บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

"หว่านถิง ข้ารู้ความจริงแล้ว ข้ารู้แล้วว่าเป็นเจ้า เป็นเจ้ามาตลอดที่ช่วยข้าในถ้ำนั้น ไม่ใช่ซูเหลียน ข้ามันโง่เง่าตาบอด ข้ามองข้ามความดีของเจ้า ข้าทำร้ายเจ้า"เสียงของเขาขาดห้วงด้วยแรงสะอื้น "ได้โปรด ลงโทษข้าเถอะ ตบข้า ตีข้า หรือจะฆ่าข้าก็ได้ แต่อย่าเพิ่งเกลียดข้าเลยได้ไหม"กู้ชิงโจวที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่อีกฝั่ง วางพัดลงช้าๆ แววตาขี้เล่นหายไป เหลือเพียงความหนักใจ "อา ในที่สุดความจริงก็เปิดเผย เร็วกว่าที่คิดแฮะ"เจียงหว่านถิงมองดูสามีที่คุกเข่าร้องไห้อยู่แทบเท้า มองดูรองเท้าข้างเก่า และมองดูปิ่นไม้ในแขนเสื้อตัวเอง ความรู้สึกในใจนางตีกันยุ่งเหยิง ความน้อยใจในชาติก่อน ความเจ็บปวดที่ถูกเข้าใจผิด และความโล่งใจที่ในที่สุดเขาก็รู้แต่มันสายไปไหม หัวใจที่แตกสลายไปแล้ว จะซ่อมได้ด้วยคำขอโทษเพียงคำเดียวหรือนางสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด "ท่านแม่ทัพ ลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะ" นางเอ่ยเสียงเย็น "การที่ท่านรู้ความจริง ไม่ได้ลบล้างสิ่งที่ท่านทำกับข้าตลอดห้าปีที่ผ่านมา ความรู้สึกขอบคุณ กับ ความรัก มันคนละเรื่องกัน"นางหยิบรองเท้าข้างนั้นขึ้นมา แล้วโยนมันลงถังขยะข้างโต๊ะอย่างไม่ไยดี"อดีตก็คืออดีต

"งั้นข้าก็จะดูแลเจ้าไปพร้อมกับแผลเป็นนั้น" เซี่ยหานตอบทันที "เหมือนที่เจ้าเคยดูแลข้า ในตอนที่ข้าไม่เห็นค่าเจ้า"เจียงหว่านถิงนิ่งงันไป คำตอบของเขาหนักแน่นและจริงใจจนนางเถียงไม่ออก นางลุกขึ้นยืน หยิบชามข้าวของตัวเองขึ้นมา"ข้าจะกินข้าว แต่ข้าไม่กินหัวปลา ท่านกินเองเถอะ"นางเดินเลี่ยงไปนั่งอีกมุมหนึ่งของโต๊ะ แล้วเริ่มทานอาหารต่อเงียบๆ เซี่ยหานมองตามนาง รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก แม้นางจะยังไม่ยกโทษให้ แต่บรรยากาศที่แสนอึดอัดและเย็นชาเมื่อครู่ ดูเหมือนจะละลายหายไปบ้างแล้วเขาหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบหัวปลาที่นางทิ้งไว้เข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข "หัวปลาก็อร่อยดีแฮะ"ช่วงบ่าย ณ ตลาดเมืองหลวงโม่เหยียนได้รับภารกิจใหม่จากเซี่ยหาน หลังจากยุทธการราชสีห์ล้มเหลว ท่านแม่ทัพก็เปลี่ยนเป้าหมาย "ในเมื่อข้าจีบเองไม่ได้เรื่อง ข้าต้องกำจัดคู่แข่ง"โม่เหยียนจึงต้องมาสะกดรอยตาม กู้ชิงโจว เพื่อหาจุดอ่อนเขาแฝงตัวเป็นพ่อค้าขายผักกาด แอบซุ่มดูอยู่หน้าร้านน้ำชาที่กู้ชิงโจวนั่งอยู่ กู้ชิงโจวกำลังนั่งจิบชา ฟังดนตรีอย่างสบายอารมณ์"หล่อ รวย นิสัยดี มีวาทศิลป์" โม่เหยียนพึมพำกับตัวเอง "ศัตรูระดับบอสชัดๆ ท่า

เงามืดของซูเหลียนสลายไป ความหนาวเหน็บจางหาย เจียงหว่านถิงซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นนั้น ยึดเกาะไว้แน่นราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้าย นางหลับตาลง รู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านหน้าต่าง ปลุกให้เจียงหว่านถิงตื่นจากนิทรา นางกระพริบตาถี่ๆ ปรับสายตาให้ชินกับแสง ความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะเบาบางลงมากแล้ว ร่างกายเบาสบายขึ้น แม้จะยังอ่อนเพลียอยู่บ้างนางขยับตัวเล็กน้อย แล้วก็พบว่ามือของนางถูกใครบางคนกุมไว้แน่นนางหันไปมองเห็น เซี่ยหาน นอนฟุบหน้าอยู่ข้างเตียง มือใหญ่ของเขากุมมือเล็กของนางไว้แนบแก้ม ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิงใต้ตามีรอยคล้ำชัดเจน เสื้อผ้ามีรอยยับย่น บ่งบอกว่าเขาไม่ได้เปลี่ยนชุดและไม่ได้นอนดีๆ มาทั้งคืนข้างหัวเตียงมีอ่างน้ำ ผ้าเช็ดตัว และถ้วยยาที่ว่างเปล่าความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ไหลย้อนกลับมา รสขมของยา สัมผัสที่ริมฝีปาก อ้อมกอดที่อบอุ่น และเสียงกระซิบที่ปลอบโยนนางจากฝันร้าย"ท่านพี่" นางเรียกเสียงเบาเซี่ยหานสะดุ้งตื่นทันทีราวกับมีสัญชาตญาณระวังภัย "หว่านถิง เจ้าตื่นแล้ว" เขารีบยืดตัวขึ้น เอามือมาอังที่หน้าผากนาง "ไข้ลดแล้ว ตัวไม่ร้อนแล้ว ขอบคุณสวรร

