุ่นหลงเหลือแม้เพียงจุดเดียว

ไป๋ซือเหมี่ยวต้องฝึกท่องจำสิ่งเหล่านี้ให้ขึ้นใจ แม้จะฝืนใจมากเพียงใดแต่นางก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง ในระหว่างที่เรียนอยู่นั้น นางก็ครุ่นคิดในใจขึ้นมา

พี่ชายขันทีผู้นั้นเคยบอกว่าฝ่าบาทชอบนางกำนัลโง่ๆ ที่วันๆ เอาแต่นอนไม่ทำการทำงาน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วเหตุใดนางจะต้องเรียนรู้สิ่งพวกนี้ด้วยนะ ช่างน่าแปลกจริงๆ

แต่เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้วมิใช่หรือ ฝ่าบาทที่ไม่เคร่งครัดกฏระเบียบย่อมรับใช้ได้ไม่ยาก หากได้เข้าไปในตำหนักมังกรสวรรค์เมื่อใด นางสัญญาเลยว่าจะทำตัวโง่ๆและไม่ทำการทำงานจนฮ่องเต้ทรงประทับใจอย่างแน่นอน!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 10 ไล่ออกจากวัง

    ไป๋ซือเหมี่ยวหมดสติไปร่วมสามวันเต็มๆ ระหว่างนี้หลี่เฟยหลงและเฉินม่อที่อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็ได้สืบทราบเบาะแสบางอย่างเข้าโดยบังเอิญในหมู่บ้านแห่งนี้มีหัวหน้าหมู่บ้านอยู่คนหนึ่ง เขาค่อนข้างที่จะเจ้าอารมณ์ไม่น้อยเลย หลี่เฟยหลงรู้สึกสงสัยในตัวของหัวหน้าหมู่บ้านคนนั้นจึงให้เฉินม่อไปสืบความเป็นไปทุกอย่างในหมู่บ้าน จนกระทั่งพบกับความผิดปกติของหัวหน้าหมู่บ้านผู้นั้นเขาดูเหมือนจะไม่ใช่หัวหน้าหมู่บ้านธรรมดา ซ้ำยังมีวรยุทธ์เหมือนกับทหารที่ถูกฝึกฝนมานานเสียอย่างนั้น และดูเหมือนว่าหมู่บ้านแห่งนี้คล้ายจะมีความผิดปกติบางอย่างอีกด้วยหลี่เฟยหลงเมื่อได้ทราบเรื่องกลับไม่ได้ลงมือทำสิ่งใดต่อ ยามนี้เขาห่วงความปลอดภัยของไป๋ซือเหมี่ยวมากกว่า นางยังคงบาดเจ็บหนัก หากเขาทำอันใดบุ่มบ่ามลงไปอาจจะก่อปัญหาตามมาไม่จบไม่สิ้น ยามนี้คงทำได้เพียงเก็บงำความสงสัยนี้เอาไว้ในใจเสียก่อน จากนั้นค่อยจัดการสะสางในภายหลังผ่านไปร่วมสามวันในที่สุดไป๋ซือเหมี่ยวก็ฟื้นตื่นขึ้นมา หญิงสาวรู้สึกเจ็บแผลอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ถึงกับลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้ โชคดีที่บาดแผลไม่ได้โดนจุดสำคัญ อีกทั้งท่านหมอก็รักษาอาการบาดเจ็บของนางอย่างเต็มกำลัง

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 9 ความสามารถที่ซุกซ่อนเอาไว้

    “ซือเหมี่ยว!”หญิงสาวไม่ได้หันมามองเขา แต่กลับดึงร่างของเขาให้มาหลบอยู่ด้านหลังนาง ก่อนที่นางจะยกเท้าถีบเข้าไปที่กลางอกของนักฆ่าผู้นั้นอย่างแรง แล้วกระชากหอกเล่มนั้นมาถือเอาไว้ในมือ ก่อนจะกระโดดเข้าไปหานักฆ่าที่นอนล้มอยู่บนพื้น แล้วแทงปลายหอกเข้าไปที่กลางอกของมันอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักฆ่าคนนั้นก็สิ้นใจตายไปทันทีหลี่เฟยหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงไม่น้อย เขาไม่เคยคิดเลยว่านางจะมีวรยุทธ์และสามารถปกป้องตนเองได้ เดิมทีเขาคิดว่านางเป็นเพียงสตรีบอบบางนางหนึ่งเท่านั้นแต่ยามนี้ไม่ใช่เวลามานั่งสงสัยเรื่องใด ชายหนุ่มรีบคว้าดาบของนักฆ่าคนหนึ่งที่นอนตายอยู่บนพื้นขึ้นมาถือเอาไว้ อาศัยจังหวะนี้รีบเข้าไปจัดการนักฆ่าคนอื่นๆต่อทันทีแต่เหล่านักฆ่าดูเหมือนจะเตรียมการมาอย่างดี กลุ่มเก่าตายจากไปนักฆ่ากลุ่มใหม่ก็โผล่มาอย่างรวดเร็ว คนของหลี่เฟยหลงเริ่มล้มตายไปทีละคน เฉินม่อเองก็เริ่มเหนื่อยล้าไม่น้อยแล้ว เขาหันไปมองไป๋ซือเหมี่ยวที่กำลังรับมือกับนักฆ่าคราหนึ่ง เขาไม่ได้แปลกใจเท่าใดนักเพราะเขารู้อยู่แล้วว่านางมีพรสวรรค์ในวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็กและนายกองไป๋ก็สอนนางให้เรียนรู้ทุกอย่างยามนี้นางกำลังต่อสู้กับน

