Share

บทที่ 5 ข่าวจากทางบ้าน

last update publish date: 2026-06-24 15:41:01

“เพราะว่าข้าเป็นขันทีที่รับใช้อยู่ข้างกายฝ่าบาท ฝ่าบาททรงเอ็นดูข้ามาก หากข้าออกหน้าแทนเจ้า จางหมัวหมัวย่อมไม่เอาความเจ้าอย่างแน่นอน”

ไป๋ซือเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็เบิกกว้าง แต่เมื่อคิดไตร่ตรองอีกหนนางก็เอ่ยถามเขาทันที

“ท่านพูดจริงหรือล้อข้าเล่นกันแน่ ท่านบอกว่าตนเองเป็นขันทีของฝ่าบาทแล้วเหตุใดจึงสวมใส่เสื้อผ้าขาดๆ เช่นนี้เล่า”

“ฝ่าบาทชอบให้ข้ารับใช้สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ แบบนี้แหละ มันดูตื่นเต้นดี”

ไป๋ซือเหมี่ยว “...”

นางถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออกเมื่อได้ยินว่าฮ่องเต้พระองค์นี้มีรสนิยมเช่นไร ช่างแปลกประหลาดไม่เบาเลย เกิดมานางก็เพิ่งเคยพบเคยเจอฮ่องเต้ประเภทนี้

“เอาล่ะ ไม่มีใครตามมาแล้ว เจ้ารีบกลับไปเถอะ ข้ายังต้องไปรับใช้ฝ่าบาทอีก”

“อืม ท่านก็ระวังตัวด้วยเล่า หากว่าฝ่าบาททรงพิโรธท่านก็ไม่ต้องออกหน้าแทนข้า อย่าได้ลำบากเข้าใจหรือไม่?”

“ได้”

ไป๋ซือเหมี่ยวแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไปทันที หลี่เฟยหลงเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินจากไปไกลจนลับสายตาแล้ว เขาก็เดินออกมาจากโขดหินจำลอง ฉู่กงกงที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้เมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมาจากโขดหินจำลองแล้วก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที

“โธ่ ฝ่าบาท เมื่อครู่พระองค์เกือบโดนรังแกแล้ว ดูพระองค์สิ เหตุใดต้องเข้าไปหลบในโขดหินจำลองกับนางกำนัลผู้นั้นด้วย แล้วยังยอมให้นางลากไปตามใจชอบอีก"

“หยุดพูดสักทีตาแก่ฉู่ ข้ารำคาญแล้ว ไอ้ขันทีนั่นอยู่ไหน?”

“ถูกจับตัวไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม ไม่ต้องลงโทษถึงตาย โบยสามสิบไม้แล้วส่งไปเป็นทาสก็พอ อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ความผิดของเขาทั้งหมด”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“อีกสามวันเรียกตัวนางกำนัลชุดใหม่เข้ามารับใช้ที่ตำหนักทันที ย้ำกับจางหมัวหมัวว่าต้องให้นางกำนัลที่ชื่อไป๋ซือเหมี่ยวมารับใช้ที่ตำหนักมังกรสวรรค์ให้ได้”

เอ่ยจบเขาก็เดินกลับตำหนักมังกรสวรรค์ไปทันที เมื่อมาถึงก็พบว่าตอนนี้ฉินไทเฮากำลังรอเขาอยู่ด้านในตำหนัก พลางนั่งจิบสุราอย่างสบายอารมณ์

“เสด็จแม่ช่างมีอารมณ์สุนทรียิ่งนัก”

ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะทิ้งกายลงนั่งข้างๆ ฉินไทเฮา ฉินไทเฮาปรายตามองหลี่เฟยหลงปราดหนึ่ง นางเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่ยังเยาว์ นางรักหลี่เฟยหลงประดุจบุตรชายแท้ๆ แม้เติบโตขึ้นมาเขาจะปากคอเราะร้ายไปเสียหน่อยแต่ก็ไม่เคยสร้างความลำบากใจให้กับนาง

