ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช

ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-24
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
10Bab
408Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

อยู่ดีดี ไป๋ซือเหมี่ยว ก็กลายเป็นนางกำนัลคนโปรดของ หลี่เฟยหลง ฮ่องเต้ที่เหล่าขุนนางกล่าวขานว่าทรราชอย่างไม่ทันตั้งตัว เดิมทีนางคิดว่าเขาคงจะเอาใจยาก หากนางทำสิ่งใดให้ไม่พอใจเขาก็คงจะสั่งโบยสั่งตี แต่ที่ไหนได้เขากลับอ่อนโยนกับนางเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังตามใจนางทุกอย่าง แต่บางคราเรื่องราวมันก็ไม่ได้ราบรื่นถึงเพียงนั้น เพราะในความสุขสบายกลับมีเงาดำที่กำลังคืบคลานเข้ามาทำลายความสุขของเขาและนางอย่างไม่รู้ตัว

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 วังหลวงที่แสนวุ่นวาย

Cuando Violeta regresó a casa, se escuchaba el agua de la ducha en el baño.

Una joven bajaba del segundo piso con la ropa interior de León entre los brazos.

Al verla, la mujer se presentó con cautela:

—Hola, señorita Ferrer. Soy Viviana Salazar, la nueva asistente del señor Montiel.

Violeta sonrió.

—Lo sé. Eres su nueva novia. La semana pasada hasta te llevó de viaje al extranjero.

Viviana negó rápidamente con la cabeza.

—Me ha entendido mal. Usted es la esposa del señor Montiel. Él jamás haría algo que pudiera lastimarla.

Violeta no sabía si Viviana realmente lo ignoraba o simplemente fingía inocencia.

Todo su círculo social sabía que ella y León habían pasado de ser la pareja perfecta que todos envidiaban en la universidad a un matrimonio miserable, sostenido solo por las apariencias.

Las infidelidades de León eran cosa de todos los días. Y ella, que alguna vez había sido la mujer a la que más amaba y consentía, ahora era una esposa abandonada y despreciada.

De los dieciocho a los veintiocho años, había pasado diez años a su lado, y ahora todo se había convertido en ruinas.

—Eres especial. León nunca había traído a otra mujer a casa.

La casa de Residencial Bellavista era el hogar que Violeta y León habían comprado cinco años atrás, cuando se casaron.

Una chispa de alegría brilló en los ojos de Viviana mientras explicaba con suavidad:

—El señor Montiel había bebido demasiado, así que lo traje de regreso en auto.

¿Acompañaba a su jefe a cenas de negocios, él terminaba borracho y ella ni siquiera probaba una gota de alcohol?

Además, León tenía un chofer particular.

Violeta no la desenmascaró.

Llevaba dos meses sin ver a León.

Dos meses atrás, el día que cumplió veintiocho años, había cenado sola en el restaurante de un hotel de cinco estrellas. Allí se encontró por casualidad con él cenando a la luz de las velas con una modelo.

Se acercó y le dio una bofetada. Fuera de sí de rabia, lo llamó asqueroso y sinvergüenza.

León se limitó a sonreír con frialdad.

—Violeta, ¿por qué no te miras al espejo y ves en qué te has convertido?

Después rodeó la cintura de la modelo con un brazo y se fue con ella a una suite del último piso para acostarse con ella.

Aquella noche, Violeta regresó a aquella casa vacía y destrozó todo lo que encontró a su paso.

Luego se miró al espejo y apenas se reconoció. De pronto, rompió a llorar desconsoladamente.

¿Cómo había terminado así?

¿Cómo se había convertido en una mujer consumida por el resentimiento y la desesperación?

Después de aquel día, Violeta se fue de la casa y León tampoco volvió a buscarla.

Poco después, ella se enteró de que él había terminado con la modelo.

No esperaba que tan pronto apareciera otra mujer.

Ese día, Violeta había regresado con los papeles del divorcio.

León seguía duchándose. Viviana se acercó a la puerta del baño y llamó suavemente.

—Señor Montiel...

Violeta vio de reojo cómo se abría la puerta. Ruborizada, Viviana le entregó la ropa.

Violeta se dio la vuelta y subió las escaleras.

***

Mientras recogía sus cosas, encontró en un cajón el anillo de compromiso que León le había dado.

Cinco años atrás, León se había arrodillado frente a ella con aquel anillo en la mano para pedirle matrimonio.

