Share

บทที่ 6 ฝันบอกเหตุอีกครั้ง

last update Tanggal publikasi: 2026-06-24 15:41:17

เมื่อหามุมสงบหลบพักได้แล้ว ไป๋ซือเหมี่ยวก็ทิ้งกายลงนั่งพลางทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย กว่าจะรู้ตัวก็พบว่าที่นั่งด้านข้างยามนี้ดูเหมือนจะมีใครบางคนกำลังทิ้งกายลงนั่ง เมื่อหญิงสาวหันมามองก็พบว่าเป็นหลี่เฟยหลงนั่นเอง

เดิมทีเขามาที่นี่นานแล้ว และยังมองเห็นนางแล้วเช่นเดียวกัน วันนี้หญิงสาวดูเหมือนจะไม่สดใสเหมือนเช่นทุกวัน คล้ายกับว่ามีเรื่องราวทุกข์ใจที่ไม่อาจหาทางแก้ไขได้อย่างไรอย่างนั้น

“ท่านมานานแล้วหรือ?”

ไป๋ซือเหมี่ยวหันมาเอ่ยถามหลี่เฟยหลงก่อนจะยิ้มให้เขาเล็กน้อย หลี่เฟยหลงมองหน้าหญิงสาวครู่หนึ่งพลางเอ่ยตอบ

“มาเดินเล่น ช่วงนี้ฝ่าบาททรงไม่มีงานให้ข้าทำ จึงค่อนข้างว่างอย่างยิ่ง”

“อ้อ”

ไป๋ซือเหมี่ยวขานรับคำหนึ่งและไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ความเงียบที่ผิดปกติของนางทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าใดนัก ที่ผ่านมานางมักจะมีคำพูดมากมายที่มาพูดสนทนากับเขา แต่วันนี้มันกลับต่างออกไป

หลี่เฟยหลงมีท่าทีครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย

“เจ้ามีเรื่องใดไม่สบายใจงั้นหรือ ข้าเห็นเจ้าเอาแต่นิ่งเงียบมาสักพักหนึ่งแล้ว”

ไป๋ซือเหมี่ยวหันมามองหลี่เฟยหลง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เรื่องที่นางคิดจะหยิบยืมเงินจากเขานั้นนางล้มเลิกความคิดไปตั้งนานแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นการที่ได้พูดคุยปัญหาหนักใจให้กับใครบางคนได้ฟังก็คงไม่ถือว่าเลวร้ายเกินไปนัก อีกอย่างเขาและนางก็พบเจอกันมาหลายครั้งแล้ว อีกทั้งยังเคยวิ่งหลบหัวหน้าขันทีมาด้วยกัน ก็นับว่าสนิทสนมกันในระดับหนึ่ง

ไป๋ซือเหมี่ยวเอนศีรษะพิงกับต้นไม้ ท่าทีของนางดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

“เมื่อเช้านี้มีคนมาแจ้งข้าว่า ท่านพ่อข้าพลัดตกจากหลังม้าและได้รับบาดเจ็บไม่น้อยเลย ทำให้ไม่อาจเข้าค่ายทหารไปทำงานได้ เบี้ยหวัดก็ถูกริบเพราะไม่ได้ทำงาน ส่วนพี่ชายของข้าก็ป่วยหนักอาการแย่มาก ลำพังเงินจากการขายผักของท่านแม่คงไม่พอ ต้องอาศัยเงินจากท่านพ่อด้วย พวกเขาจึงส่งคนมาถามข้าว่า เบี้ยหวัดเดือนนี้จะออกหรือยัง แต่ว่าอาเฟย เบี้ยหวัดเดือนนี้ของข้ายังไม่ออกเลย และข้าก็ไม่อยากจะไปรบกวนคนข้างบ้านให้ต้องมาช่วยเป็นธุระจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายของคนในครอบครัวข้า ข้าจึงบอกพวกเขาไปว่าอีกสองวันเบี้ยหวัดข้าจะออก ให้พวกเขาเข้ามารับเงิน แต่แท้จริงแล้วข้าเพียงแค่โกหกให้พวกเขาสบายใจเท่านั้น ข้าเองก็ยังไม่รู้ว่าจะหาเงินจากที่ไหนไปมอบให้กับพวกเขาดี หากไม่มีเงินพวกเขาก็จะไม่ได้รับการรักษา ท่านพ่อข้าก็เช่นเดียวกัน”

นางเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก หลี่เฟยหลงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกสะท้อนในใจขึ้นมา

แม้เขาจะเกิดจากนางสนมต่ำต้อย แต่เพราะเป็นเชื้อพระวงศ์และมีฉินไทเฮาคอยดูแลทำให้ไม่เคยได้รับความลำบากด้านความเป็นอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่เข้าใจความทุกข์ยากนี้ของนาง

ก่อนที่เขาจะฝันเห็นลางบอกเหตุล่วงหน้านั้น เขายังใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย อยากทำสิ่งใดก็ทำ ไม่สนใจคำเตือนของใครทั้งสิ้น ซ้ำยังเชื่อใจหลี่อู๋ชิงมากกว่าฉินไทเฮา แต่เมื่อได้มองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างจากความฝันนั้นอย่างชัดเจน มันก็ทำให้เขาเปลี่ยนความคิด

เขาเริ่มเข้าใจทุกอย่างมากยิ่งขึ้น และเริ่มที่จะมองผู้คนได้อย่างทะลุปรุโปร่งมากกว่าเดิม

“เจ้าอยากกลับบ้านไปเยี่ยมพวกเขาหรือไม่?”

ไป๋ซือเหมี่ยวเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หันขวับมามองหลี่เฟยหลงอย่างรวดเร็ว แววตาของนางทอประกายเจิดจ้า ก่อนที่จะหม่นแสงลงไป

“ท่านล้อข้าเล่นแล้ว ข้าเป็นนางกำนัลในวังหลวงจะออกไปด้านนอกโดยพลการตามใจชอบได้อย่างไรกัน ท่านอย่ามาเย้าข้าเลยน่า ข้ายิ่งคิดไม่ตกอยู่นะ”

“ข้าไม่ได้เย้าเจ้า ข้าพูดจริงๆ ข้าสามารถทูลขอให้ฝ่าบาททรงอนุญาตให้เจ้ากลับบ้านได้ แล้วข้าก็จะไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง ถือว่าตอบแทนที่เจ้าพาข้าวิ่งหลบหัวหน้าขันทีในวันนั้นเป็นอย่างไร?”

ไป๋ซือเหมี่ยวเมื่อได้ยินก็มีท่าทีที่ครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยถามเขา

“พี่ชาย เหตุใดท่านจึงดีกับข้ายิ่งนัก ข้าดีใจที่ได้พบกับคนอย่างท่าน เอาเถอะ หากท่านช่วยพาข้ากลับไปเยี่ยมบ้านได้ ข้าจะจดจำบุญคุณนี้ไม่ลืม แต่ถ้าทำไม่ได้ท่านก็ไม่ต้องดึงดัน ข้าจะหาวิธีเอาเอง ท่านอย่าได้ทำให้ฝ่าบาททรงพิโรธ เข้าใจหรือไม่?”

“ข้าเข้าใจแล้ว”

“อืม ข้าต้องกลับที่พักแล้วล่ะ ไว้ข้าจะรอฟังข่าวดีจากท่านนะ”

“ได้”

เมื่อไป๋ซือเหมี่ยวเดินจากไปจนลับสายตาแล้ว หลี่เฟยหลงก็ถอนหายใจออกมาหนหนึ่ง เดิมทีเขาไม่จำเป็นต้องสนใจนางก็ได้ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกว่านางช่างน่าสงสารไม่น้อยเลย

หลังจากไม่มีสิ่งใดให้ทำแล้ว หลี่เฟยหลงก็เดินกลับมาที่ตำหนักของตนทันที เหล่าขันทีต่างพากันตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่ายามนี้เจ้านายกำลังสวมชุดขันทีเดินไปเดินมาอยู่ในวังหลวงอย่างสบายใจ นิสัยแปลกประหลาดของฝ่าบาทนั้นมิใช่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกตื่นตกใจอยู่บ้าง

เมื่อมาถึงหน้าตำหนัก เขาก็พบกับหลี่ซู่เหมยน้องสาวของตนที่กำลังยืนอยู่พอดี ซ้ำร้ายนางยังสวมชุดนางกำนัลอีกด้วย ไม่เพียงเท่านั้นนางยังยื่นมือเรียวงามของตนไปเชยปลายคางของเฉินม่ออย่างถือวิสาสะ

“เหมยเหมย เจ้าทำอันใด!”