มีเพียงเรื่องเดียวที่นางกังวลนั่นก็คือเรื่องของหลี่อู๋ชิง

ชินอ๋องผู้นี้มีหรือนางจะมองไม่ออก ภายนอกเขาแสร้งเป็นคนซื่อสัตย์ภักดี แต่แท้ที่จริงแล้วกลับซ่อนหนามแหลมคมเอาไว้มากมาย นางเคยเปรยเรื่องนี้กับหลี่เฟยหลงอยู่หลายหน แต่ดูเหมือนบุตรชายจะไม่สนใจซ้ำยังกล่าวหาว่านางคิดมากเกินไป

 แต่เมื่อวานนี้กลับมีขันทีมาแจ้งข่าวจากในท้องพระโรงให้นางฟัง ดูเหมือนหลี่เฟยหลงจะหาเรื่องกลั่นแกล้งหลี่อู๋ชิงจนเขาอับอายกลางท้องพระโรง นั่นเป็นเรื่องที่ทำให้นางค่อนข้างประหลาดใจไม่น้อยเลย

“อาเฟย เมื่อวานนี้เจ้าทำให้เสด็จอาของเจ้าขายหน้ากลางท้องพระโรง ตกลงแล้วมันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ ร้อยวันพันปีข้าเห็นเจ้าเคารพรักเขานักหนามิใช่หรือ?”

หลี่เฟยหลงที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นดื่มพลันชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่แปลกใจที่ข่าวสารจะมาถึงเสด็จแม่ไวขนาดนี้เพราะอย่างไรหูตาของนางก็มีไม่ใช่น้อย

เมื่อคิดถึงภาพเหตุการณ์ในฝันเขาก็รู้สึกผิดต่อนางไม่น้อย นางเคยเตือนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าให้ระวังหลี่อู๋ชิง แต่เขากลับไม่สนใจและเพราะเรื่องนี้ทำให้เขาเริ่มหมางเมินต่อนาง เชื่อคำยุยงปลุกปั่นของหลี่อู๋ชิง หาว่านางมีใจคิดไม่ซื่อหวังจะใช้เขาเป็นหุ่นเชิดเพื่ออำนาจของตน สุดท้ายเขาก็สั่งกักบริเวณนางให้ไปอยู่ที่ตำหนักเย็น ห้ามออกมาเดินเพ่นพ่านให้รกหูรกตาเขาอีก

ยามนี้เหตุการณ์ที่เขาฝันถึงล่วงหน้านั้นยังไม่เกิดขึ้น และเขากับนางก็ยังไม่ได้เดินไปถึงจุดที่แตกหักความเป็นแม่ลูก เขายังไม่ถูกหลี่อู๋ชิงหลอกใช้ มันทำให้เขารู้สึกว่าตนเองช่างโชคดียิ่งนักที่ฝันถึงลางบอกเหตุเช่นนี้

“เสด็จแม่ หากข้าเล่าเรื่องหนึ่งให้ท่านฟัง ท่านจะเชื่อข้าหรือไม่?”

“ลองเล่ามาก่อนสิ”

หลี่เฟยหลงเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะบอกเล่าความฝันทั้งหมดนั้นให้กับมารดาเลี้ยงได้ฟัง ฉินไทเฮาเมื่อฟังจบก็นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองหน้าหลี่เฟยหลง

“เจ้าพูดเรื่องจริงหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะ เหมือนจะมีลางบอกเหตุล่วงหน้ากับข้า แรกเริ่มข้าก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่พอได้ทบทวนอย่างหนักและส่งคนไปตามสืบความเป็นไปของเสด็จอา รวมถึงที่มาของสุราเหล่านั้น ข้าก็ได้พบว่าสุราที่เสด็จอานำมามอบให้มียาพิษเจือปนอยู่จริงๆ แต่เป็นยาพิษชนิดอ่อนๆ ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะเริ่มลงมือ จึงยังไม่กล้าตัดสินใจใช้พิษชนิดรุนแรงกับข้า”

ฉินไทเฮาที่ได้ยินเช่นนั้นก็เกือบจะสูญสิ้นสติ นางรีบยื่นมือมาคว้าจับไหล่ของเขาเอาไว้ทันที

“เจ้าบอกข้ามานะ เจ้าดื่มสุรานั่นเข้าไปมากเท่าใดแล้ว!”