Ese día era su cumpleaños número veintitrés. León le había prometido con absoluta sinceridad:

—Amor, te haré feliz toda la vida.

La Violeta de entonces jamás habría imaginado que, cinco años después, ella y León llegarían al punto de no soportar ni siquiera estar frente al otro, mucho menos decirse una palabra.

Violeta no se llevó el anillo.

Cuando volvió a bajar, encontró a León en el sofá, vestido con un pijama holgado y con las piernas cruzadas, como si nada le preocupara.

Viviana se acercó con un vaso de agua para aliviarle la resaca. Él la tomó por la cintura y ella se ruborizó.

Violeta habló con calma:

—León, firma los papeles del divorcio.

El hombre se detuvo a mitad de tomar el agua y giró la cabeza para mirarla.

Soltó la cintura de Viviana y entonces vio los documentos sobre la mesa de centro.

Se rio con frialdad.

—¿Qué juego estás intentando hacer esta vez?

—Ya no tengo interés en seguir perdiendo el tiempo contigo. Firma y terminemos esto en paz.

—¿Terminar esto en paz?

León pareció haber escuchado el chiste más absurdo del mundo.

—No puedes tener hijos, y me has hecho perder tantos años. ¿Y ahora crees que basta con firmar el divorcio para marcharte?

Violeta mantuvo el rostro inexpresivo.

—Si voy a tener un hijo contigo, me da miedo que nazca con todas las enfermedades de transmisión sexual que puedas tener.

Cuando se trataba de herirse con palabras crueles, Violeta y León siempre habían estado a la par. Ninguno tenía piedad del otro.

A esas alturas, Violeta ya estaba demasiado acostumbrada como para sentir algo.

León también la observó con frialdad.

—Señor Montiel...

Viviana habló de repente con timidez.

—No quiero molestarlos. Me voy, señor Montiel.

León miró la intensa nevada al otro lado de los ventanales.

—Está nevando mucho y las calles están resbaladizas. No es seguro que conduzcas en estas condiciones. Busca una habitación y quédate aquí esta noche.

Viviana miró a Violeta y dijo con cierta incomodidad:

—Pero... ¿no será demasiado? La señorita Ferrer...

—No pasa nada.

León la interrumpió. Luego volvió a mirar a Violeta y dijo sin expresión:

—Primero tengo que revisar el acuerdo. Después hablaré con mi abogado. Ya puedes irte.

***

Al salir de la casa, Violeta sintió que el viento helado y la nieve le golpeaban el rostro. Los copos se derritieron sobre su piel, y el frío le enrojeció la punta de la nariz y los ojos.

Recordó que, al comienzo de su relación con León, había nevado con la misma intensidad.

La escuela estaba de vacaciones. La noche anterior, ella le había enviado un mensaje:

"León, te extraño muchísimo."

A la mañana siguiente, al salir de casa, lo encontró cubierto de nieve, sonriendo mientras abría los brazos hacia ella.

Incluso le había hecho un muñeco de nieve.

Era blanco, redondo y regordete, y llevaba la gorra de béisbol que ella le había regalado.

Pero ahora...

Aquel muñeco se había derretido.

Y el León que la amaba también había desaparecido.

La fuerte nevada dificultaba el paso y el pavimento estaba resbaladizo.

Violeta conducía con mucho cuidado, pero parecía que ese día nada le salía bien.

Sin darse cuenta, terminó chocando por detrás contra un auto de lujo.

Al bajar de su vehículo, vio que el chofer del otro auto abría la puerta trasera con respeto.

Un hombre vestido con un traje completamente negro bajó del vehículo.

Al verle el rostro de facciones marcadas, Violeta se quedó paralizada. Le resultaba vagamente familiar.

—¿Bruno?

Bruno Echeverría era uno de los mejores amigos de León.

A diferencia de aquellos hijos de familias poderosas que habían crecido rodeados de privilegios, Bruno provenía de una familia humilde. Durante la universidad, pese a contar con becas y ayudas económicas, tuvo que trabajar en varios empleos para mantenerse.

Nadie habría imaginado que aquel joven que alguna vez no tuvo nada ni contó con respaldo alguno acabaría convirtiéndose, años después, en uno de los hombres más ricos e influyentes de aquel círculo de familias adineradas.

Bruno también había asistido a la boda de Violeta y León cinco años atrás. Incluso había sido el padrino principal de la boda.

