บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

ณ หน้าประตูจวนแม่ทัพรถม้าคันหรูสีดำสนิท ซึ่งไม่มีตราสัญลักษณ์ใดๆ แล่นมาจอดเทียบท่าอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศรอบรถม้าคันนี้ดูน่าเกรงขามและกดดันอย่างประหลาด จนทหารยามหน้าประตูที่เป็นคนของอาสามต้องรีบเดินเข้ามาขวาง"หยุด นี่จวนแม่ทัพกำลังมีงานศพ ห้ามคนนอกเข้า" ทหารยามตะคอกประตูรถม้าเปิดออก โม่เหยียน ก้าวลงมาก่อน ในชุดองครักษ์สีดำที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อย แต่แววตาคมกริบดุจเหยี่ยว เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกเท้าถีบทหารยามคนนั้นจนกระเด็นไปกระแทกประตูจวนโครม"คนนอกงั้นรึ" โม่เหยียนเอ่ยเสียงเย็น "เบิกตาดูให้ดีว่าใครมา"เขาหันกลับไปยื่นมือรับใครบางคนลงจากรถม้า ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำยาวจรดเท้าก้าวลงมาอย่างเชื่องช้า ขาข้างขวาดูเหมือนจะเจ็บหนักจนต้องใช้ไม้เท้าพยุงตัว ใบหน้าซีกซ้ายถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาด ปิดบังรอยแผลเป็นที่น่ากลัว เหลือเพียงดวงตาข้างขวาที่วาวโรจน์ดุจสัตว์ร้ายตามมาด้วยสตรีร่างระหงในชุดสีน้ำเงินเข้ม เจียงหว่านถิง ประคองแขนชายผู้นั้นไว้อย่างทะนุถนอม"ท่านแม่ทัพ" ทหารยามอีกคนหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น "ผะ ผี ผีท่านแม่ทัพมา""ผีบิดาเจ้าสิ" เซี่ยหาน เอ่ยเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลัง "

"ท่านพี่" หว่านถิงวางถาดลง "เสียงดังไปถึงเรือนหลังแล้วเจ้าค่ะ จะไปประชุมสายหรือ"เซี่ยหานเปลี่ยนท่าทีทันที เขารีบลุกขึ้นไปประคองนางให้นั่งลง "หว่านถิง เจ้ามาทำไมเดินเหินลำบาก ข้าบอกให้นอนพักไง""ข้าแค่เดินมาจากครัว ไม่ได้เดินไปชายแดน" นางส่ายหน้ายิ้มๆ "ท่านรีบไปประชุมเถอะเจ้าค่ะ ข้ารู้ว่าท่านห่วงข้า แต่หน้าที่ก็สำคัญ ฝ่าบาทอุตส่าห์ปูนบำเหน็จให้ท่านมากมาย ท่านจะอู้งานไม่ได้นะ"เซี่ยหานถอนหายใจ ยอมจำนนต่อภรรยาแต่โดยดี "ก็ได้ ข้าจะไป แต่ข้าจะรีบกลับ ข้าจะไม่เถลไถล ไม่แวะดื่มเหล้า จะรีบกลับมากินข้าวเย็นกับเจ้า"เขาก้มลงจูบหน้าผากนางเบาๆ ผ่านหน้ากากเงิน "ดูแลตัวเองดีๆ นะ โม่เหยียน ดูแลฮูหยินให้ดี ห้ามให้แมลงวันมาเกาะ""รับทราบขอรับ จะตบให้แบนคาผนังเลยขอรับ"เมื่อเซี่ยหานจากไปพร้อมความอาลัยอาวรณ์ เจียงหว่านถิงก็นั่งลงจิบชาผ่อนคลาย ชีวิตช่วงนี้ของนางมีความสุขจนน่าใจหาย เซี่ยหานเปลี่ยนไปมาก จากชายเย็นชา กลายเป็นชายขี้อ้อนและขี้หวง เขาแทบไม่ยอมห่างจากนาง พยายามเรียนรู้งานบ้าน งานครัว แม้จะทำพังไปหลายอย่าง และคอยดูแลความรู้สึกนางทุกฝีก้าวรอยแผลเป็นบนหน้าเขา ไม่ได้ทำให้ความรักของนางลดน้อยลงเลย