“ดื่มมาร่วมสามเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ ก็มากอยู่พอสมควร”

ฉินไทเฮามือสั่นก่อนจะทุบกำปั้นเข้ามาที่ไหล่ของหลี่เฟยหลงอย่างแรง เดิมทีนางคิดจะทุบตีบุตรชายอีกหนให้สมกับความโง่เขลาของเขา แต่สุดท้ายนางกลับทำไม่ลง อีกทั้งยังร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

หลี่เฟยหลงเข้าใจความรู้สึกของมารดาดี แต่ยามนี้แก้ไขสิ่งใดไม่ได้เพราะเขาดื่มมันเข้าไปแล้ว แต่เขาเพิ่งจะดื่มไปไม่มากเท่าใดย่อมมีหนทางแก้ไข ชายหนุ่มยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้กับมารดาก่อนจะเอ่ย

“เสด็จแม่โปรดวางใจ ในเมื่อรู้แล้วพวกเราก็เริ่มทำการรักษาอย่างลับๆ ไม่แน่ว่าอาจจะถอนพิษออกมาได้หมดในระยะเวลาอันสั้น”

“รู้หรือไม่ว่ามันคือพิษชนิดใด?”

“พิษทั่วไปพ่ะย่ะค่ะ”

แม้จะได้รับคำยืนยันว่าพิษที่หลี่อู๋ชิงใช้ผสมในสุราเป็นเพียงพิษทั่วไป แต่ฉินไทเฮาก็ยังไม่วางใจอยู่ดี

“ข้าจะสั่งให้หมอหลวงเข้ามาตรวจรักษาอาการของเจ้าอย่างลับๆ ข้าจะหาข้ออ้างปล่อยข่าวลือออกไปว่ายามนี้เจ้าต้องดื่มยาบำรุงเพื่อสุขภาพ เพราะเจ้าถึงวัยต้องแต่งงานแล้ว หลี่อู๋ชิงเป็นคนฉลาดเขาอาจจะเคลือบแคลงสงสัย แต่พวกเราก็ไม่มีทางเลือกมากนักย่อมต้องใช้วิธีนี้แก้ไขปัญหาไปก่อน เจ้าเพิ่งขึ้นครองราชย์อำนาจยังไม่มั่นคง เขาจึงคิดจะลงมือกับเจ้าในเวลานี้ แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ตระกูลฉินของข้าเป็นตระกูลทหารที่ภักดี พวกเขาพร้อมปกป้องเจ้าจนตัวตาย ข้าเชื่อว่ายามนี้หลี่อู๋ชิงจะต้องลอบซ่องสุมกำลังพลเอาไว้อย่างแน่นอน เจ้าจงรักษาตัวให้ดี จัดการถอนพิษออกให้หมด ส่วนเรื่องอื่นแม่จะจัดการเอง”

หลี่เฟยหลงเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะทิ้งกายลงนอนหนุนตักฉินไทเฮาพลางเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ

“หากข้าตายเสด็จแม่ก็แค่หาพระญาติโง่ๆของท่านสักคนขึ้นมาเป็นฮ่องเต้แทนสิ ไม่เห็นจะยาก”

“เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด หากเจ้าตายแล้วคิดว่าข้าจะรอดหรือ เจ้าจะต้องอยู่ อยู่เป็นหุ่นเชิดของข้าต่อไปนี่แหละ ข้ารักในอำนาจยิ่งนัก ซ้ำยังเลี้ยงเจ้ามาอย่างยากลำบาก ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตายง่ายๆหรอก อย่าได้เอ่ยวาจาบัดซบเช่นนี้ให้ข้าได้ยินอีกเชียว!”

“เสด็จแม่ ท่านช่างโหดร้ายยิ่งนัก ถึงขนาดคิดจะใช้ลูกเลี้ยงเป็นหุ่นเชิดเชียวหรือ?”

“ข้าก็เป็นคนโลกมากเช่นนี้แหละ เจ้าก็รู้มิใช่หรือ”

“ก็ได้ๆ ข้ายอมแพ้เสด็จแม่แล้ว”

เอ่ยจบเขาก็หลับตาลงช้าๆ ฉินไทเฮายื่นมือมาลูบใบหน้าของบุตรชายที่นางเฝ้าฟูมฟักมาตั้งแต่วัยเยาว์ด้วยความเอ็นดูรักใคร่ นางแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้หลี่เฟยหลงจะเติบโหญ่ขนาดนี้แล้วแต่ยังคงชอบนอนหนุนตักนางเหมือนตอนยังเด็กไม่มีผิด

ด้านไป๋ซือเหมี่ยวนั้น นางก็กลับมาที่เรือนพักด้วยหัวใจที่หวาดหวั่นไม่น้อยเลย แม้หลี่เฟยหลงจะบอกว่าจางหมัวหมัวไม่มีทางต่อว่านาง แต่นางก็ยังไม่อาจวางใจได้อยู่ดี แต่ถึงอย่างนั้นนางก็รู้ดีว่าแม้จะร้อนใจไปก็คงแก้ไขสิ่งใดไม่ได้ นางจึงปล่อยวางความคิดนี้ลงเสีย

เช้าวันต่อมาจางหมัวหมัวเรียกนางไปพบก่อนจะบอกว่ามีคนมาขอพบนาง เมื่อนางมาถึงก็พบว่าคนที่มาหาคือเฉินม่อนั่นเอง

เฉินม่อเป็นพี่ชายที่อาศัยอยู่บ้านใกล้เคียงกับนาง เขามีฐานะปานกลาง บิดาเป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อยเท่านั้น แต่เพราะเขามีความสามารถไม่น้อย ทำให้สามารถเข้าวังหลวงมาเป็นองครักษ์อยู่ข้างกายองค์รัชทายาทได้ เมื่อองค์รัชทายาทขึ้นเป็นฮ่องเต้เขาก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าองครักษ์

“พี่เฉินม่อ”

เฉินม่อหันมามองไป๋ซือเหมี่ยวก่อนจะแย้มยิ้มให้นางอย่างเป็นมิตร จางหมัวหมัวไม่ได้เอ่ยอันใดเพราะเกรงใจหัวหน้าองครักษ์ผู้นี้ เพียงหลบไปนั่งอยู่ห่างๆ เพื่อให้ความเป็นส่วนตัวระหว่างพวกเขา

“พี่เฉินม่อ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ?”

เฉินม่อแย้มยิ้มก่อนจะเอ่ย

“เพียงอยากมาเยี่ยมเจ้าน่ะ เจ้าย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วเหตุใดไม่ส่งข่าวมาบอกข้าบ้างเล่า เดิมทีข้าคิดว่าเจ้ายังอยู่ที่เรือนพักของนางกำนัลฝึกหัดเสียอีก”

“ขออภัยด้วย พอดีข้าได้รับคัดเลือกกระทันหันน่ะ อีกทั้งยังต้องมีเรื่องให้จัดการมากมายจึงไม่ได้แจ้งท่านให้ทราบ ว่าแต่ท่านมาหาข้ามีเรื่องใดหรือ แล้วรู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นี่?”

“ย่อมสืบหาได้ไม่ยาก เจ้าอย่าลืมว่าข้าคือหัวหน้าองครักษ์เชียวนะ”

ชายหนุ่มเอ่ยกับนางก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น

“เหมี่ยวเหมี่ยว ยามนี้ที่บ้านเจ้าเกิดเรื่องนิดหน่อย บิดาเจ้าพลัดตกลงจากหลังม้าเมื่อสามวันก่อน ตอนนี้พี่ชายของเจ้าก็อาการทรุดลงเล็กน้อย”

"ท่านพ่อ พี่ชาย!"