Con su rostro de facciones refinadas y expresión fría, solo le había dicho:

—Felicidades.

En cinco años, el porte de Bruno se había vuelto todavía más frío e imponente.

Caminó hacia Violeta bajo la nieve. Al detenerse frente a ella, su mirada serena y distante se volvió aún más penetrante contra el blanco paisaje.

—¿Cómo saliste sola? ¿Dónde está León?

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
10 Bab
บทที่ 1 วังหลวงที่แสนวุ่นวาย
แคว้นหลานซาน รัชศกหลงเฟยปีที่หนึ่ง“ไต้ซือหยวน ท่านแน่ใจหรือว่าหากทำเช่นนี้แล้วจะมีฝนตกลงมาจริงๆ”หลี่เฟยหลง ฮ่องเต้หนุ่มหันมาเอ่ยถามไต้ซือชราด้วยแววตาที่ไม่อยากจะเชื่อเท่าใดนัก ไต้ซือชราหันมามองเขาก่อนจะยิ้มเต็มใบหน้าและไม่ได้เอ่ยอันใด เพียงทำพิธีกรรมต่อไปอย่างรวดเร็ว หลี่เฟยหลงส่งเสียงเหอะออกมาหนหนึ่ง ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ยามนี้ดูเหมือนจะมืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัดเขาคือฮ่องเต้แห่งแคว้นหลานซาน หลังจากที่เสด็จพ่อสวรรคตไปเมื่อหนึ่งปีก่อน เขาก็ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่และสถาปนารัชศกใหม่เป็นหลงเฟยปีที่หนึ่ง เดิมทีเขามีชาติกำเนิดต่ำต้อยนัก เพราะเกิดจากนางสนมต่ำศักดิ์ผู้หนึ่งที่เสด็จพ่อทรงหลงรัก แต่ทว่าหลังจากที่นางให้กำเนิดเขาออกมาก็สุขภาพไม่ใคร่จะสู้ดีเท่าใดนัก เมื่อเขาอายุได้เก้าขวบมารดาก็สิ้นใจตายจากไป เขาจึงถูกส่งมาให้ฉินฮองเฮาทรงเลี้ยงดู นางไม่มีบุตรชายมีเพียงบุตรสาวคนเดียวนามว่าหลี่ซู่เหมยเท่านั้นหลังจากเสด็จพ่อจากไปเหล่านางสนมที่ไม่มีบุตรก็ต้องย้ายไปพำนักยังอารามชีตลอดชีวิต ยกเว้นจวงไท่เฟยที่ได้รับการยกเว้นเป็นกรณีพิเศษ นางคืออดีตกุ้ยเฟยที่เสด็จพ่อของเขาทรงโปรด
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-24
Baca selengkapnya
บทที่ 2 งานถนัด
หลังจากที่เห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าปลอดภัยดีแล้ว ไป๋ซือเหมี่ยวก็พอจะวางใจลงไปได้มาก นางมองเขาด้วยแววตาที่เห็นใจไม่น้อย แม้นางเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในวังหลวงได้ไม่นาน แต่นางก็เข้าใจได้ว่าเหล่าบ่าวรับใช้ที่อยู่ในวังหลวง หากไม่มีตำแหน่งที่มั่นคงหรือมีคนคอยหนุนหลังย่อมใช้ชีวิตอยู่อย่างยากลำบากไม่น้อยเลย อีกทั้งนางก็มาจากตระกูลต่ำต้อย ต้องใช้ชีวิตเพื่อมองดูสีหน้าของผู้คนมาโดยตลอด ทำให้นางรู้สึกสงสารเห็นใจขันทีผู้นี้ขึ้นมาเมื่อคิดได้เช่นนั้น นางจึงล้วงหยิบขนมถั่วตัดชิ้นหนึ่งยื่นไปตรงหน้าของเขา หลี่เฟยหรงปรายตามองขนมชิ้นนั้น ก่อนจะรับมาอย่างไม่เต็มใจเท่าใดนัก ไป๋ซือเหมี่ยวอมยิ้มเต็มใบหน้าพลางเอ่ย“ข้าแบ่งขนมให้ท่าน ข้าเข้าใจดีว่าพวกเราที่เป็นเพียงบ่าวรับใช้ย่อมใช้ชีวิตอยู่ในวังหลวงแห่งนี้อย่างยากลำบาก ขนมนี่ข้านำมาจากบ้านเลยนะ ขนมนี่น่ะท่านพ่อใช้เงินเก็บซื้อมาให้ข้าเพราะกลัวว่าข้าจะกินไม่อิ่มตอนอยู่ในวังหลวง ข้าชอบมากๆเลยล่ะ แต่วันนี้ข้าจะแบ่งให้ท่านชิ้นหนึ่ง ท่านก็เก็บเอาไว้กินเวลาหิวนะ”รอยยิ้มที่แสนงดงามของหญิงสาวทำเอาหลี่เฟยหรงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าของตนเองให้เป็นปกติ“เจ้าเป็นน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-24