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 8 ซุ่มสังหาร

    ไป๋ซือเหมี่ยวค่อนข้างตื่นเต้นไม่น้อย นับว่านานมากแล้วที่นางไม่ได้ไปไหว้พระบนเขาด้วยเพราะต้องดูแลพี่ชายที่ป่วย และนางก็ไม่มีเงินที่ใช้ในการเดินทางไปไหนมาไหน ทำให้ไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเพื่อดูโลกภายนอกมากเท่าใดนักหญิงสาวเปิดผ้าม่านรถม้าออกเพื่อมองดูบรรยากาศโดยรอบ ก่อนจะพบว่าทิวทัศน์ข้างทางนั้นงดงามเป็นอย่างยิ่ง หลี่เฟยหลงเพียงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อย และไม่ได้เอ่ยอันใดทั้งสิ้นตัวเขาเองก็ไม่ได้ออกจากวังหลวงมาร่วมหลายเดือนแล้วเช่นเดียวกัน ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ก็มีงานราชกิจมากมายที่ต้องสะสางไม่จบไม่สิ้น เขาแทบไม่มีเวลาได้พักจึงไม่ได้ออกไปที่ใดอีกเลยนับแต่นั้นใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงวัดบนเขาเสียที หลี่เฟยหลงจำได้ว่าวัดบนเขาแห่งนี้เป็นสถานที่เดียวกันกับที่จวงไท่เฟยเดินทางมาขอพรและกราบไหว้เพื่อระลึกถึงเสด็จพ่อของเขา เมื่อมาถึงก็ได้ทราบว่ายามนี้จวงไท่เฟยกำลังสวดมนต์อยู่ในอาราม รอบด้านมีเหล่าทหารเฝ้าอารักขาอยู่เต็มไปหมด เพราะเขาแต่งกายปิดบังสถานะ ทหารเหล่านั้นจึงจำเขาไม่ได้และไม่ได้ใส่ใจเขามากเท่าใดนักในวัดแห่งนี้มีอารามด้วยกันสองอาราม เขาจึงเลือกพาไป๋ซือเหมี่ยวไปยังอีกอารามหนึ่งที่

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 7 เยี่ยมบ้าน

    “ฝ่าบาท จวงไท่เฟยมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”เสียงของขันทีด้านนอกปลุกหลี่เฟยหลงให้ตื่นจากภวังค์ความคิด ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านนี้ออกไป ก่อนจะเอ่ยตอบขันที“ให้นางไปรอที่ห้องโถง”“พ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะจัดเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย จากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องโถงเพื่อพบกับจวงไท่เฟยจวงไท่เฟยนั้นอายุมากไม่ต่างจากฉินไทเฮา พวกนางเข้าวังหลวงมาพร้อมกันและเป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อไม่ต่างกัน นางมีนิสัยเรียบร้อยอ่อนหวาน ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้ใดมากนัก และยังชอบสวดมนต์กินเจมาแต่ไหนแต่ไร ใบหน้าของนางงดงามอิ่มเอิบ เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและอ่อนโยน แม้นางจะไม่เคยก่อปัญหาหรือกลั่นแกล้งเขาเลย แต่เขากลับไม่รู้สึกสนิทใจกับสตรีผู้นี้มากเท่าใดนัก“จวงไท่เฟยมาขอพบข้ามีเรื่องใดหรือ?”เขาเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งบนที่นั่ง และสั่งให้คนจัดเก้าอี้มาให้จวงไท่เฟย จวงไท่เฟยยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะทิ้งกายลงนั่งและเอ่ยกับเขา“ฝ่าบาท อีกสองวันจะเป็นวันครบรอบสวรรคตหนึ่งปีของอดีตฮ่องเต้ หม่อมฉันจึงอยากจะทูลขอเสด็จออกจากวังหลวงมุ่งหน้าไปยังวัดบนเขา เพื่อสวดขอพรให้พระวิญญ