"ข้าจะเก็บไปคิดเจ้าค่ะ" นางเก็บป้ายหยกใส่แขนเสื้อยามเย็น ณ หน้าจวนแม่ทัพเซี่ยหานยืนชะเง้อคอรอภรรยากลับบ้านอยู่ที่หน้าประตูจวน โดยมีโม่เหยียนยืนเคี้ยวอ้อยอยู่ข้างๆ "นางไปนานเกินไปแล้ว หรือว่ากู้ชิงโจวมันวางยาลักพาตัวนางไป" เซี่ยหานเดินวนไปวนมา"ท่านแม่ทัพใจเย็นๆ ขอรับ หน่วยเงารายงานว่ารถม้ากำลังมาถึงแล้ว"ทันทีที่รถม้าจอดเทียบ เซี่ยหานก็รีบพุ่งเข้าไปเปิดประตูรถด้วยตัวเอง ยื่นมือไปรับภรรยา "กลับมาแล้วหรือ เหนื่อยไหม"หว่านถิงก้าวลงจากรถม้า สีหน้าของนางดูเหม่อลอยและเคร่งเครียดเล็กน้อย เมื่อเห็นหน้าเซี่ยหานที่ยิ้มแป้นแล้น นางก็รู้สึกผิดขึ้นมาในใจ เพราะเพิ่งรับข้อเสนอหนีตามผู้ชายอื่นมาพิจารณา"ข้าไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพกลับมานานแล้วหรือ""เพิ่งถึงเหมือนกัน" เขาพูดโกหกทั้งทีรอนานมาครึ่งวัน เซี่ยหานสังเกตเห็นความผิดปกติ "เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า กู้ชิงโจวมันรังแกเจ้าหรือ""เปล่าเจ้าค่ะ" หว่านถิงส่ายหน้า "ข้าแค่หิวนิดหน่อย""งั้นรีบเข้าบ้าน ข้าให้คนเตรียมเป็ดอบน้ำผึ้งของโปรดเจ้าไว้แล้ว"เซี่ยหานจูงมือนางเดินเข้าจวน การกระทำที่ดูเป็นธรรมชาติของเขา ทำให้หว่านถิงรู้สึกอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกัน

ณ เรือนท้ายตรอกที่พำนักของซูเหลียนซูเหลียนกำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ นางฮัมเพลงเบาๆ รอฟังข่าวดี "ป่านนี้นังเจียงหว่านถิงคงกลายเป็นของเล่นพวกโจรไปแล้ว หึๆ พรุ่งนี้เช้าข้าจะปล่อยข่าวให้ทั่วเมืองหลวง ทีนี้ท่านพี่ก็จะต้องรังเกียจมัน แล้วกลับมาหาข้า"โครมประตูเรือนถูกถีบจนพังพินาศฝุ่นตลบ ซูเหลียนสะดุ้งสุดตัว ถ้วยชาหล่นแตกกระจาย"ใครกล้า"คำพูดนางกลืนหายลงไปในคอ เมื่อเห็น เซี่ยหาน เดินเข้ามาในเรือนราวกับมัจจุราช เสื้อเกราะเปื้อนเลือด ใบหน้าถมึงทึง ดวงตาแดงฉานด้วยไฟแค้น และข้างหลังเขา ทหารลากร่างสะบักสะบอมของพยัคฆ์ดำเข้ามาโยนกองแทบเท้านาง"ท่านพี่" ซูเหลียนหน้าซีดเผือด ปากคอสั่น "นะ นี่มันอะไรกันเจ้าคะ โจรพวกนี้""ยังจะเสแสร้งอีกรึ"เซี่ยหานตวาดก้อง เดินเข้าไปบีบคอซูเหลียนแล้วยกตัวนางขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น"อึก แค่กๆ ท่านพี่ ข้าหายใจไม่ออก" ซูเหลียนดิ้นรน ตีแขนเขา"คนอย่างเจ้าไม่สมควรหายใจ" เซี่ยหานกัดฟัน "เจ้ากล้าดียังไง จ้างโจรไปทำร้ายภรรยาข้า จ้างคนไปย่ำยีศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงด้วยกัน จิตใจเจ้าทำด้วยอะไร ซูเหลียน"เขาเหวี่ยงร่างนางลงกระแทกพื้นอย่างแรง ซูเหลียนไถลไปชนขาโต๊ะ ร้องโอดโอย "ข้า