บทที่ 8 ซุ่มสังหาร

ไป๋ซือเหมี่ยวค่อนข้างตื่นเต้นไม่น้อย นับว่านานมากแล้วที่นางไม่ได้ไปไหว้พระบนเขาด้วยเพราะต้องดูแลพี่ชายที่ป่วย และนางก็ไม่มีเงินที่ใช้ในการเดินทางไปไหนมาไหน ทำให้ไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเพื่อดูโลกภายนอกมากเท่าใดนัก

หญิงสาวเปิดผ้าม่านรถม้าออกเพื่อมองดูบรรยากาศโดยรอบ ก่อนจะพบว่าทิวทัศน์ข้างทางนั้นงดงามเป็นอย่างยิ่ง หลี่เฟยหลงเพียงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อย และไม่ได้เอ่ยอันใดทั้งสิ้น

ตัวเขาเองก็ไม่ได้ออกจากวังหลวงมาร่วมหลายเดือนแล้วเช่นเดียวกัน ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ก็มีงานราชกิจมากมายที่ต้องสะสางไม่จบไม่สิ้น เขาแทบไม่มีเวลาได้พักจึงไม่ได้ออกไปที่ใดอีกเลยนับแต่นั้น

ใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงวัดบนเขาเสียที หลี่เฟยหลงจำได้ว่าวัดบนเขาแห่งนี้เป็นสถานที่เดียวกันกับที่จวงไท่เฟยเดินทางมาขอพรและกราบไหว้เพื่อระลึกถึงเสด็จพ่อของเขา เมื่อมาถึงก็ได้ทราบว่ายามนี้จวงไท่เฟยกำลังสวดมนต์อยู่ในอาราม รอบด้านมีเหล่าทหารเฝ้าอารักขาอยู่เต็มไปหมด เพราะเขาแต่งกายปิดบังสถานะ ทหารเหล่านั้นจึงจำเขาไม่ได้และไม่ได้ใส่ใจเขามากเท่าใดนัก

ในวัดแห่งนี้มีอารามด้วยกันสองอาราม เขาจึงเลือกพาไป๋ซือเหมี่ยวไปยังอีกอารามหนึ่งที่อยู่ใกล้กัน เพราะไม่อยากเข้าไปรบกวนจวงไท่เฟย และเขาก็ไม่อยากให้นางรู้ว่าเขาออกจากวังหลวงมาไหว้พระขอพร นับตั้งแต่ฝันเห็นเรื่องราวต่างๆ ในครานั้น เขาก็รู้สึกว่าตนเองเริ่มระแวดระวังผู้คนมากขึ้นกว่าแต่ก่อน

ไป๋ซือเหมี่ยวเดินตามหลี่เฟยหลงเข้าไปด้านในอาราม ก่อนจะกราบไหว้ขอพรอย่างสงบ นางไม่ได้ขออันใดมากมาย เพียงขอให้ท่านพ่อและพี่ชายของนางปลอดภัย และท่านแม่ของนางมีความสุข ไม่เพียงเท่านั้นนางยังขอให้อาเฟยและฝ่าบาทที่เมตตากับนางมีแต่ความสุขเช่นเดียวกัน นางถึงกับคิดว่าหากวันหน้าได้ออกจากวังหลวง ด้วยฐานะนางกำนัลรับใช้ของฝ่าบาท นางย่อมต้องได้แต่งงานกับคนที่มีฐานะดีสักคนอย่างแน่นอน หรือหากไม่มีผู้ใดอยากแต่งงานด้วย เช่นนั้นนางก็จะเปิดร้านสำนักคุ้มภัยเล็กๆ เพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ เพราะอย่างไรเสียนางก็มีวรยุทธ์ติดตัวอยู่บ้าง

หลี่เฟยหลงเพียงขอพรให้พระบิดาเดินทางไปยังปรโลกอย่างสงบสุข และขอให้ฉินไทเฮาและหลี่ซู่เหมยมีความสุข แว่นแคว้นปลอดภัยไร้สงคราม

“เจ้าอธิษฐานขอสิ่งใดหรือ?”