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 6 ฝันบอกเหตุอีกครั้ง

    เมื่อหามุมสงบหลบพักได้แล้ว ไป๋ซือเหมี่ยวก็ทิ้งกายลงนั่งพลางทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย กว่าจะรู้ตัวก็พบว่าที่นั่งด้านข้างยามนี้ดูเหมือนจะมีใครบางคนกำลังทิ้งกายลงนั่ง เมื่อหญิงสาวหันมามองก็พบว่าเป็นหลี่เฟยหลงนั่นเองเดิมทีเขามาที่นี่นานแล้ว และยังมองเห็นนางแล้วเช่นเดียวกัน วันนี้หญิงสาวดูเหมือนจะไม่สดใสเหมือนเช่นทุกวัน คล้ายกับว่ามีเรื่องราวทุกข์ใจที่ไม่อาจหาทางแก้ไขได้อย่างไรอย่างนั้น“ท่านมานานแล้วหรือ?”ไป๋ซือเหมี่ยวหันมาเอ่ยถามหลี่เฟยหลงก่อนจะยิ้มให้เขาเล็กน้อย หลี่เฟยหลงมองหน้าหญิงสาวครู่หนึ่งพลางเอ่ยตอบ“มาเดินเล่น ช่วงนี้ฝ่าบาททรงไม่มีงานให้ข้าทำ จึงค่อนข้างว่างอย่างยิ่ง”“อ้อ”ไป๋ซือเหมี่ยวขานรับคำหนึ่งและไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ความเงียบที่ผิดปกติของนางทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าใดนัก ที่ผ่านมานางมักจะมีคำพูดมากมายที่มาพูดสนทนากับเขา แต่วันนี้มันกลับต่างออกไปหลี่เฟยหลงมีท่าทีครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย“เจ้ามีเรื่องใดไม่สบายใจงั้นหรือ ข้าเห็นเจ้าเอาแต่นิ่งเงียบมาสักพักหนึ่งแล้ว”ไป๋ซือเหมี่ยวหันมามองหลี่เฟยหลง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เรื่องที่นางคิดจะหยิบยืมเงิน

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 5 ข่าวจากทางบ้าน

    “เพราะว่าข้าเป็นขันทีที่รับใช้อยู่ข้างกายฝ่าบาท ฝ่าบาททรงเอ็นดูข้ามาก หากข้าออกหน้าแทนเจ้า จางหมัวหมัวย่อมไม่เอาความเจ้าอย่างแน่นอน”ไป๋ซือเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็เบิกกว้าง แต่เมื่อคิดไตร่ตรองอีกหนนางก็เอ่ยถามเขาทันที“ท่านพูดจริงหรือล้อข้าเล่นกันแน่ ท่านบอกว่าตนเองเป็นขันทีของฝ่าบาทแล้วเหตุใดจึงสวมใส่เสื้อผ้าขาดๆ เช่นนี้เล่า”“ฝ่าบาทชอบให้ข้ารับใช้สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ แบบนี้แหละ มันดูตื่นเต้นดี”ไป๋ซือเหมี่ยว “...”นางถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออกเมื่อได้ยินว่าฮ่องเต้พระองค์นี้มีรสนิยมเช่นไร ช่างแปลกประหลาดไม่เบาเลย เกิดมานางก็เพิ่งเคยพบเคยเจอฮ่องเต้ประเภทนี้“เอาล่ะ ไม่มีใครตามมาแล้ว เจ้ารีบกลับไปเถอะ ข้ายังต้องไปรับใช้ฝ่าบาทอีก”“อืม ท่านก็ระวังตัวด้วยเล่า หากว่าฝ่าบาททรงพิโรธท่านก็ไม่ต้องออกหน้าแทนข้า อย่าได้ลำบากเข้าใจหรือไม่?”“ได้”ไป๋ซือเหมี่ยวแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไปทันที หลี่เฟยหลงเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินจากไปไกลจนลับสายตาแล้ว เขาก็เดินออกมาจากโขดหินจำลอง ฉู่กงกงที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้เมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมาจากโขดหินจำลองแล้วก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที“โธ่ ฝ่าบา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status