หลี่เฟยหลงเอ่ยถามน้องสาวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แต่แทนที่หลี่ซู่เหมยจะหวาดกลัว นางกลับหันมาเอ่ยตอบเขาอย่างไม่สบอารมณ์

“ข้ากำลังลวนลามองครักษ์เฉินอยู่ เสด็จพี่จะรีบไสหัวมาทำไมกัน ช่างเป็นตัวขัดขวางความสุขของข้าโดยแท้”

นางเอ่ยจบก็หันไปส่งยิ้มหวานให้กับเฉินม่อต่อทันที ทำเอาชายหนุ่มถึงกับเอ่ยถ้อยคำใดไม่ออกไปชั่วขณะ

หลี่เฟยหลงเริ่มปวดหัวขึ้นมา มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าน้องสาวตัวดีหลงรักชอบพอในตัวของเฉินม่อเป็นอย่างมาก นางถึงกับปลอมตัวออกไปหาเขาที่นอกวังหลวงอยู่บ่อยครั้ง และยังชอบแต่งตัวเป็นนางกำนัลน้อยคอยตามส่องดูเฉินม่ออีกด้วย

“ทำอันใดของเจ้า แต่งตัวเช่นนี้ใช้ได้หรือ ไม่สมกับเป็นองค์หญิงเลย!”

หลี่ซู่เหมยที่ได้ยินก็ตวัดสายตามองพี่ชายของตนอย่างเหลืออด

“แล้วท่านเล่า แต่งกายเป็นขันทีเช่นนี้ใช้ได้หรือไรกัน ทำเป็นมาสั่งสอนข้า แต่ตัวเองทำได้ไม่ผิดอย่างนั้นหรือ เฮอะ”

“เจ้าหลบไปก่อน ข้ามีเรื่องต้องสนทนากับเฉินม่อ เป็นเรื่องสำคัญ"

หลี่เฟยหลงคร้านจะเถียงกับน้องสาวให้มากความจึงเปลี่ยนเรื่องไปเสีย หลี่ซู่เหมยกรอกตาไปมาหนหนึ่ง แม้นางจะเอาแต่ใจมากเพียงใดแต่นางก็เป็นคนที่รู้กาลเทศะไม่น้อย หญิงสาวจำยอมปล่อยมือจากใบหน้าของเฉินม่อ ก่อนจะเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“เฉินม่อคนหล่อ ไว้ข้าจะมาหาเจ้าใหม่นะ ยอดดวงใจของข้า”

เฉินม่อยกมือขึ้นเกาศีรษะตนเองครั้งหนึ่ง เขาไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับนาง เพียงแค่ตกใจที่อยู่ๆ นางก็มาลวนลามเขาเช่นนี้

เมื่อหลี่ซู่เหมยจากไปแล้ว หลี่เฟยหลงจึงเรียกเฉินม่อให้เข้ามาสนทนากันด้านในทันที เมื่ออยู่กันสองคนแววตาของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมา

“เรื่องของเสด็จอาคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว ระยะนี้เขาทำสิ่งใด แล้วมีกำลังพลซ่องสุมเอาไว้หรือไม่?”

เฉินม่อส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ

“นอกจากกิจวัตรประจำวันที่เขาทำก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดเลยพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฟยหลงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พลันขมวดคิ้วมุ่น ในความฝันเขาเห็นอย่างชัดเจนว่าหลี่อู๋ชิงก่อกบฏ ทหารของเขาก็มีจำนวนไม่น้อย เป็นไปไม่ได้ที่คนของเขาจะหาหลักฐานไม่พบ

ชายหนุ่มกำมือแน่นก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ควรรีบร้อนมากจนเกินไป

“เจ้าออกไปเถอะ จับตาดูเสด็จอาต่อไป หากมีเรื่องใดเกิดขึ้นให้รีบมารายงานข้าทันที”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เฉินม่อรับคำก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ หลี่เฟยหลงรู้สึกปวดหัวไม่น้อยเลย เขาจึงเอนกายลงนอนพัก แต่เพิ่งจะหลับตาลงได้ไม่นานเขาก็ฝันถึงเหตุการณ์นั้นอีกหน แต่ครานี้กลับมีสิ่งหนึ่งที่ต่างไปจากเดิม

ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นมานั่งบนเตียงนอนด้วยสีหน้าที่ไม่ใคร่จะสู้ดีเท่าใดนัก ฝันนี้ทำให้เขาหลับไม่สนิทเลยสักวันเดียว ราวกับว่ามันกำลังตามหลอกหลอนและย้ำเตือนเขา

ในความฝันครานี้เขาเห็นสตรีนางหนึ่ง แต่กลับมองเห็นใบหน้าของนางไม่ชัดเจน แต่ดูจากรูปร่างแล้วคาดว่าน่าจะยังเป็นสตรีวัยสาวสะพรั่งอยู่

และที่สำคัญสตรีผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นตัวการสำคัญที่ช่วยให้หลี่อู๋ชิงสามารถก่อกบฏได้สำเร็จ

นางเป็นใครกันนะ?

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 10 ไล่ออกจากวัง

    ไป๋ซือเหมี่ยวหมดสติไปร่วมสามวันเต็มๆ ระหว่างนี้หลี่เฟยหลงและเฉินม่อที่อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็ได้สืบทราบเบาะแสบางอย่างเข้าโดยบังเอิญในหมู่บ้านแห่งนี้มีหัวหน้าหมู่บ้านอยู่คนหนึ่ง เขาค่อนข้างที่จะเจ้าอารมณ์ไม่น้อยเลย หลี่เฟยหลงรู้สึกสงสัยในตัวของหัวหน้าหมู่บ้านคนนั้นจึงให้เฉินม่อไปสืบความเป็นไปทุกอย่างในหมู่บ้าน จนกระทั่งพบกับความผิดปกติของหัวหน้าหมู่บ้านผู้นั้นเขาดูเหมือนจะไม่ใช่หัวหน้าหมู่บ้านธรรมดา ซ้ำยังมีวรยุทธ์เหมือนกับทหารที่ถูกฝึกฝนมานานเสียอย่างนั้น และดูเหมือนว่าหมู่บ้านแห่งนี้คล้ายจะมีความผิดปกติบางอย่างอีกด้วยหลี่เฟยหลงเมื่อได้ทราบเรื่องกลับไม่ได้ลงมือทำสิ่งใดต่อ ยามนี้เขาห่วงความปลอดภัยของไป๋ซือเหมี่ยวมากกว่า นางยังคงบาดเจ็บหนัก หากเขาทำอันใดบุ่มบ่ามลงไปอาจจะก่อปัญหาตามมาไม่จบไม่สิ้น ยามนี้คงทำได้เพียงเก็บงำความสงสัยนี้เอาไว้ในใจเสียก่อน จากนั้นค่อยจัดการสะสางในภายหลังผ่านไปร่วมสามวันในที่สุดไป๋ซือเหมี่ยวก็ฟื้นตื่นขึ้นมา หญิงสาวรู้สึกเจ็บแผลอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ถึงกับลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้ โชคดีที่บาดแผลไม่ได้โดนจุดสำคัญ อีกทั้งท่านหมอก็รักษาอาการบาดเจ็บของนางอย่างเต็มกำลัง

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 9 ความสามารถที่ซุกซ่อนเอาไว้

    “ซือเหมี่ยว!”หญิงสาวไม่ได้หันมามองเขา แต่กลับดึงร่างของเขาให้มาหลบอยู่ด้านหลังนาง ก่อนที่นางจะยกเท้าถีบเข้าไปที่กลางอกของนักฆ่าผู้นั้นอย่างแรง แล้วกระชากหอกเล่มนั้นมาถือเอาไว้ในมือ ก่อนจะกระโดดเข้าไปหานักฆ่าที่นอนล้มอยู่บนพื้น แล้วแทงปลายหอกเข้าไปที่กลางอกของมันอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักฆ่าคนนั้นก็สิ้นใจตายไปทันทีหลี่เฟยหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงไม่น้อย เขาไม่เคยคิดเลยว่านางจะมีวรยุทธ์และสามารถปกป้องตนเองได้ เดิมทีเขาคิดว่านางเป็นเพียงสตรีบอบบางนางหนึ่งเท่านั้นแต่ยามนี้ไม่ใช่เวลามานั่งสงสัยเรื่องใด ชายหนุ่มรีบคว้าดาบของนักฆ่าคนหนึ่งที่นอนตายอยู่บนพื้นขึ้นมาถือเอาไว้ อาศัยจังหวะนี้รีบเข้าไปจัดการนักฆ่าคนอื่นๆต่อทันทีแต่เหล่านักฆ่าดูเหมือนจะเตรียมการมาอย่างดี กลุ่มเก่าตายจากไปนักฆ่ากลุ่มใหม่ก็โผล่มาอย่างรวดเร็ว คนของหลี่เฟยหลงเริ่มล้มตายไปทีละคน เฉินม่อเองก็เริ่มเหนื่อยล้าไม่น้อยแล้ว เขาหันไปมองไป๋ซือเหมี่ยวที่กำลังรับมือกับนักฆ่าคราหนึ่ง เขาไม่ได้แปลกใจเท่าใดนักเพราะเขารู้อยู่แล้วว่านางมีพรสวรรค์ในวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็กและนายกองไป๋ก็สอนนางให้เรียนรู้ทุกอย่างยามนี้นางกำลังต่อสู้กับน

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 8 ซุ่มสังหาร

    ไป๋ซือเหมี่ยวค่อนข้างตื่นเต้นไม่น้อย นับว่านานมากแล้วที่นางไม่ได้ไปไหว้พระบนเขาด้วยเพราะต้องดูแลพี่ชายที่ป่วย และนางก็ไม่มีเงินที่ใช้ในการเดินทางไปไหนมาไหน ทำให้ไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเพื่อดูโลกภายนอกมากเท่าใดนักหญิงสาวเปิดผ้าม่านรถม้าออกเพื่อมองดูบรรยากาศโดยรอบ ก่อนจะพบว่าทิวทัศน์ข้างทางนั้นงดงามเป็นอย่างยิ่ง หลี่เฟยหลงเพียงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อย และไม่ได้เอ่ยอันใดทั้งสิ้นตัวเขาเองก็ไม่ได้ออกจากวังหลวงมาร่วมหลายเดือนแล้วเช่นเดียวกัน ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ก็มีงานราชกิจมากมายที่ต้องสะสางไม่จบไม่สิ้น เขาแทบไม่มีเวลาได้พักจึงไม่ได้ออกไปที่ใดอีกเลยนับแต่นั้นใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงวัดบนเขาเสียที หลี่เฟยหลงจำได้ว่าวัดบนเขาแห่งนี้เป็นสถานที่เดียวกันกับที่จวงไท่เฟยเดินทางมาขอพรและกราบไหว้เพื่อระลึกถึงเสด็จพ่อของเขา เมื่อมาถึงก็ได้ทราบว่ายามนี้จวงไท่เฟยกำลังสวดมนต์อยู่ในอาราม รอบด้านมีเหล่าทหารเฝ้าอารักขาอยู่เต็มไปหมด เพราะเขาแต่งกายปิดบังสถานะ ทหารเหล่านั้นจึงจำเขาไม่ได้และไม่ได้ใส่ใจเขามากเท่าใดนักในวัดแห่งนี้มีอารามด้วยกันสองอาราม เขาจึงเลือกพาไป๋ซือเหมี่ยวไปยังอีกอารามหนึ่งที่

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 7 เยี่ยมบ้าน

    “ฝ่าบาท จวงไท่เฟยมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”เสียงของขันทีด้านนอกปลุกหลี่เฟยหลงให้ตื่นจากภวังค์ความคิด ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านนี้ออกไป ก่อนจะเอ่ยตอบขันที“ให้นางไปรอที่ห้องโถง”“พ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะจัดเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย จากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องโถงเพื่อพบกับจวงไท่เฟยจวงไท่เฟยนั้นอายุมากไม่ต่างจากฉินไทเฮา พวกนางเข้าวังหลวงมาพร้อมกันและเป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อไม่ต่างกัน นางมีนิสัยเรียบร้อยอ่อนหวาน ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้ใดมากนัก และยังชอบสวดมนต์กินเจมาแต่ไหนแต่ไร ใบหน้าของนางงดงามอิ่มเอิบ เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและอ่อนโยน แม้นางจะไม่เคยก่อปัญหาหรือกลั่นแกล้งเขาเลย แต่เขากลับไม่รู้สึกสนิทใจกับสตรีผู้นี้มากเท่าใดนัก“จวงไท่เฟยมาขอพบข้ามีเรื่องใดหรือ?”เขาเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งบนที่นั่ง และสั่งให้คนจัดเก้าอี้มาให้จวงไท่เฟย จวงไท่เฟยยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะทิ้งกายลงนั่งและเอ่ยกับเขา“ฝ่าบาท อีกสองวันจะเป็นวันครบรอบสวรรคตหนึ่งปีของอดีตฮ่องเต้ หม่อมฉันจึงอยากจะทูลขอเสด็จออกจากวังหลวงมุ่งหน้าไปยังวัดบนเขา เพื่อสวดขอพรให้พระวิญญ

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 6 ฝันบอกเหตุอีกครั้ง

    เมื่อหามุมสงบหลบพักได้แล้ว ไป๋ซือเหมี่ยวก็ทิ้งกายลงนั่งพลางทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย กว่าจะรู้ตัวก็พบว่าที่นั่งด้านข้างยามนี้ดูเหมือนจะมีใครบางคนกำลังทิ้งกายลงนั่ง เมื่อหญิงสาวหันมามองก็พบว่าเป็นหลี่เฟยหลงนั่นเองเดิมทีเขามาที่นี่นานแล้ว และยังมองเห็นนางแล้วเช่นเดียวกัน วันนี้หญิงสาวดูเหมือนจะไม่สดใสเหมือนเช่นทุกวัน คล้ายกับว่ามีเรื่องราวทุกข์ใจที่ไม่อาจหาทางแก้ไขได้อย่างไรอย่างนั้น“ท่านมานานแล้วหรือ?”ไป๋ซือเหมี่ยวหันมาเอ่ยถามหลี่เฟยหลงก่อนจะยิ้มให้เขาเล็กน้อย หลี่เฟยหลงมองหน้าหญิงสาวครู่หนึ่งพลางเอ่ยตอบ“มาเดินเล่น ช่วงนี้ฝ่าบาททรงไม่มีงานให้ข้าทำ จึงค่อนข้างว่างอย่างยิ่ง”“อ้อ”ไป๋ซือเหมี่ยวขานรับคำหนึ่งและไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ความเงียบที่ผิดปกติของนางทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าใดนัก ที่ผ่านมานางมักจะมีคำพูดมากมายที่มาพูดสนทนากับเขา แต่วันนี้มันกลับต่างออกไปหลี่เฟยหลงมีท่าทีครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย“เจ้ามีเรื่องใดไม่สบายใจงั้นหรือ ข้าเห็นเจ้าเอาแต่นิ่งเงียบมาสักพักหนึ่งแล้ว”ไป๋ซือเหมี่ยวหันมามองหลี่เฟยหลง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เรื่องที่นางคิดจะหยิบยืมเงิน

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 5 ข่าวจากทางบ้าน

    “เพราะว่าข้าเป็นขันทีที่รับใช้อยู่ข้างกายฝ่าบาท ฝ่าบาททรงเอ็นดูข้ามาก หากข้าออกหน้าแทนเจ้า จางหมัวหมัวย่อมไม่เอาความเจ้าอย่างแน่นอน”ไป๋ซือเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็เบิกกว้าง แต่เมื่อคิดไตร่ตรองอีกหนนางก็เอ่ยถามเขาทันที“ท่านพูดจริงหรือล้อข้าเล่นกันแน่ ท่านบอกว่าตนเองเป็นขันทีของฝ่าบาทแล้วเหตุใดจึงสวมใส่เสื้อผ้าขาดๆ เช่นนี้เล่า”“ฝ่าบาทชอบให้ข้ารับใช้สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ แบบนี้แหละ มันดูตื่นเต้นดี”ไป๋ซือเหมี่ยว “...”นางถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออกเมื่อได้ยินว่าฮ่องเต้พระองค์นี้มีรสนิยมเช่นไร ช่างแปลกประหลาดไม่เบาเลย เกิดมานางก็เพิ่งเคยพบเคยเจอฮ่องเต้ประเภทนี้“เอาล่ะ ไม่มีใครตามมาแล้ว เจ้ารีบกลับไปเถอะ ข้ายังต้องไปรับใช้ฝ่าบาทอีก”“อืม ท่านก็ระวังตัวด้วยเล่า หากว่าฝ่าบาททรงพิโรธท่านก็ไม่ต้องออกหน้าแทนข้า อย่าได้ลำบากเข้าใจหรือไม่?”“ได้”ไป๋ซือเหมี่ยวแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไปทันที หลี่เฟยหลงเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินจากไปไกลจนลับสายตาแล้ว เขาก็เดินออกมาจากโขดหินจำลอง ฉู่กงกงที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้เมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมาจากโขดหินจำลองแล้วก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที“โธ่ ฝ่าบา

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status