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ประชุมครื้นเครง
ยามเช้าของวันต่อมา กว่าหลี่เฟยหลงจะตื่นนอนก็ล่วงเลยมาจนพระอาทิตย์พ้นปลายยอดฟ้าแล้ว แสงแดดยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาด้านใน เขาบิดตัวไปมาเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นมานั่ง ฉู่กงกงที่เห็นอย่างนั้นจึงรีบสั่งให้คนเข้าไปปรนนิบัติฝ่าบาทล้างหน้าล้างตาและผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์ในทันที หลี่เฟยหลงหาวออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามฉู่กงกง“ยามใดแล้ว?”“ต้นยามซื่อแล้วพ่ะย่ะค่ะ สายมากแล้วฝ่าบาท ยามนี้เหล่าขุนนางคงมารออยู่ในท้องพระโรงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะสั่งให้คนไปตามเฉินม่อหัวหน้าองค์รักษ์ส่วนพระองค์เข้ามาพบเขา เฉินม่อมาจากครอบครัวฐานะปานกลาง แต่เพราะมีความสามารถและซื่อสัตย์ภักดีจึงได้มารับใช้อยู่ข้างกายเขาตั้งแต่ตอนที่เขายังเป็นองค์รัชทายาท นับว่าความสัมพันธ์ดุงดั่งพี่น้องเลยก็ว่าได้“ฝ่าบาท”เฉินม่อเดินเข้ามาในห้องบรรทมของเจ้านายตนอย่างนอบน้อม หลี่เฟยหลงที่เปลี่ยนอาภรณ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงกวักมือเรียกเขาให้เข้าไปหา“สืบได้ความใดบ้าง?”เฉินม่อมองหลี่เฟยหลงปราดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบ“ในสุราที่ชินอ๋องส่งเข้าวังหลวงมา มีพิษเจือปนอยู่จริงๆพ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนว่าทางนั้นเพิ่งจะเริ่มลงมือ”“
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-24
Baca selengkapnya
บทที่ 4 หลบหนี
ยามนี้เหล่านางกำนัลน้อยต่างกำลังนั่งซุบซิบพูดคุยกันไปต่างๆ นานาว่าเพราะเหตุใดพวกตนจึงยังไม่ได้รับคำสั่งให้เข้าไปรับใช้ในตำหนักมังกรสวรรค์เสียที พวกนางอยากจะเห็นพระพักตร์ของฮ่องเต้หนุ่มรูปงามใจจะขาด แต่ไม่อาจทำสิ่งใดได้นอกจากต้องรอเพียงเท่านั้นด้านไป๋ซือเหมี่ยวนั้นกลับไม่ได้กระตือรือร้นอันใดเลยแม้แต่น้อย นางกลับคิดว่านี่ถือเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ เพราะนางจะได้มีเวลาเตรียมตัวมากขึ้นอีกหน่อยหญิงสาวยกถังน้ำไปรดน้ำต้นไม้ดอกไม้ที่ปลูกเอาไว้ตามทางเดินอย่างแคล่วคล่อง ก่อนจะมาทิ้งกายนั่งพักไม่ไกลจากนางกำนัลน้อยเหล่านั้นโจวหลี่ฮวาเป็นบุตรสาวของหัวหน้านายทหารผู้หนึ่ง นางปรายตามองไป๋ซือเหมี่ยวอย่างดูแคลน นางย่อมรู้จักกับไป๋ซือเหมี่ยวเป็นอย่างดี เพราะบิดาของไป๋ซือเหมี่ยวเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของบิดานาง ฐานะครอบครัวของไป๋ซือเหมี่ยวก็ต่ำต้อย ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยการมองดูสีหน้าผู้คน แต่ไป๋ซือเหมี่ยวกลับหน้าตางดงามเป็นอย่างยิ่ง งามเสียจนนางรู้สึกริษยา แรกเริ่มที่ไป๋ซือเหมี่ยวเข้าวังหลวงมา นางยังแอบหัวเราะเยาะว่าคนหยาบกระด้างเช่นนี้น่ะหรือจะสามารถผ่านการคัดเลือกเข้ามารับใช้ฝ่าบาทได้ แต่ผู้ใดจะทราบกัน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-24
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ข่าวจากทางบ้าน
“เพราะว่าข้าเป็นขันทีที่รับใช้อยู่ข้างกายฝ่าบาท ฝ่าบาททรงเอ็นดูข้ามาก หากข้าออกหน้าแทนเจ้า จางหมัวหมัวย่อมไม่เอาความเจ้าอย่างแน่นอน”ไป๋ซือเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็เบิกกว้าง แต่เมื่อคิดไตร่ตรองอีกหนนางก็เอ่ยถามเขาทันที“ท่านพูดจริงหรือล้อข้าเล่นกันแน่ ท่านบอกว่าตนเองเป็นขันทีของฝ่าบาทแล้วเหตุใดจึงสวมใส่เสื้อผ้าขาดๆ เช่นนี้เล่า”“ฝ่าบาทชอบให้ข้ารับใช้สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ แบบนี้แหละ มันดูตื่นเต้นดี”ไป๋ซือเหมี่ยว “...”นางถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออกเมื่อได้ยินว่าฮ่องเต้พระองค์นี้มีรสนิยมเช่นไร ช่างแปลกประหลาดไม่เบาเลย เกิดมานางก็เพิ่งเคยพบเคยเจอฮ่องเต้ประเภทนี้“เอาล่ะ ไม่มีใครตามมาแล้ว เจ้ารีบกลับไปเถอะ ข้ายังต้องไปรับใช้ฝ่าบาทอีก”“อืม ท่านก็ระวังตัวด้วยเล่า หากว่าฝ่าบาททรงพิโรธท่านก็ไม่ต้องออกหน้าแทนข้า อย่าได้ลำบากเข้าใจหรือไม่?”“ได้”ไป๋ซือเหมี่ยวแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไปทันที หลี่เฟยหลงเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินจากไปไกลจนลับสายตาแล้ว เขาก็เดินออกมาจากโขดหินจำลอง ฉู่กงกงที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้เมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมาจากโขดหินจำลองแล้วก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที“โธ่ ฝ่าบา
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-24
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ฝันบอกเหตุอีกครั้ง
เมื่อหามุมสงบหลบพักได้แล้ว ไป๋ซือเหมี่ยวก็ทิ้งกายลงนั่งพลางทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย กว่าจะรู้ตัวก็พบว่าที่นั่งด้านข้างยามนี้ดูเหมือนจะมีใครบางคนกำลังทิ้งกายลงนั่ง เมื่อหญิงสาวหันมามองก็พบว่าเป็นหลี่เฟยหลงนั่นเองเดิมทีเขามาที่นี่นานแล้ว และยังมองเห็นนางแล้วเช่นเดียวกัน วันนี้หญิงสาวดูเหมือนจะไม่สดใสเหมือนเช่นทุกวัน คล้ายกับว่ามีเรื่องราวทุกข์ใจที่ไม่อาจหาทางแก้ไขได้อย่างไรอย่างนั้น“ท่านมานานแล้วหรือ?”ไป๋ซือเหมี่ยวหันมาเอ่ยถามหลี่เฟยหลงก่อนจะยิ้มให้เขาเล็กน้อย หลี่เฟยหลงมองหน้าหญิงสาวครู่หนึ่งพลางเอ่ยตอบ“มาเดินเล่น ช่วงนี้ฝ่าบาททรงไม่มีงานให้ข้าทำ จึงค่อนข้างว่างอย่างยิ่ง”“อ้อ”ไป๋ซือเหมี่ยวขานรับคำหนึ่งและไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ความเงียบที่ผิดปกติของนางทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าใดนัก ที่ผ่านมานางมักจะมีคำพูดมากมายที่มาพูดสนทนากับเขา แต่วันนี้มันกลับต่างออกไปหลี่เฟยหลงมีท่าทีครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย“เจ้ามีเรื่องใดไม่สบายใจงั้นหรือ ข้าเห็นเจ้าเอาแต่นิ่งเงียบมาสักพักหนึ่งแล้ว”ไป๋ซือเหมี่ยวหันมามองหลี่เฟยหลง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เรื่องที่นางคิดจะหยิบยืมเงิน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-24
Baca selengkapnya
บทที่ 7 เยี่ยมบ้าน
“ฝ่าบาท จวงไท่เฟยมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”เสียงของขันทีด้านนอกปลุกหลี่เฟยหลงให้ตื่นจากภวังค์ความคิด ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านนี้ออกไป ก่อนจะเอ่ยตอบขันที“ให้นางไปรอที่ห้องโถง”“พ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะจัดเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย จากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องโถงเพื่อพบกับจวงไท่เฟยจวงไท่เฟยนั้นอายุมากไม่ต่างจากฉินไทเฮา พวกนางเข้าวังหลวงมาพร้อมกันและเป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อไม่ต่างกัน นางมีนิสัยเรียบร้อยอ่อนหวาน ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้ใดมากนัก และยังชอบสวดมนต์กินเจมาแต่ไหนแต่ไร ใบหน้าของนางงดงามอิ่มเอิบ เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและอ่อนโยน แม้นางจะไม่เคยก่อปัญหาหรือกลั่นแกล้งเขาเลย แต่เขากลับไม่รู้สึกสนิทใจกับสตรีผู้นี้มากเท่าใดนัก“จวงไท่เฟยมาขอพบข้ามีเรื่องใดหรือ?”เขาเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งบนที่นั่ง และสั่งให้คนจัดเก้าอี้มาให้จวงไท่เฟย จวงไท่เฟยยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะทิ้งกายลงนั่งและเอ่ยกับเขา“ฝ่าบาท อีกสองวันจะเป็นวันครบรอบสวรรคตหนึ่งปีของอดีตฮ่องเต้ หม่อมฉันจึงอยากจะทูลขอเสด็จออกจากวังหลวงมุ่งหน้าไปยังวัดบนเขา เพื่อสวดขอพรให้พระวิญญ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-24
Baca selengkapnya
บทที่ 8 ซุ่มสังหาร
ไป๋ซือเหมี่ยวค่อนข้างตื่นเต้นไม่น้อย นับว่านานมากแล้วที่นางไม่ได้ไปไหว้พระบนเขาด้วยเพราะต้องดูแลพี่ชายที่ป่วย และนางก็ไม่มีเงินที่ใช้ในการเดินทางไปไหนมาไหน ทำให้ไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเพื่อดูโลกภายนอกมากเท่าใดนักหญิงสาวเปิดผ้าม่านรถม้าออกเพื่อมองดูบรรยากาศโดยรอบ ก่อนจะพบว่าทิวทัศน์ข้างทางนั้นงดงามเป็นอย่างยิ่ง หลี่เฟยหลงเพียงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อย และไม่ได้เอ่ยอันใดทั้งสิ้นตัวเขาเองก็ไม่ได้ออกจากวังหลวงมาร่วมหลายเดือนแล้วเช่นเดียวกัน ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ก็มีงานราชกิจมากมายที่ต้องสะสางไม่จบไม่สิ้น เขาแทบไม่มีเวลาได้พักจึงไม่ได้ออกไปที่ใดอีกเลยนับแต่นั้นใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงวัดบนเขาเสียที หลี่เฟยหลงจำได้ว่าวัดบนเขาแห่งนี้เป็นสถานที่เดียวกันกับที่จวงไท่เฟยเดินทางมาขอพรและกราบไหว้เพื่อระลึกถึงเสด็จพ่อของเขา เมื่อมาถึงก็ได้ทราบว่ายามนี้จวงไท่เฟยกำลังสวดมนต์อยู่ในอาราม รอบด้านมีเหล่าทหารเฝ้าอารักขาอยู่เต็มไปหมด เพราะเขาแต่งกายปิดบังสถานะ ทหารเหล่านั้นจึงจำเขาไม่ได้และไม่ได้ใส่ใจเขามากเท่าใดนักในวัดแห่งนี้มีอารามด้วยกันสองอาราม เขาจึงเลือกพาไป๋ซือเหมี่ยวไปยังอีกอารามหนึ่งที่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-24
Baca selengkapnya
บทที่ 9 ความสามารถที่ซุกซ่อนเอาไว้
“ซือเหมี่ยว!”หญิงสาวไม่ได้หันมามองเขา แต่กลับดึงร่างของเขาให้มาหลบอยู่ด้านหลังนาง ก่อนที่นางจะยกเท้าถีบเข้าไปที่กลางอกของนักฆ่าผู้นั้นอย่างแรง แล้วกระชากหอกเล่มนั้นมาถือเอาไว้ในมือ ก่อนจะกระโดดเข้าไปหานักฆ่าที่นอนล้มอยู่บนพื้น แล้วแทงปลายหอกเข้าไปที่กลางอกของมันอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักฆ่าคนนั้นก็สิ้นใจตายไปทันทีหลี่เฟยหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงไม่น้อย เขาไม่เคยคิดเลยว่านางจะมีวรยุทธ์และสามารถปกป้องตนเองได้ เดิมทีเขาคิดว่านางเป็นเพียงสตรีบอบบางนางหนึ่งเท่านั้นแต่ยามนี้ไม่ใช่เวลามานั่งสงสัยเรื่องใด ชายหนุ่มรีบคว้าดาบของนักฆ่าคนหนึ่งที่นอนตายอยู่บนพื้นขึ้นมาถือเอาไว้ อาศัยจังหวะนี้รีบเข้าไปจัดการนักฆ่าคนอื่นๆต่อทันทีแต่เหล่านักฆ่าดูเหมือนจะเตรียมการมาอย่างดี กลุ่มเก่าตายจากไปนักฆ่ากลุ่มใหม่ก็โผล่มาอย่างรวดเร็ว คนของหลี่เฟยหลงเริ่มล้มตายไปทีละคน เฉินม่อเองก็เริ่มเหนื่อยล้าไม่น้อยแล้ว เขาหันไปมองไป๋ซือเหมี่ยวที่กำลังรับมือกับนักฆ่าคราหนึ่ง เขาไม่ได้แปลกใจเท่าใดนักเพราะเขารู้อยู่แล้วว่านางมีพรสวรรค์ในวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็กและนายกองไป๋ก็สอนนางให้เรียนรู้ทุกอย่างยามนี้นางกำลังต่อสู้กับน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-24
Baca selengkapnya
บทที่ 10 ไล่ออกจากวัง
ไป๋ซือเหมี่ยวหมดสติไปร่วมสามวันเต็มๆ ระหว่างนี้หลี่เฟยหลงและเฉินม่อที่อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็ได้สืบทราบเบาะแสบางอย่างเข้าโดยบังเอิญในหมู่บ้านแห่งนี้มีหัวหน้าหมู่บ้านอยู่คนหนึ่ง เขาค่อนข้างที่จะเจ้าอารมณ์ไม่น้อยเลย หลี่เฟยหลงรู้สึกสงสัยในตัวของหัวหน้าหมู่บ้านคนนั้นจึงให้เฉินม่อไปสืบความเป็นไปทุกอย่างในหมู่บ้าน จนกระทั่งพบกับความผิดปกติของหัวหน้าหมู่บ้านผู้นั้นเขาดูเหมือนจะไม่ใช่หัวหน้าหมู่บ้านธรรมดา ซ้ำยังมีวรยุทธ์เหมือนกับทหารที่ถูกฝึกฝนมานานเสียอย่างนั้น และดูเหมือนว่าหมู่บ้านแห่งนี้คล้ายจะมีความผิดปกติบางอย่างอีกด้วยหลี่เฟยหลงเมื่อได้ทราบเรื่องกลับไม่ได้ลงมือทำสิ่งใดต่อ ยามนี้เขาห่วงความปลอดภัยของไป๋ซือเหมี่ยวมากกว่า นางยังคงบาดเจ็บหนัก หากเขาทำอันใดบุ่มบ่ามลงไปอาจจะก่อปัญหาตามมาไม่จบไม่สิ้น ยามนี้คงทำได้เพียงเก็บงำความสงสัยนี้เอาไว้ในใจเสียก่อน จากนั้นค่อยจัดการสะสางในภายหลังผ่านไปร่วมสามวันในที่สุดไป๋ซือเหมี่ยวก็ฟื้นตื่นขึ้นมา หญิงสาวรู้สึกเจ็บแผลอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ถึงกับลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้ โชคดีที่บาดแผลไม่ได้โดนจุดสำคัญ อีกทั้งท่านหมอก็รักษาอาการบาดเจ็บของนางอย่างเต็มกำลัง
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-24
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status