เขาหันมาเอ่ยถามไป๋ซือเหมี่ยว หญิงสาวหันมายิ้มให้เขา เผยให้เห็นแววตาที่เปล่งประกายอย่างชัดเจน ยามนางยิ้มช่างงดงามเกินคำบรรยาย

“ขอให้ครอบครัวของข้าแคล้วคลาดปลอดภัย และขอให้ฝ่าบาทกับท่านมีแต่ความสุขไร้ทุกข์ไร้กังวล”

หลี่เฟยหลงที่ได้ฟังก็รู้สึกอุ่นซ่านในใจขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย หลังจากกราบไหว้ขอพรเสร็จเรียบร้อยแล้ว คนทั้งสองก็เดินเล่นรับลมต่ออีกครู่หนึ่ง จนกระทั่งล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่ายคล้อย หลี่เฟยหลงก็พาไป๋ซือเหมี่ยวเดินทางกลับวังหลวงทันที

ระหว่างทางพวกเขาไม่ได้เร่งรีบเดินทางเท่าใดนัก เฉินม่อที่ลอบติดตามมาอย่างเงียบๆ กำลังควบม้าตามรถม้าของเจ้านายอยู่ด้านหลัง ในใจของเขารู้สึกซับซ้อนเล็กน้อยแต่กลับไม่ได้คิดอันใดมากนัก

อยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าบรรยากาศรอบด้านพลันเปลี่ยนไปอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทุกสรรพสิ่งเงียบสงัด ไม่มีแม้กระทั่งรถม้าของผู้คนที่มากราบไหว้ขอพรสวนมาเลยแม้แต่คันเดียว ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบกายก่อนจะส่งสัญญาณให้บรรดาทหารองครักษ์ที่ร่วมติดตามมาด้วยระแวดระวังตนให้มากยิ่งขึ้น

หลี่เฟยหลงที่นั่งอยู่ในรถม้าก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกตินี้เช่นเดียวกัน ดวงตาของชายหนุ่มฉายแววเย็นเยียบ เมื่อเขาหันไปมองไป๋ซือเหมี่ยวก็พบว่าหญิงสาวกำลังขมวดคิ้วมุ่นไม่ต่างกัน

“เหตุใดบรรยากาศจึงดูแปลกไปเช่นนี้กันนะ?”

แม้แต่ไป๋ซือเหมี่ยวที่เป็นสตรียังรู้สึกได้ถึงความผิดปกตินี้ หลี่เฟยหลงจึงเริ่มแน่ใจแล้วว่ากำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

อยู่ๆ ก็มีเสียงอาวุธพุ่งตรงมายังทิศทางของรถม้า หลี่เฟยหลงฝึกยุทธ์มาตั้งแต่ยังเด็ก แน่นอนว่าเขาย่อมมีสัญชาตญาณระวังตนในเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย ชายหนุ่มทราบได้ในทันทีว่าอาวุธนั้นดูเหมือนจะพุ่งเข้ามาในรถม้าของเขา จึงรีบคว้าตัวหญิงสาวมากอดเอาไว้ก่อนจะพานางหมอบลงไปกับพื้นรถม้าทันที

ฟิ้ว ฉึบ!

ลูกธนูปักเข้ามาที่ด้านในผนังรถม้าอย่างแรง เมื่อไป๋ซือเหมี่ยวหันมามองก็ต้องตกใจไม่น้อยเลย

“มีนักฆ่า!”

เสียงร้องตะโกนของทหารองครักษ์ทำเอาหลี่เฟยหลงถึงกับกัดฟันกรอด ในยามนี้เขาอยู่ในป่าไผ่ทึบ ซ้ำยังมีต้นไม้ขึ้นหนาแน่น แน่นอนว่าย่อมหลบหนีลำบากและยังไร้ผู้คนที่จะมาช่วยเหลืออีกด้วย

ใครกันที่คิดวางแผนลอบสังหารเขา!

หลี่อู๋ชิงหรือ?

ชายหนุ่มส่งเสียงหึในลำคอ คนที่อยากให้เขาตายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันย่อมเป็นหลี่อู๋ชิงอย่างแน่นอน!