“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้าได้หาท่านหมอฝีมือดีมาช่วยรักษาอาการของพวกเขาแล้ว บิดาเจ้าปลอดภัยดี ส่วนพี่ชายของเจ้าก็เริ่มอาการคงที่แล้ว ที่ข้ามาพบเจ้าครานี้ก็เพื่อนำคำพูดหนึ่งของบิดาเจ้ามาบอกกล่าว พวกเขาให้ข้ามาถามว่าเดือนนี้เจ้าได้รับเบี้ยหวัดแล้วหรือยัง พ่อเจ้าไปทำงานในค่ายทหารไม่ได้จึงไม่ได้รับเบี้ยหวัดเหมือนเช่นที่ผ่านมา"

ไป๋ซือเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นก็สีหน้าหม่นแสงลง เฉินม่อพลันเข้าใจได้ในทันที จึงได้แต่เอ่ยปลอบนาง

“เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะออกค่ารักษาให้ก่อน”

“ไม่ได้ บ้านเรารบกวนท่านมากเกินไปแล้ว อย่าเลยพี่เฉินม่อ เอาอย่างนี้ ท่านกลับไปบอกพวกเขาทีว่าอีกสองวันเบี้ยหวัดข้าจะออกแล้ว ให้พวกเขารอสักหน่อย"

"อีกสองวันหรือ?"

"ใช่แล้ว อีกสองวันท่านมาหาข้าที่นี่นะ แล้วนำเบี้ยหวัดของข้าไปส่งมอบให้กับท่านพ่อที”

“ได้ อีกสองวันข้าจะมาพบกับเจ้าอีกครั้ง แต่ถ้าเจ้าไม่มีเงินจริงๆ ก็ให้รีบบอกข้า เข้าใจหรือไม่?”

“เจ้าค่ะ”

เฉินม่อพยักหน้ารับคำก่อนจะขอตัวจากไปทันที เมื่อสิ้นเรื่องแล้วไป๋ซือเหมี่ยวจึงกลับมาทำงานของตน แต่ในใจนางกลับไม่สงบเลยแม้แต่น้อย แท้จริงแล้วนางโกหกเฉินม่อเรื่องเงินเบี้ยหวัดเพราะไม่อยากให้เขาออกหน้าจ่ายเงินให้กับครอบครัวของนางมากไปกว่านี้

หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก กว่าเบี้ยหวัดจะออกอีกหนก็คงอีกหลายสิบวัน นางไม่รู้ว่าจะหาเงินจากที่ไหนดีหรือจะไปหยิบยืมใครดี

อาเฟย!

อยู่ดีๆ นางก็นึกถึงอาเฟยขึ้นมา เขาใกล้ชิดกับฮ่องเต้คาดว่าคงจะมีเบี้ยหวัดติดตัวมากพอสมควร ไม่สู้นางลองถามเขาดูสักหน เพราะอย่างไรนางก็เคยช่วยเหลือเขาเอาไว้ แต่ถ้าหากเขาปฏิเสธนางก็จะไม่รบกวนเขาอีก นางเพียงอยากขอหยิบยืมเงินจากเขาเพียงชั่วคราวเท่านั้น

 แต่เมื่อคิดไปคิดมานางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นทีคงไม่ดีกระมังนางกับเขาเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน ทำเช่นนี้คงจะไม่เหมาะสมเท่าใดนัก

ไป๋ซือเหมี่ยวครุ่นคิดจนปวดหัว หลังจากทำงานเสร็จแล้วนางจึงเดินเตร็ดเตร่ไปตามสวนทางเดินที่ทอดยาว หมายจะหาที่สงบหลบพักเผื่อว่าจะคิดหาหนทางในการแก้ปัญหาครั้งนี้ได้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 10 ไล่ออกจากวัง

    ไป๋ซือเหมี่ยวหมดสติไปร่วมสามวันเต็มๆ ระหว่างนี้หลี่เฟยหลงและเฉินม่อที่อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็ได้สืบทราบเบาะแสบางอย่างเข้าโดยบังเอิญในหมู่บ้านแห่งนี้มีหัวหน้าหมู่บ้านอยู่คนหนึ่ง เขาค่อนข้างที่จะเจ้าอารมณ์ไม่น้อยเลย หลี่เฟยหลงรู้สึกสงสัยในตัวของหัวหน้าหมู่บ้านคนนั้นจึงให้เฉินม่อไปสืบความเป็นไปทุกอย่างในหมู่บ้าน จนกระทั่งพบกับความผิดปกติของหัวหน้าหมู่บ้านผู้นั้นเขาดูเหมือนจะไม่ใช่หัวหน้าหมู่บ้านธรรมดา ซ้ำยังมีวรยุทธ์เหมือนกับทหารที่ถูกฝึกฝนมานานเสียอย่างนั้น และดูเหมือนว่าหมู่บ้านแห่งนี้คล้ายจะมีความผิดปกติบางอย่างอีกด้วยหลี่เฟยหลงเมื่อได้ทราบเรื่องกลับไม่ได้ลงมือทำสิ่งใดต่อ ยามนี้เขาห่วงความปลอดภัยของไป๋ซือเหมี่ยวมากกว่า นางยังคงบาดเจ็บหนัก หากเขาทำอันใดบุ่มบ่ามลงไปอาจจะก่อปัญหาตามมาไม่จบไม่สิ้น ยามนี้คงทำได้เพียงเก็บงำความสงสัยนี้เอาไว้ในใจเสียก่อน จากนั้นค่อยจัดการสะสางในภายหลังผ่านไปร่วมสามวันในที่สุดไป๋ซือเหมี่ยวก็ฟื้นตื่นขึ้นมา หญิงสาวรู้สึกเจ็บแผลอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ถึงกับลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้ โชคดีที่บาดแผลไม่ได้โดนจุดสำคัญ อีกทั้งท่านหมอก็รักษาอาการบาดเจ็บของนางอย่างเต็มกำลัง

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 9 ความสามารถที่ซุกซ่อนเอาไว้

    “ซือเหมี่ยว!”หญิงสาวไม่ได้หันมามองเขา แต่กลับดึงร่างของเขาให้มาหลบอยู่ด้านหลังนาง ก่อนที่นางจะยกเท้าถีบเข้าไปที่กลางอกของนักฆ่าผู้นั้นอย่างแรง แล้วกระชากหอกเล่มนั้นมาถือเอาไว้ในมือ ก่อนจะกระโดดเข้าไปหานักฆ่าที่นอนล้มอยู่บนพื้น แล้วแทงปลายหอกเข้าไปที่กลางอกของมันอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักฆ่าคนนั้นก็สิ้นใจตายไปทันทีหลี่เฟยหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงไม่น้อย เขาไม่เคยคิดเลยว่านางจะมีวรยุทธ์และสามารถปกป้องตนเองได้ เดิมทีเขาคิดว่านางเป็นเพียงสตรีบอบบางนางหนึ่งเท่านั้นแต่ยามนี้ไม่ใช่เวลามานั่งสงสัยเรื่องใด ชายหนุ่มรีบคว้าดาบของนักฆ่าคนหนึ่งที่นอนตายอยู่บนพื้นขึ้นมาถือเอาไว้ อาศัยจังหวะนี้รีบเข้าไปจัดการนักฆ่าคนอื่นๆต่อทันทีแต่เหล่านักฆ่าดูเหมือนจะเตรียมการมาอย่างดี กลุ่มเก่าตายจากไปนักฆ่ากลุ่มใหม่ก็โผล่มาอย่างรวดเร็ว คนของหลี่เฟยหลงเริ่มล้มตายไปทีละคน เฉินม่อเองก็เริ่มเหนื่อยล้าไม่น้อยแล้ว เขาหันไปมองไป๋ซือเหมี่ยวที่กำลังรับมือกับนักฆ่าคราหนึ่ง เขาไม่ได้แปลกใจเท่าใดนักเพราะเขารู้อยู่แล้วว่านางมีพรสวรรค์ในวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็กและนายกองไป๋ก็สอนนางให้เรียนรู้ทุกอย่างยามนี้นางกำลังต่อสู้กับน

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 8 ซุ่มสังหาร

    ไป๋ซือเหมี่ยวค่อนข้างตื่นเต้นไม่น้อย นับว่านานมากแล้วที่นางไม่ได้ไปไหว้พระบนเขาด้วยเพราะต้องดูแลพี่ชายที่ป่วย และนางก็ไม่มีเงินที่ใช้ในการเดินทางไปไหนมาไหน ทำให้ไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเพื่อดูโลกภายนอกมากเท่าใดนักหญิงสาวเปิดผ้าม่านรถม้าออกเพื่อมองดูบรรยากาศโดยรอบ ก่อนจะพบว่าทิวทัศน์ข้างทางนั้นงดงามเป็นอย่างยิ่ง หลี่เฟยหลงเพียงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อย และไม่ได้เอ่ยอันใดทั้งสิ้นตัวเขาเองก็ไม่ได้ออกจากวังหลวงมาร่วมหลายเดือนแล้วเช่นเดียวกัน ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ก็มีงานราชกิจมากมายที่ต้องสะสางไม่จบไม่สิ้น เขาแทบไม่มีเวลาได้พักจึงไม่ได้ออกไปที่ใดอีกเลยนับแต่นั้นใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงวัดบนเขาเสียที หลี่เฟยหลงจำได้ว่าวัดบนเขาแห่งนี้เป็นสถานที่เดียวกันกับที่จวงไท่เฟยเดินทางมาขอพรและกราบไหว้เพื่อระลึกถึงเสด็จพ่อของเขา เมื่อมาถึงก็ได้ทราบว่ายามนี้จวงไท่เฟยกำลังสวดมนต์อยู่ในอาราม รอบด้านมีเหล่าทหารเฝ้าอารักขาอยู่เต็มไปหมด เพราะเขาแต่งกายปิดบังสถานะ ทหารเหล่านั้นจึงจำเขาไม่ได้และไม่ได้ใส่ใจเขามากเท่าใดนักในวัดแห่งนี้มีอารามด้วยกันสองอาราม เขาจึงเลือกพาไป๋ซือเหมี่ยวไปยังอีกอารามหนึ่งที่

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 7 เยี่ยมบ้าน

    “ฝ่าบาท จวงไท่เฟยมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”เสียงของขันทีด้านนอกปลุกหลี่เฟยหลงให้ตื่นจากภวังค์ความคิด ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านนี้ออกไป ก่อนจะเอ่ยตอบขันที“ให้นางไปรอที่ห้องโถง”“พ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะจัดเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย จากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องโถงเพื่อพบกับจวงไท่เฟยจวงไท่เฟยนั้นอายุมากไม่ต่างจากฉินไทเฮา พวกนางเข้าวังหลวงมาพร้อมกันและเป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อไม่ต่างกัน นางมีนิสัยเรียบร้อยอ่อนหวาน ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้ใดมากนัก และยังชอบสวดมนต์กินเจมาแต่ไหนแต่ไร ใบหน้าของนางงดงามอิ่มเอิบ เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและอ่อนโยน แม้นางจะไม่เคยก่อปัญหาหรือกลั่นแกล้งเขาเลย แต่เขากลับไม่รู้สึกสนิทใจกับสตรีผู้นี้มากเท่าใดนัก“จวงไท่เฟยมาขอพบข้ามีเรื่องใดหรือ?”เขาเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งบนที่นั่ง และสั่งให้คนจัดเก้าอี้มาให้จวงไท่เฟย จวงไท่เฟยยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะทิ้งกายลงนั่งและเอ่ยกับเขา“ฝ่าบาท อีกสองวันจะเป็นวันครบรอบสวรรคตหนึ่งปีของอดีตฮ่องเต้ หม่อมฉันจึงอยากจะทูลขอเสด็จออกจากวังหลวงมุ่งหน้าไปยังวัดบนเขา เพื่อสวดขอพรให้พระวิญญ

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 6 ฝันบอกเหตุอีกครั้ง

    เมื่อหามุมสงบหลบพักได้แล้ว ไป๋ซือเหมี่ยวก็ทิ้งกายลงนั่งพลางทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย กว่าจะรู้ตัวก็พบว่าที่นั่งด้านข้างยามนี้ดูเหมือนจะมีใครบางคนกำลังทิ้งกายลงนั่ง เมื่อหญิงสาวหันมามองก็พบว่าเป็นหลี่เฟยหลงนั่นเองเดิมทีเขามาที่นี่นานแล้ว และยังมองเห็นนางแล้วเช่นเดียวกัน วันนี้หญิงสาวดูเหมือนจะไม่สดใสเหมือนเช่นทุกวัน คล้ายกับว่ามีเรื่องราวทุกข์ใจที่ไม่อาจหาทางแก้ไขได้อย่างไรอย่างนั้น“ท่านมานานแล้วหรือ?”ไป๋ซือเหมี่ยวหันมาเอ่ยถามหลี่เฟยหลงก่อนจะยิ้มให้เขาเล็กน้อย หลี่เฟยหลงมองหน้าหญิงสาวครู่หนึ่งพลางเอ่ยตอบ“มาเดินเล่น ช่วงนี้ฝ่าบาททรงไม่มีงานให้ข้าทำ จึงค่อนข้างว่างอย่างยิ่ง”“อ้อ”ไป๋ซือเหมี่ยวขานรับคำหนึ่งและไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ความเงียบที่ผิดปกติของนางทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าใดนัก ที่ผ่านมานางมักจะมีคำพูดมากมายที่มาพูดสนทนากับเขา แต่วันนี้มันกลับต่างออกไปหลี่เฟยหลงมีท่าทีครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย“เจ้ามีเรื่องใดไม่สบายใจงั้นหรือ ข้าเห็นเจ้าเอาแต่นิ่งเงียบมาสักพักหนึ่งแล้ว”ไป๋ซือเหมี่ยวหันมามองหลี่เฟยหลง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เรื่องที่นางคิดจะหยิบยืมเงิน

  • ข้าคือนางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ทรราช   บทที่ 5 ข่าวจากทางบ้าน

    “เพราะว่าข้าเป็นขันทีที่รับใช้อยู่ข้างกายฝ่าบาท ฝ่าบาททรงเอ็นดูข้ามาก หากข้าออกหน้าแทนเจ้า จางหมัวหมัวย่อมไม่เอาความเจ้าอย่างแน่นอน”ไป๋ซือเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็เบิกกว้าง แต่เมื่อคิดไตร่ตรองอีกหนนางก็เอ่ยถามเขาทันที“ท่านพูดจริงหรือล้อข้าเล่นกันแน่ ท่านบอกว่าตนเองเป็นขันทีของฝ่าบาทแล้วเหตุใดจึงสวมใส่เสื้อผ้าขาดๆ เช่นนี้เล่า”“ฝ่าบาทชอบให้ข้ารับใช้สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ แบบนี้แหละ มันดูตื่นเต้นดี”ไป๋ซือเหมี่ยว “...”นางถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออกเมื่อได้ยินว่าฮ่องเต้พระองค์นี้มีรสนิยมเช่นไร ช่างแปลกประหลาดไม่เบาเลย เกิดมานางก็เพิ่งเคยพบเคยเจอฮ่องเต้ประเภทนี้“เอาล่ะ ไม่มีใครตามมาแล้ว เจ้ารีบกลับไปเถอะ ข้ายังต้องไปรับใช้ฝ่าบาทอีก”“อืม ท่านก็ระวังตัวด้วยเล่า หากว่าฝ่าบาททรงพิโรธท่านก็ไม่ต้องออกหน้าแทนข้า อย่าได้ลำบากเข้าใจหรือไม่?”“ได้”ไป๋ซือเหมี่ยวแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไปทันที หลี่เฟยหลงเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินจากไปไกลจนลับสายตาแล้ว เขาก็เดินออกมาจากโขดหินจำลอง ฉู่กงกงที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้เมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมาจากโขดหินจำลองแล้วก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที“โธ่ ฝ่าบา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status