ณ ระเบียงเรือนใหญ่เซี่ยหาน ที่ตอนนี้ถอดหน้ากากออกแล้วเมื่ออยู่ในบ้าน เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ดูเข้มขลังสมชายชาตรี ยืนกอดอกมองดูความวุ่นวายในลานฝึกด้วยสีหน้า อิจฉาใช่..เขาอิจฉาโม่เหยียน ไม่ใช่เพราะอยากโดนดึงหู แต่เพราะลูกชายฝาแฝดตัวดีติดโม่เหยียนแจ จนลืมพ่อบังเกิดเกล้าอย่างเขาไปแล้ว"หว่านถิง" เซี่ยหานหันไปฟ้องภรรยาที่นั่งจิบชาอ่านบัญชีอยู่อย่างสบายอารมณ์ "ลูกไม่สนใจข้าเลย ข้าอุตส่าห์กลับมาจากค่ายทหารเร็วๆ เพื่อมาสอนเพลงดาบ แต่ดูสิ ไปเกาะแกะโม่เหยียนกันหมด"เจียงหว่านถิง วางสมุดบัญชีลง ยิ้มขำ "ท่านพี่ ก็ท่านชอบดุลูก สอนทีไรก็เข้มงวดเหมือนฝึกทหารใหม่ ลูกเลยกลัวน่ะสิเจ้าคะ ส่วนโม่เหยียนยอมเป็นม้าให้ขี่ ลูกก็ต้องชอบมากกว่าเป็นธรรมดา""ข้าไม่ได้ดุ ข้าแค่ต้องการให้เขาแข็งแกร่ง" เซี่ยหานแก้ตัว "ดูเจ้าอวี่สิ บ้าพลังเหมือนข้าไม่มีผิด ส่วนเจ้าหยุน วันๆ เอาแต่คิดเลข หาทางรีดไถเงินโม่เหยียน เหมือนเจ้าไม่มีผิด""เหมือนข้าแล้วไม่ดีตรงไหน" หว่านถิงเลิกคิ้ว "ถ้าไม่มีเจ้าหยุนช่วยข้าเก็บค่าเช่าที่ ป่านนี้จวนเราคงล้มละลายเพราะท่านเอาเงินไปซื้อของเล่นประหลาดๆ ให้ลูกหมดแล้ว"เซี่ยหานเถียงไม่ออก เขาเ

สัมผัสอุ่นชื้นจากริมฝีปากนางที่แนบลงบนผิวเนื้อที่เคยเจ็บปวด เหมือนกับน้ำทิพย์ที่ชโลมใจ เซี่ยหานหลับตาลงรับสัมผัสนั้น ความน้อยเนื้อต่ำใจมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรักที่เปี่ยมล้นจนแทบระเบิดออกมา"หว่านถิง ข้ารักเจ้า"เขาพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะดึงนางเข้ามาจูบที่ริมฝีปากอย่างดูดดื่มและโหยหา ไม่ใช่จูบที่เร่งร้อนเอาแต่ใจเหมือนวัยหนุ่ม แต่เป็นจูบที่หนักแน่น มั่นคง และเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดแลกเปลี่ยนความหวานซึ่งกันและกัน ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มหอบถี่ประสานเป็นจังหวะเดียวกันเซี่ยหานช้อนตัวหว่านถิงขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว เดินตรงไปยังเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าไหมสีแดงเข้ม เขาวางนางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลราวกับนางเป็นเครื่องแก้วล้ำค่า แล้วตามลงมาทาบทับ โดยใช้แขนยันที่นอนไว้ไม่ให้น้ำหนักตัวกดทับนางจนเกินไปสายตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มกวาดมองภรรยาใต้ร่าง แสงเทียนสลัวขับเน้นผิวขาวผ่องของนางให้ดูนวลเนียนดุจหยกมันแพะ สาบเสื้อคลุมที่แยกออกเล็กน้อยเผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มและไหปลาร้าที่งดงามยั่วยวน"เจ้าสวยเหลือเกิน" เซี่ยหานเสียงแหบพร่า "สวยจนข้าไม่อยากเชื่อว่าข้าครอบครองเจ้าอยู่""ท่านไม่ได้

เซี่ยหานเดินเข้าไปหาทีละก้าว รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจนซูเหลียนก้าวถอยหลัง "ข้าฝากจดหมายรักมาให้นาง เจ้าเอาไปทิ้งที่ไหน" "ข้าสั่งให้เจ้าดูแลนาง แต่ทำไมนางถึงผอมโซเหมือนโครงกระดูกแบบนี้"เซี่ยหานตวาดลั่นในประโยคสุดท้าย มือหนาคว้าคอระหงของซูเหลียนแล้วยกขึ้นกระแทกกับฝาผนัง"อึก ท่านพี่ ปล่อย""เจ้ากล้าดียังไง" เซี่ยหานบีบคอแน่นขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความแค้น "ข้าไว้ใจเจ้า ข้าคิดว่าเจ้าคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าในถ้ำน้ำแข็ง ข้าจึงให้เกียรติเจ้า ให้เจ้าดูแลฮูหยินข้า แต่เจ้ากลับเป็นนางมารร้ายที่ฆ่านาง""ถ้ำน้ำแข็ง" ซูเหลียนที่หายใจไม่ออก พยายามดิ้นรน "ข้า ข้าช่วยท่าน""โกหก"เซี่ยหานเหวี่ยงร่างนางลงพื้น แล้วกระชากดาบออกจากฝัก เขาเดินไปที่หีบใส่ของส่วนตัวของหว่านถิงที่วางอยู่หัวเตียง ฟันกุญแจจนหัก แล้วเปิดมันออก ข้างในมีเสื้อผ้าเก่าๆ และ 'ถุงผ้าใบเล็ก'เขาหยิบถุงผ้านั้นขึ้นมา เทของข้างในออกมา มันคือ 'ป้ายหยกครึ่งซีก' ป้ายหยกประจำตระกูลเซี่ยที่หายไปเมื่อสิบปีก่อน และมี 'รองเท้าเด็กผู้หญิงข้างเดียว' ที่เก่าคร่ำคร่าเซี่ยหานจำรองเท้านั้นได้ เพราะอีกข้างหนึ่ง เขาเก็บไว้กับตัวตลอดเวลา"เป็นนาง" เ