ไป๋ซือเหมี่ยวทราบได้ทันทีว่าด้านนอกเกิดเรื่องราวใดขึ้น ตอนนี้มีคนมาลอบสังหารพวกนาง หญิงสาวรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก พวกนางเดิมทีก็เป็นเพียงคนธรรมดาไม่ใช่ผู้มียศฐาบรรดาศักดิ์ แล้วเหตุใดนักฆ่าจึงต้องติดตามมาสังหารนางและอาเฟยด้วยเล่า

ยังไม่ทันที่นางจะได้คิดสิ่งใดให้มากความ ก็ได้ยินเสียงอาวุธพุ่งแหวกอากาศดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง ครานี้ไม่เหมือนกับคราแรก เพราะอาวุธที่นักฆ่าใช้เป็นอาวุธที่น่ากลัวยิ่งกว่าลูกธนูเสียอีก

อยู่ๆ ก็มีเสียงดังอึกทึกครึกโครม ก่อนที่ตัวรถม้าทั้งสี่ด้านจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ หลี่เฟยหลงรีบคว้าตัวนางไปกอดเอาไว้ ก่อนจะทะยานกระโดดออกมาจากรถม้าที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆนั้นทันที ร่างของคนทั้งสองกลิ้งลงไปบนพื้นหญ้าอย่างรวดเร็ว เฉินม่อที่เห็นเช่นนั้นก็ตื่นตระหนกไม่น้อย เขาพยายามรับมือกับนักฆ่าตรงหน้าแต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะมีฝีมือดีไม่น้อยเลย ซ้ำยังดูเหมือนจะถูกฝึกฝนมาเพื่อสังหารคนโดยเฉพาะ

“อาเฟย ท่านได้รับบาดเจ็บที่แขน!”

ไป๋ซือเหมี่ยวเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนกพลางมองดูบาดแผลที่แขนซ้ายของเขาด้วยความตกใจ อาจเพราะตอนกระโดดลงมาเขาเผลอไปกระแทกเข้ากับเศษไม้ที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้เขาได้รับบาดแผลเช่นนี้

“ไม่เป็นอันใด ข้าไม่เจ็บ ซือเหมี่ยวระวัง!”

ยามนี้มีนักฆ่าคนหนึ่งกำลังง้างคมมีดขึ้นหมายจะแทงเข้ามาทางด้านหลังของนาง หลี่เฟยหลงที่เห็นอย่างนั้นจึงรีบดึงตัวไป๋ซือเหมี่ยวให้หลบพ้นคมดาบได้อย่างทันท่วงที

เมื่อมองไปที่ซากของรถม้าก็พบว่าอาวุธที่พวกมันใช้ทำลายรถม้าของเขาคือหอกยาวที่มีหัวหอกแหลมคม พวกมันมัดเชือกเอาไว้ที่ปลายก้านหอกอย่างแน่นหนา จากนั้นก็เหวี่ยงหอกแหลมคมเข้ามาที่รถม้าและกระชากให้รถม้าแตกพังภายในคราเดียว

เพิ่งจะหลบพ้นจากคมมีดได้ไม่นาน นักฆ่าอีกคนก็ใช้หอกแหลมแทงเข้ามาที่เขาและนางอย่างไร้ความปรานี หลี่เฟยหลงคิดจะเบี่ยงกายหลบ แต่นักฆ่ากลับเคลื่อนไหวร่างกายรวดเร็วยิ่งนัก เพียงไม่นานหอกแหลมคมก็พุ่งมาตรงหน้าของเขา เดิมทีเขาคิดว่าตนเองคงจะได้รับบาดเจ็บสาหัสแน่ๆ แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น

คมหอกที่แหลมคมอยู่ใกล้ตรงหน้าของเขาเพียงนิดเดียวเท่านั้น แต่กลับไม่อาจทำอันตรายเขาได้ เพราะไป๋ซือเหมี่ยวใช้มือของตนคว้าจับปลายหอกแหลมคมเล่มนั้นเอาไว้ได้ทันเวลาพอดี ฝ่ามืองามถูกปลายแหลมของคมหอกบาดทำให้เลือดไหลออกมาจากฝ่ามือของนางเป็นทางยาว แต่ถึงอย่างนั้นนางกลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาเลยแม้แต่คำเดียว อีกทั้งแววตาของหญิงสาวยังทอประกายเย็นเยียบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน